Στο μέρος που βρισκόσουν εσύ, τώρα υπάρχει μια τεράστια τρύπα. Τα πρωινά γυρίζω γύρω γύρω από αυτή, κάνοντας δήθεν πως δεν ψάχνω για κανέναν. Τις νύχτες πέφτω με φόρα μέσα της, μήπως σε βρω και καταφέρω να το ψελλίσω. Ύστερα ξημερώνει και πάλι από την αρχή. Για όλο το υπόλοιπο της ζωής μου.
Εντάξει λοιπόν. Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε , άτρωτοι στα παραπονεμένα μάτια, στην άγρια ομορφιά του νυχτερινού δρόμου, στα γέλια των μικρών κοριτσιών όταν βρέχουν στη θάλασσα τα μαλλιά τους, στο καλοκαίρι που φωσφορίζει σαν ύφαλος χαμηλά στην κοιλιά μας. Στιγμιότυπα που φρακάρουν πίσω από τη φωνή, πέρα από τις αβύσσους και πάνω από τα ηφαίστεια. Kι ας γράφει τo εισιτήριo πάντα "μετ'επιστροφής" και ο αχός της άδειας πολιτείας των βουβών ψεμάτων και των φασαριόζικων προσωπικών άλλοθι ας μεγαλώνει. Κάπου ξεχάστηκα . Βάλε να πιούμε…
Xνούδι:You may not believe it, but there are people who go through life with very little friction or distress. They dress well, eat well, sleep well. They are contented with their family life. They have moments of grief but all in all they are undisturbed and often feel very good. And when they die it is an easy death, usually in their sleep. I am not one of them. Oh no, I am not one of them, i am not even near to being one of them. They are THERE and I am HERE". (The Aliens by Charles Bukowski)