Όταν τον πονάνε τα πόδια του ξαποσταίνει στις γρατζουνιές που έχει κάθε πρωί στο σαγόνι από το ξυραφάκι του και προσποιείται πως είναι από τα άγρια φιλιά τους. Ακόμα του σηκώνεται όταν τη θυμάται να του μιλά , το καλύτερο τους γαμήσι. Τότε μόνο ξεχνάει και τη ναυτία και το τσιμέντο που τον φυλακίζουν, γίνεται απεγκλωβισμένος εργάτης ορυχείου ή ναυτικός που ξεμπαρκάρει σε κάποιο γκρίζο σπίτι της Μπόκα , επίτιμο μέλος πληρώματος στο Cutty Sark . Σπασμολυτικά και ασπιρίνες , φλασιές ενοχών, πένθιμες μουσικές στα μπαρ , άνθρωποι που κράζουν όταν η αγωνία τους κορυφώνεται σαν τρομαγμένες δεκαοχτούρες. Μέσα στα χέρια του σκάνε όλα όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν ποτέ κι ανίκανος να αντιδράσει τα αφήνει να διασπαστούν σε εκατομμύρια θραύσματα που βρίσκουν πάντα στο ψαχνό. Θέλει πίσω όλα όσα πούστικα κάποτε του άρπαξε . Θέλει αν μ' αγαπάς μην έρθεις τώρα, έλα είκοσι χρόνια πριν. Ένα τσιγάρο και μία μπύρα χωρίς να ρωτήσει τίποτα κανείς θέλει .