Έτσι καθισμένοι κάθε βράδυ ακούγοντας τον Iggy να γρυλίζει , κάνοντας τις χαρακτηριστικές του γκριμάτσες " I wanna be your dog " κι εμείς να γελάμε γιατί οικόσιτο σκυλί η αγάπη μας δεν έγινε ποτέ και για κανένα , αδέσποτη μόνο το σκάει από μέσα μας και ψάχνει διαπεραστικές μυρωδιές μιας γοητευτικής καρδιάς να λουφάξει.

Κι ας είναι οι βαλίτσες των διακοπών μας πάντα χωρίς ρούχα. Χωρίς χαπάκια για τις αναγούλες, αναβράζοντα για τον πονοκέφαλο, χαρτογραφημένους προορισμούς. Μόνο γροθιές γεμάτες είναι, απο εκείνες που χτυπάνε στις 2 το πρωί εξώπορτες και στομάχια, ανυπόφορες ζέστες, βαθυσκάφη σαν του πλοιάρχου Νέμο, υπερτροφικές στύσεις, ατροφικά εγώ, λανθάνοντες μικροαστισμούς και το sea of regrets να ανάβει ξανά φλόγες που έσβησαν και να σηκώνει στάχτες.

Τα λόγια μας ξεραμένα εδώ και καιρό μέσα σε ένα ποτήρι μπύρας. Ωραία λόγια, υπολείμματα μηδενικής αξίας μπροστά στα χάδια που ανταλλάσσουμε πάνω από βρεγμένα εσώρουχα και στεγνές ενοχές.

Κι οι θύμησες; Oι θύμησες αξίζουν 20 λεπτά μόνο. Όσο κάνει ένα τσιγάρο αγορασμένο χύμα από το περίπτερο της γωνίας. Κι οι διάρκειά τους , όσο κρατάνε δυο-τρεις τζούρες πριν το πετάξεις στον υπόνομο, μη σου κλέψουν τη γόπα και μαζί της τις μολυσμένες ανάσες που ξόδεψες για να της βάλεις φωτιά.

The party is hear μωρό μου. Στα τραγούδια που ακούμε, που μας χτυπούν, που μας μελανιάζουν. Όπου, όταν, και για όσο ακόμα βρίσκουν πάνω μας μέρος μαλακό.