Δεν σε έχω και σε ζω μέσα από τραγούδια σκεφτόταν για χρόνια το παλαβωμένο μυαλό του και έκλαιγε όταν τα άκουγε παίζοντας κρυφτό πίσω από άδεια μπουκάλια.. Η τεράστια καρδιά της έχει αρχίσει να μικραίνει, σαν να γεννήθηκε χωρίς υγρά, μα τουλάχιστον τώρα χωρά, δύσκολα έστω μα χωρά, μέσα στην αγκαλιά του. Ψήλωναν οι δύο τους όταν βρισκόντουσαν, λες και γέμιζαν τα χωρίσματα πίσω από τα γόνατά τους. Δεν υπήρχε , μα ήξεραν την κάθε του λεπτομέρεια. Στα λίγα τετραγωνικά εκείνου του σπιτιού θα κατοικούσαν οι κόσμοι τους. Γελώντας ειρωνικά στον παραμικρό ήχο της ανάσας του, θα το μεγάλωναν με τις ζωές τους. Με όλα τα μείνε μα πρέπει να φύγω ναι μα μείνε, με τον χρόνο που κύλησε κι εκείνοι ξεχάστηκαν μικροί με λυτά κορδόνια, με τα κρύα χέρια τους, λες κι έκαναν οικονομία σε αίμα για όταν βρεθούν, με την παιδική τους μελαγχολία και με το μουντό τοπίο της νιότης των πρέπει. Την δειλία που τους ταρακουνούσε από παλιά, δίνοντάς τους κάθε φορά που έλεγαν αντίο μια γερή γροθιά στο πρόσωπο, τις χίλιες επιθυμίες που έμαθαν με δεξιοτεχνία να πνίγουν σαν ανεπιθύμητες νεογέννητες γάτες, το κενό τους. Που είναι εκεί και κανείς τους δεν τολμά να το αμφισβητήσει. Που δεν γέμισε ποτέ ξανά μα το αγνοούνε σαν να μην υπάρχει. Κι όποτε το θυμούνται είναι πάντα βράδυ, οι δρόμοι που φέρνουν κοντά τους χαμένους ποζάρουν για καρτ ποστάλ, το παράπονο κάνει φασαρία τα ξημερώματα λίγο πριν ξαπλώσουν χώρια, και έχουν μία, αλλά την καλύτερη δικαιολογία για να την παλέψουν μέχρι το πρωί. Ένα σπίτι στη μέση του μεγάλου τους πουθενά, φτιαγμένο από χαλάσματα άλλων σπιτιών και άλλων ανθρώπων, με ενοίκους φαντάσματα δύο , που έτσι κι αλλιώς έχουν ήδη καταγραφεί στους τσεκαρισμένους, σε εκείνους που δεν κοιμούνται , που γνωρίζουν καλά πόσο ψέματα είναι ότι οι τοίχοι δεν πονάνε, δεν νιώθουν και δεν μένουν μόνοι τους ποτέ.