Bλέπεις πόση συγκίνηση εκτοξεύεται ακόμα και χωρίς λόγια; Σαν φαιόλευκη ουλή. Κι αυτή είναι μια στιγμή , εναρκτήρια σεκάνς μιας ζωής με σκηνές χωρίς διαλόγους, και ηχητική επένδυση το κορίτσι πουλί του Αnthony. Εκεί στο βάθος του χρόνου, εκείνο το δευτερόλεπτο που σε κοιτάζω και ασπάζομαι τις θρησκείες του Μπατάιγ. " Η χαρακτηριστική ιδιότητα του ερωτισμού είναι πως κρύβεται. Κρύβεται ακόμα και τη στιγμή που αποκαλύπτεται". Με σονέτα επιστρέφω. Μα που γύριζες; Το χθες ανατρέπει και καραδοκεί . Σαν το νερό. Το μόνο σημείο διαφυγής του είναι το χιόνι που θρυμματίζεται. Το πιο ακριβό που μπορείς να μου κλέψεις είναι το συναίσθημα. Την γεύση όμως της ενοχής που μπορείς να την κρύψεις; Σε ποιο σκοτεινό συρτάρι να καταχωνιάσεις την αυτοκριτική και να καταπιείς το κλειδί του; Once upon a December, σε ένα ταξίδι που θα κάνουμε παρέα, φορώντας αθλητικά παπούτσια και μασώντας μανταρίνια στην μέση του δρόμου. Από τον καθρέφτη στην αγαπημένη πλάτη σου ξανά και ξανά. Κάστανα και ζαχαρωτά, κόκκινα Gauloises, χέρια κρύα. Μα εσύ ποτέ δεν με τρόμαξες. Σταματάς τα τρένα και αέρηδες σηκώνεις. Χαιδεύεις τη γυναίκα, τρέχεις στους δρόμους με το κορίτσι και σκαλίζεις ξύλινες σβούρες για το παιδί. Τώρα ξέρω πως κάτω από το κρεβάτι υπάρχει μόνο σκόνη κι ένας χειμώνας δεν μου φτάνει για όσα κάθε ξημέρωμα φοβάμαι να θυμάμαι, για τ’απογεύματα που αντέχω και για τα σούρουπα εξομολογητήρια. Όσα νοστάλγησα είναι συνήθως της τελευταίας στιγμής, φυλαγμένα σε γυάλες με θαλασσινό νερό και η κουπαστή επιθυμία, το μόνο χώρισμα απ'τον επαναληπτικό μου ορίζοντα. Στις συναντήσεις με το διάβολο μέσα μου, κάνω πολλές φορές το γύρο του θανάτου. Οτιδήποτε ασφαλές με κάνει ανασφαλή μα το μαύρο απορροφά όλα τα χρώματα. Όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι η μουσική είναι πάντα εκεί ξέρεις. Άρρηκτη. Σαν την σχέση που έχουμε με την σκιά μας.