Tuesday, December 22, 2009

Sparkle blue



























































Kαλές γιορτές, να τις περάσετε σπινθηροβολώντας όμορφοι άνθρωποι.

posted by Xνούδι at 11:18 AM

Friday, December 18, 2009

Πήγαινε






"Έτσι να μ’ αγαπάς θέλω. Πήγαινε να μου λες, πήγαινε κι εδώ είμαι εγώ. Και να προκόψεις όπου κι αν πας, να μου λες, και μη σε νοιάζει, να μου λες. Γιατί εδώ είμαι εγώ. Έτσι να μ’ αγαπάς θέλω. Έτσι. Κι εγώ δε θα πηγαίνω πουθενά. Στ’ ορκίζομαι, στ’ ορκίζομαι, πουθενά δε θα πηγαίνω. Πουθενά. Γιατί όλα στη ζωή όσα ζήτησα, σπάταλα μου τα πρόσφερες μ’ αυτό το πήγαινε στη χούφτα σου απλωμένο".

posted by Xνούδι at 10:00 AM

Tuesday, December 15, 2009

Last day dream










video
























Directed by Chris Milk

posted by Xνούδι at 9:25 AM

Thursday, December 10, 2009

Πολύ κάτι, πολύ τίποτα




Bλέπεις πόση συγκίνηση εκτοξεύεται ακόμα και χωρίς λόγια; Σαν φαιόλευκη ουλή. Κι αυτή είναι μια στιγμή , εναρκτήρια σεκάνς μιας ζωής με σκηνές χωρίς διαλόγους, και ηχητική επένδυση το κορίτσι πουλί του Αnthony. Εκεί στο βάθος του χρόνου, εκείνο το δευτερόλεπτο που σε κοιτάζω και ασπάζομαι τις θρησκείες του Μπατάιγ. " Η χαρακτηριστική ιδιότητα του ερωτισμού είναι πως κρύβεται. Κρύβεται ακόμα και τη στιγμή που αποκαλύπτεται". Με σονέτα επιστρέφω. Μα που γύριζες; Το χθες ανατρέπει και καραδοκεί . Σαν το νερό. Το μόνο σημείο διαφυγής του είναι το χιόνι που θρυμματίζεται. Το πιο ακριβό που μπορείς να μου κλέψεις είναι το συναίσθημα. Την γεύση όμως της ενοχής που μπορείς να την κρύψεις; Σε ποιο σκοτεινό συρτάρι να καταχωνιάσεις την αυτοκριτική και να καταπιείς το κλειδί του; Once upon a December, σε ένα ταξίδι που θα κάνουμε παρέα, φορώντας αθλητικά παπούτσια και μασώντας μανταρίνια στην μέση του δρόμου. Από τον καθρέφτη στην αγαπημένη πλάτη σου ξανά και ξανά. Κάστανα και ζαχαρωτά, κόκκινα Gauloises, χέρια κρύα. Μα εσύ ποτέ δεν με τρόμαξες. Σταματάς τα τρένα και αέρηδες σηκώνεις. Χαιδεύεις τη γυναίκα, τρέχεις στους δρόμους με το κορίτσι και σκαλίζεις ξύλινες σβούρες για το παιδί. Τώρα ξέρω πως κάτω από το κρεβάτι υπάρχει μόνο σκόνη κι ένας χειμώνας δεν μου φτάνει για όσα κάθε ξημέρωμα φοβάμαι να θυμάμαι, για τ’απογεύματα που αντέχω και για τα σούρουπα εξομολογητήρια. Όσα νοστάλγησα είναι συνήθως της τελευταίας στιγμής, φυλαγμένα σε γυάλες με θαλασσινό νερό και η κουπαστή επιθυμία, το μόνο χώρισμα απ'τον επαναληπτικό μου ορίζοντα. Στις συναντήσεις με το διάβολο μέσα μου, κάνω πολλές φορές το γύρο του θανάτου. Οτιδήποτε ασφαλές με κάνει ανασφαλή μα το μαύρο απορροφά όλα τα χρώματα. Όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι η μουσική είναι πάντα εκεί ξέρεις. Άρρηκτη. Σαν την σχέση που έχουμε με την σκιά μας.

posted by Xνούδι at 11:26 AM

Monday, December 07, 2009

A spotless mind in heavy weather

























































"Aυτό είναι που ξεκίνησα να γράφω για την ταράτσα σου. Φαίνεται η πρώτη πρόταση και η τελευταία".

posted by Xνούδι at 10:30 AM

Sunday, December 06, 2009

Δέκα














Aς κάτσουμε λίγο εδώ, ας αγκαλιαστούμε. Μέχρι να μεγαλώσεις, θες; Θες να ξαπλώσουμε και να το κοιτάμε; Ένα δέντρο σου έφτιαξα. Ένα δέντρο που ψήλωσε και για σένα φυλλορροεί μόνο. Nα κρύβεσαι από την ασχήμια του κόσμου. Να σου μιλάει, να σου λέει, για τα κοσμικά ζάρια που σε έφεραν κοντά μου. Για τότε που βρεθήκαμε εσύ κι εγώ στο ξημέρωμα κάποιου Δεκέμβρη. Για τότε που η πυξίδα μου απομαγνητίστηκε κι άρχισε να δείχνει προς το μέρος σου μόνο. Για τότε που το εγώ, εσύ έγινε. Για τότε που κατάλαβα πως αγάπη χρειάζεσαι, λίγα βήματα μέχρι να γνωριστούμε, και τα λάθη μου. Τα δικά μου λάθη. Για τότε, στην αντανάκλαση μιας ανατολής, το ανθρωπόμορφο σχήμα μου όταν ανακάλυψα, έννοια να γίνεται για σένα μόνο.




Χρόνια πολλά Άρτεμις. Για σήμερα, που γίνεσαι Δέκα.



















posted by Xνούδι at 12:01 AM