Άσε με να πνιγώ πρώτα και μετά να μπορέσω να φύγω. Μασουλώντας ερωτηματικά τι όμορφα που θα περνάνε οι νύχτες στο απέναντι πεζοδρόμιο! Νύχτες που τα λόγια δεν θα φτάνουν για την αναπαραγωγή σκηνών. Μόνο μέσα σε σακατεμένα κεφάλια μπορεί να παιχτεί τούτο το παιχνίδι . Σε πειραγμένους υποθαλάμους και σε ψυχές ελεύθερους χώρους στάθμευσης. Δώδεκα με έξι που τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε ούτε κατά λάθος , που θες να μπεις με ένα καλοακονισμένο τσεκούρι μέσα σου, να σε γκρεμίσεις από το υπεροπτικό σου βάθρο και μετά να στριφογυρίζεις μανιασμένος πάνω στα συντρίμια . Νύχτες που κάτι δεν πάει καλά , που τα ταβάνια γυρίζουν και για να σε δεις να κλαίς να πρέπει να κατέβεις τα χίλια σκαλιά σου. Πρώτη, δευτέρα, τρίτη, τετάρτη, δύο και σαράντα έξι, μέτωπο, ιδρώτας, πορτοκαλί, κάτι σου πριονίζει το σβέρκο, ακόμα δεν μου είπες πώς είναι όταν πεθάνεις, ρε λύκε αλήθεια είσαι εγώ; Ένας κόμπος στο λαιμό, μια τελευταία κάφτρα, κι ένα παράπονο που τρύπωσε σα δάχτυλο στο μάτι.