Tuesday, June 30, 2009

Windmills of Your Mind




- Δεν θέλω να χάσεις τίποτα. -Κι εγώ δεν θέλω να χάνω αλλά τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, είπε ο βασιλιάς της κοινοτυπίας. - Και τίποτα δεν τελειώνει. Όλα γύρω γύρω πάνε και θα ξανάρθουν. Είπε ο ακόλουθός του. -Ωραίο μου ακούγεται Σάντσο Πάντσα. Πάμε τώρα να σκοτώσουμε μερικούς ανεμόμυλους ...













posted by Xνούδι at 12:01 AM

Monday, June 29, 2009

Ένα παιδί που νόμιζε ότι είχε γεράσει





























posted by Xνούδι at 12:45 PM

Friday, June 26, 2009

Είπε








Να μη φοβάσαι να μου λες . Κλείνε το στόμα κι άσε με να σ' ακούω. Κανένα τσιμέντο δε μπόρεσε ποτέ να σκεπάσει ένα ναι.













posted by Xνούδι at 5:28 PM

Thursday, June 25, 2009

Five for thinking






Είσαι ένας από εκείνους; Γιατί εγώ είμαι μία από εσένα.










Five for thinking


































Next: Five for leaving

posted by Xνούδι at 3:04 PM

Wednesday, June 24, 2009

Five for driving




Αυτοκίνητο που τρέχει σε δρόμο άδειο και σκοτεινό, με οδηγό και συνοδηγό απόντες στην πόλη των απόντων. Δε θα μιλάει κανείς. Ξαφνικά τα ηχεία θα ξερνάνε I' ll hit the bottom, hit the bottom and escape. Θα θέλω να σου πω να δυναμώσεις τον ήχο μα θα το έχεις ήδη κάνει. θα το τερματίζεις. Το μυαλό μας θα γυρίζει. Τροχοί και αέρας. Στο φανάρι θα στραφώ προς το μέρος σου και θα σε κοιτάξω. "Εμείς δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Θα σαλπάρουμε με ένα πλοίο φορτηγό, να βρούμε τις παραλίες των παιδικών μας ερώτων", θα σου ψιθυρίσω. Και εκεί, για πρώτη φορά, θα γνωριστούμε.






Five for driving



















Next: Five for thinking





posted by Xνούδι at 11:59 PM

Monday, June 22, 2009

Η Mουσική είναι αέρας με ήχο



Είναι οι σειρήνες των ασθενοφόρων, τα λαχανιασμένα βογγητά, τα ξεχαρβαλωμένα τηλεφωνικά σύρματα κι η πάχνη που σέρνεται στη θάλασσα στις 6.12 το πρωί. Είναι ο κόσμος μου χωρίς εσένα, η μεταμόρφωση του Dali και τα καπέλα του Magritte, το ληγμένο γάλα στο ψυγείο, το φως που παύει απότομα και ο τοίχος που ζει όλες εκείνες τις σκηνές που φτιάχνουν παραμύθια. Είναι οι ήχοι μας που τους κρατάμε για τους οργασμούς μας, τα στοιβαγμένα μας χάδια, τα τρελλά μαυσωλεία των αποτυχιών μας, εν χορώ οι δοτικές πτώσεις, η εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης, τα ξεθωριασμένα φθινόπωρα στα νησιά του Σεπτέμβρη, οι ταξιτζίδες στο σταθμό του Θησείου που ακούν βαριά λαικά, τα πορτοκαλί φανάρια όταν ανάβουν, σβήνουν και ξανά Τα στραβά διπλωμένα άφιλτρα, τα χαρά(γ)ματα απωλεσθέντων, ο Shakespeare, ο Gorky και ο Dostoyefsky, η κατσαρίδα του Kafka , η ορατή μας μορφή μα και η άλλη, που βάφεται τις νύχτες πολεμοχαρής ινδιάνος Sioux και κανείς δεν ακούει. Είναι τα κρακ του καρπού, τα κρακ όλα, τα μείνε μα πρέπει να φύγω, τα τελευταία είκοσι ευρώ, η κατασκευή εναλλακτικών ανθρώπινων φύσεων, η διαδρομή από το κρεβάτι στο μπάνιο την πρώτη φορά, τα βήματα. Οι ισπανικές λέξεις του Vallejo, τα αυτοσχέδια τηλεσκόπια, οι αίθουσες αναμονής, τα ίχνη ζωής σε αφιλόξενο περιβάλλον, τα κουδούνια στη μέση της νύχτας, οι ίσκιοι που παρηγορούν, η λακούβα στα σεντόνια, το πιτσιρίκι που ξεθάβουμε από μέσα μας με χειρουργικές επεμβάσεις, το πέρασμα απέναντι στα τυφλά, οι μονόλογοι της Κασσάνδρας. Μουσική είναι μπλε πάνω σε μαύρο, η ησυχία του βυθού, οι λέξεις που τρέχουν απ’τα μάτια και όλα τα ίσως που μοιάζουν με αναποφάσιστα "ναι" σε εξαγοράσιμη κατάφαση.










posted by Xνούδι at 9:56 PM

Thursday, June 18, 2009

Her name means Queen



To Queen, είναι πνευματικό τέκνο των B-sides, μιας πενταμελούς μπάντας από την Πάτρα που κινείται στα μονοπάτια της indie/alternative rock μουσικής με αυστηρά αγγλικό στίχο , επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο τον χαρακτηρισμό της πόλης ως αξιόλογης και δραστήριας rock μουσικής σκηνής και κυκλοφόρησε σε 500 κόπιες βινυλίου πριν λίγο καιρό.

Στο κείμενο του Χάρη Συμβουλίδη στο Avopolis, διάβασα και συνυπογράφω, ότι "οι Β-sides κουβαλάνε πίσω τους μία από τις μικρές, ηρωικές ιστορίες, οι οποίες δεν είναι και σπάνιες στον ηχητικό χώρο όπου διάλεξαν να κινηθούν, είναι όμως σαφώς αξιοσημείωτες. Τις χαρακτηρίζω «ηρωικές» όχι με κάποια διάθεση υπερβολής ή φιλοφρόνησης, μα γιατί έτσι συμβαίνει να είναι στην Ελλάδα. Σε μια χώρα δηλαδή όπου, το να ασχοληθείς με το αγγλόφωνο indie/alternative rock είναι μια υπόθεση κόπων, ιδρώτα και συχνά θυσιών".

Το συγκρότημα υφίσταται από το 2007, άκουσα δείγματα της πολύ καλής δουλειάς του και έμαθα για αυτό από τον φίλο South of the river μόλις μερικές μέρες πριν και η πρώτη εντύπωση από την ακρόαση ήταν τόσο καλή, ώστε αμέσως επικοινώνησα γραπτώς μαζί τους ζητώντας την άδειά τους να ανεβάσω το τραγούδι τους εδώ. Η θετική τους απάντηση ήρθε πολύ γρήγορα και με τρόπο πολύ ευγενικό. Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ για χιλιοστή φορά, πως σωστός μουσικός δεν είναι μόνο εκείνος που παράγει καλή μουσική - και ό,τι για τον καθένα από μας σημαίνει αυτό, αν σημαίνει- , αλλά και εκείνος που διατηρεί το χαμηλό του προφίλ και την ευγένειά του, ακόμα και όταν η επιτυχία αρχίζει να χτυπά την πόρτα του και να τον ανταμοίβει ηθικά και οικονομικά για τους κόπους του. Κι αυτό είναι κάτι που στον δικό μου τουλάχιστον μικρόκοσμο ανεβάζει τον καλλιτέχνη στα ύψη της εκτίμησης και του θαυμασμού μου.

Θα ακούσουμε πολλά για τους B-sides στο μέλλον αυτό είναι σίγουρο, όπως σίγουρο είναι και ότι με αυτή τους την κυκλοφορία κάνουν την εγχώρια μουσική παραγωγή να προχωρά ένα βήμα μπροστά.

Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ εδώ και εδώ και από εμένα ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο ευχαριστώ που οφείλω αλλά και θέλω να τους πω.











Queen - B-Sides








posted by Xνούδι at 5:28 PM

Tuesday, June 16, 2009

Birthday










Για σήμερα, μου έφτιαξα ένα καινούργιο ταξίδι. Του' δεσα στην ουρά ένα κουδουνάκι και όπως τρέχει για να ξεκινήσει, τρέχω ξοπίσω του γελώντας κι εγώ. Δεν εύχομαι να σημαίνω πολλά για κάποιους. Εύχομαι μόνο, να σημαινώ κάτι για λίγους. Kάτι, για μερικούς.























posted by Xνούδι at 12:05 AM

Saturday, June 13, 2009

LovINK you





















H ψυχή μου τρυπά κι όλο της το μελάνι βγαίνει στο φως.






























posted by Xνούδι at 2:56 PM

Wednesday, June 10, 2009

posted by Xνούδι at 9:15 AM

Sunday, June 07, 2009

Lunar waters

posted by Xνούδι at 10:19 PM

Thursday, June 04, 2009

Μια μέρα δίχως εσένα







Ξυπνάω. Η γούβα δίπλα μου είναι άδεια. Κάθε μέρα.
Ξυπνάω. Μέσα στην άδεια γούβα δίπλα μου. Κάθε μέρα.

Πάνω στον νιπτήρα μου υπάρχει μόνο η δική μου οδοντόβουρτσα
Πάνω στον νιπτήρα μου υπάρχει μόνο η δική σου οδοντόβουρτσα.

Στην κουζίνα μου, βάζω καφέ μόνο στην κούπα μου και πλένω το ένα σερβίτσιο που χρησιμοποιώ κάθε βράδυ.
Στην κουζίνα μου, βάζω καφέ μόνο στην δική σου κούπα και πλένω και το δικό μου και το δικό σου σερβίτσιο. Μοναξιά είναι να στρώνεις τραπέζι για δύο κι ας μένεις μόνος, κι ας μην τρώει κανείς.

Κάνω ένα μπάνιο δίχως ροζ ξυραφάκια και μακριές τρίχες από μαλλιά στο σαπούνι.
Κάνεις ένα μπάνιο εκεί. Εδώ, δεν υπάρχει κανένας να γεμίσει το πάτωμα με νερά και με πιτσιλιές τον καθρέφτη. Εδώ, όλα αδιάβροχα.

Δένω σφιχτά τα κορδόνια γιατί νιώθω λυμένος.
Μέσα σε παπούτσια δεν προχωρά. Ξυπόλητη τρέχει η αγάπη.

Στο περίπτερο βλέπω την εφημερίδα σου, αλλα παίρνω τη δική μου.
Στο περίπτερο βλέπω την εφημερίδα μου αλλά παίρνω τη δική σου.

Στο τρένο μυρίζω το μαλακτικό σου στα ρούχα μιας κοπέλας, μα κρατιέμαι και δεν την αγκαλιάζω.
Στο τρένο μυρίζω το μαλακτικό μου στην μπλούζα σου που φορώ. Με αγκαλιάζω, δεν θα κρατηθώ. Κι αυτό, είναι το αγκάλιασμα εκείνου που δεν έχει κανέναν.

Το τηλέφωνο χτυπά αδιάφορους ήχους και η αναγνώριση κλήσης ελάχιστα πλέον σε θυμάται.
Στο τηλέφωνο, απαντά πια μια λάθος φωνή και μια μουγγαμάρα. Δεν ξέρω ούτε ποιός είσαι, ούτε ποιά είναι.

Το μεσημεριανό είναι ένα σάντουιτς με γαλοπούλα στον δρόμο που σου άρεσαν τα φορέματα.
Το μεσημεριανό είναι κάτι ελάχιστο, πάντα πάνω στον μικρό μας καναπέ, επαναλαμβάνοντας τη λέξη τόσες πολλές φορές που να φαίνεται αστεία. Με το χωρίς έπιασε. Τώρα μου μένει το εσένα.

Οι ώρες αργούν να περάσουν σαν τα σκαλοπάτια που πάντα ξεχνώ να μετρήσω όταν ανέβαινα στο σπίτι θέλοντας κάτι να σου πω.
Για να βραδιάσει θέλει πέντε μήνες και για να ξημερώσει εφτά.

Παρόλα τα παράπονα που έκανα, τα ρούχα μου άνετα χωράνε σε ένα φύλλο της ντουλάπας και περισσεύει ένα άδειο, περισσεύει, ας πούμε.
Στοιβαγμένα όλα εκεί , όλα όσα ξέχασες, τσαλακωμένα πρόχειρα στα πιο σκοτεινά ράφια της καρδιάς μου, περισσευούμενα, φορεμένα , περισσευούμενα, ας πούμε.

Ντρέπομαι που το λέω μα το βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι μια προσευχή που έκανα παιδί κι έχει κι εσένα τώρα μέσα, μα δεν με παίρνει να πιστέψω σε άλλους πια, θεούς και ανθρώπους.
Ποτέ δεν ντράπηκα να το πω. Δεν είμαι εσύ, αλλά εσύ, φτάνεις και για τους δυό μας.




















Για τον Κωστή. Οι έντονες λέξεις καθώς και η ιδέα, δικά του. Δική μου, η χαρά να γράψουμε κάτι παρέα.

posted by Xνούδι at 1:27 AM

Tuesday, June 02, 2009

"You can't stand me when I'm quiet and so I shot you in my silence"





Να φτιάξω μια μπλούζα από το σεντόνι που κοιμάσαι να βγάλω τα καλοκαίρια που έμειναν όταν καταφέρω να γράψω και με τα δύο χέρια δύο διαφορετικές λέξεις πριν αρχίσουν οι μυρωδιές να πληγώνουν μόνο για σένα να ανοίγεται η θάλασσα μόνο για σένα να σηκώνω το βλέμμα παράφορα μόνο κι απ' όλες τις λέξεις που δεν χορταίνω να ξεχνάω να γατζώνομαι να πλαγιάζω να τραγουδώ το κόκκινο να αναμοχλεύω κι ένα βροχερό πρωί στο στομάχι κι ένα μικροσκοπικό βαγόνι να φύγω να ψηλώνω για να αναπνέω το χρώμα σου να αρρωσταίνεις με την παλάμη μου πυρετούς να σταματάω το αίμα μου να σε κερνώ να μεθάμε να βρέχω τα πόδια μου στο δικό σου να το περπατάω να κρέμομαι από το χέρι σου στην απόγνωση να το σπάω χαμόγελα με το σάλιο σου να ποτίζω να κάνω την σκόνη το κεφάλι σου να καλύπτω εισπνοή εκπνοή εισπνοή εκπνοή αιώνες κι ακόμα τα μάτια σου να ξεκαρφώνω ο μοναδικός μου δαίμονας να είναι ο άχρονος χρόνος ποιός είναι αυτός τι λέει γιατί με συρρικνωμένη την συνείδηση να επαναπροσδιορίζομαι ως έμβιο ον το φευγιό να είναι η εύκολη λύση να πείθω και να πείθομαι κι όταν θα έχουμε πια πεθάνει κι οι δύο να περιπλανιέμαι στους δρόμους σου να φωνάζω κι απάντηση να καρτερώ εγώ το θυμάμαι το άουτς εσύ;





posted by Xνούδι at 11:44 AM