Εκεί. Θέλω την πιο χυδαία καταιγίδα και ένα κασκόλ αγορασμένο από σταθμό ευπρεπούς Ευρωπαϊκού μετρό, μαζί με μιά αφορμή που θα ψάχνω έναν χειμώνα ολόκληρο κι όταν τη βρω θα το φορέσω. Θέλω και ένα τραγούδι που να μη μοιάζει με κανένα άλλο. Κι ενώ όλες οι μουσικές φτιάχνονται για να κλείνουν τραύματα, αυτό να χώνει τα χέρια του και να ψάχνει μέσα στην κοιλιά μου ύπουλα , να βρίσκει το ωμό μου συναίσθημα στην αρχική του μορφή, άσχημο, ακατέργαστο, και με δύναμη να το τραβά, να ξεκολλούν μαζί του κομμάτια από τα τοιχώματα και να το σέρνει προς τα έξω πασαλειμμένο με μισοτελειωμένες εκφράσεις. Θέλω το πιο γελοίο κοστούμι του κόσμου για δικό μου , να ντύνομαι τον άδειο του καβάλο, να παριστάνω δήθεν την σπουδαία. Θέλω και ένα στίχο γραμμένο με τεράστια μαύρα γράμματα στον τοίχο της πιο κακόφημης συνοικίας . Έναν αργεντίνικο στίχο. Υπερβολικό. «Μαχαιρωμένο είναι το απόγευμα στο πόρτο. Στον λιμανίσιων γερανών τους γάντζους κρέμονται κάτι αγκαλιές και κάτι υποσχέσεις γυάλινες καθώς νυχτώνει». Να τον διαβάζουν οι περαστικοί, να χλευάζουν τα κρυμμένα μέσα τους και άηχα στους άλλους κουρασμένα βήματα, χλωμά φώτα , ταράτσες με ρούχα φθαρμένα, κίτρινα δόντια, αέρας πηχτός, δύο που πηδιούνται, όχι από καύλα ή συνήθεια έστω, αλλά από μια συντριπτική ανάγκη οικειότητας, και οι δρόμοι που τρεκλίζουν ήρεμα κάτω από τα σπίτια τους να γελάνε, γιατί οι δρόμοι ξέρουν πολλά, γιατί οι δρόμοι ξέρουν να φέρνουν κοντά τους χαμένους . Θέλω και ένα όλοι είμαστε ξένοι μωρό μου, να το ψιθυρίσω στο πιο οικείο αφτί , τώρα που αποφάσισα πως τελικά η λείπει δεν ξεκουρδίζεται , σαστίζει μόνο μπροστά σε κάτι παύσεις ευτυχίας που οδηγούν σε ένα πολύ μεγάλο για τα κυβικά μου πουθενά που τρομάζει, όχι για το ενδεχόμενο του ανέφικτου, αλλά για το ενδεχόμενο του εφικτού.