Η Σίγμα Πι έξω της είναι πενήντα ετών και μέσα της εβδομήντα πέντε. Τέσσερις μέρες κάθε μήνα τα μάτια της τρέχουν ως το σαγόνι της και ξαναγυρίζουν στην θέση τους κόκκινα και φοβισμένα μη τα καταλάβει κανένας και τα πάρει χλευάζοντάς τα στο κατόπι. Μη τα καταλάβει εκείνος . Mη τα ψάξει. Με την ίδια συχνότητα που κάποτε έτρεχε αίμα στα σκέλια της, τώρα το αισθάνεται που στάζει σαν χαλασμένη βρύση ανάμεσα στον σπλήνα και τη χοληδόχο κύστη της και σταγόνα σταγόνα φτιάχνει μια τεράστια λίμνη αυτολύπησης .

Η Σίγμα Πι πριν βάλει τα πουκάμισά του στο πλυντήριο κάθεται στο πάτωμα δίπλα στις στοίβες με τα άπλυτα, μυρίζει τον ακόμα πεντακάθαρο γιακά τους και ακούει μέσα στο στομάχι της το γεωτρύπανο που ανοίγει καινούργιες στοές και στο στόμα της τα δόντια της που κροταλίζουν.

Η Σίγμα Πι τις υπόλοιπες μέρες του μήνα θυμάται τότε που ξέπλενε από πάνω της το σπέρμα του , τότε που κοίταζαν ο ένας τον άλλο και ήταν ακόμα φτυστοί εκείνοι.

Η Σίγμα Πι εδώ και χρόνια, μιλάει μόνο σε όσους δεν της λένε ποτέ την αλήθεια και περνάει τις μέρες της ανάμεσα σε συμβατικά νεύματα και σε λέξεις που κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει για χάρη της πρόταση. Η Σίγμα Πι δεν πιστεύει πια πως μόνο οι γάτες και τα σκυλιά κρύβονται όταν έρθει η στιγμή να πεθάνουν.