Thursday, April 30, 2009
posted by Xνούδι at 1:44 PM
Wednesday, April 22, 2009
Avishai Cohen Trio
Όταν στα εννέα σου χρόνια παίζεις εξαιρετικό πιάνο και στα δεκατέσσερά σου το ίδιο εξαιρετικό μπάσο, όταν είδωλο της εφηβείας σου είναι ο Jaco Pastorius, όταν έχεις συνεργαστεί με ονόματα σαν τον Chick Corea, τον Bobby McFerrin ή τον Roy Hargrove και όταν συγκαταλέγεσαι ανάμεσα στους 100 σημαντικότερους μπασίστες του 20ου αιώνα, σε λένε Αvishai Cohen και η μουσική σου είναι φορές που φτάνει στο επίπεδο εκείνο που η τελειότητα της καταλήγει ανατρεπτική.
Ο Cohen είναι ένας απίστευτος σολίστας, αυτό δεν χωρά καμιά αμφιβολία, εκείνο που με εντυπωσίασε όμως τον τελευταίο καιρό που παρακολουθώ με περισσότερη προσοχή τις δουλειές του, είναι η σχεδόν τηλεπαθητική επικοινωνία των τριών μουσικών (μαζί του ο Mark Guiliana στα τύμπανα και ο Shai Maestro στο πιάνο ), η διαρκής "συνομιλία" ανάμεσά τους και το απόλυτο δέσιμο αυτής της ομάδας που απογειώνει οποιαδήποτε μελωδία από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη.
Ο Cohen είναι ένας απίστευτος σολίστας, αυτό δεν χωρά καμιά αμφιβολία, εκείνο που με εντυπωσίασε όμως τον τελευταίο καιρό που παρακολουθώ με περισσότερη προσοχή τις δουλειές του, είναι η σχεδόν τηλεπαθητική επικοινωνία των τριών μουσικών (μαζί του ο Mark Guiliana στα τύμπανα και ο Shai Maestro στο πιάνο ), η διαρκής "συνομιλία" ανάμεσά τους και το απόλυτο δέσιμο αυτής της ομάδας που απογειώνει οποιαδήποτε μελωδία από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη.
Η φαντασία ενός μουσικού, το συναίσθημα που πηγάζει από μέσα του (κυρίως) και η τεχνική του κατάρτιση, είναι οι προυποθέσεις για να γράψει και να παίξει καλή μουσική. Ο Avishai Cohen πληρεί και τις τρεις και αναμφισβήτητα αποδεικνύει πόσο μεγάλο ταλέντο είναι.
Από το album "Αt Home" που κυκλοφόρησε το 2005 διάλεξα να μοιραστούμε το Remembering , ξέροντας ότι αδικώ πολλά άλλα αξιόλογα ακούσματα, μα το συγκεκριμένο, οδηγώντας απόψε με αιφνιδίασε, θυμίζοντάς μου σε ανύποπτο χρόνο , την ξεχωριστή μυρωδιά που αναδύουν κάποιοι άνθρωποι κι ας μην τους έχω μυρίσει ποτέ.
posted by Xνούδι at 2:01 AM
Monday, April 20, 2009
" Κι ούτε που θ' ακουστεί ο κρότος που θα κάνει το γαμώτο".
Άνθρωποι πολλοί που δεν θυμάμαι. Μόνο τις κούπες τους στον νεροχύτη στιβαγμένες θυμάμαι, να ξεπλένω. Κυνισμός που μουδιάζει καρδιές. Εσύ τώρα εκεί, εγώ εδώ, εδώ. Δεν λέω σε κανέναν ότι εσύ τώρα εκεί κι εγώ εδώ. Άγνωστες εθνικές οδοί αμμοχάλικου και φώτα που κατευνάζουν την ιδιοτροπία της νύχτας. Ευχαριστώ, είμαι πολύ καλά. Η λίγη αξιοπρέπεια καταπατά την μνήμη , σαν βρεγμένος διαβάτης στην είσοδο prive ξενοδοχείου.Καθώς οι ψυχές μας ανοίγουν για το κοινό, μια καταιγίδα ξεσπά πάνω από το κεφάλι μας. Απειροελάχιστη και διαιρετή, αγκάλιασα το δέντρο. Να κοιμηθώ ήθελα. Αντί για αυτό αναμόχλευα τα κόκκινα. Κολλώδεις ευτυχίες. Εξευγενισμένοι εναγκαλιασμοί. Παράσημα ανανδρείας. Προιόντα μικρής λίμπιντο. Σαν τρελοί τρέχουμε προς την έξοδο πριν μας αδειάσουν. Τα χαράματα, περιμένω στο φανάρι. Καπνίζω στο δρόμο, κουράστηκα να χάνω χρόνο, οι άνθρωποι που φεύγουν απλώς φεύγουν. Απλώς φεύγουν; Tιμωρία σε μαυροπίνακα. Απλώς φεύγουν. Η τελευταία εικόνα μου το προφίλ σου και εκείνη η αναπνοή που τότε συγκράτησα και μας ένωσε για πάντα στον υπόγειο θάλαμο όλων των εισπνοών. Εκεί που κατοικούν χρόνια τώρα, οι εκπυρσοκροτήσεις της πραγματικότητας.
Ο τίτλος, από το "Αντικλείδι για σωρείτες" του Γιάννη Στίγκα.
posted by Xνούδι at 1:56 PM
Tuesday, April 14, 2009
Music is my religion
-Αβινιόν. -Δεν έχει λεβάντες τώρα εκεί. Τα χωράφια που θέλεις να δεις, ανθίζουν τον Ιούλιο -Sibiu , που ακυρώσαμε τον Φλεβάρη. -Έχει ακόμα κρύο. Δεν θες να έχει ζέστη όταν θα πάμε και να γυρίζουμε στα δρομάκια τις νύχτες; - Ναι αυτό θέλω. Τότε που; -Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και να ξεκινήσουμε να οδηγούμε χωρίς προορισμό; -Χωρίς προορισμό... Κανένα σχέδιο δηλαδή; -Κανένα. Παίρνουμε μόνο τις μουσικές μας και φεύγουμε. -Και θα κοιμόμαστε όπου βρούμε; -Όπου βρούμε. Σε όποιο μέρος μας αρέσει, θα μένουμε. Και τα βράδια θα καθόμαστε σε άγνωστες πόλεις και θα φτιάχνουμε τραγούδια παρέα, μέχρι το πρωί. Τι λες; -Λέω πως γι'αυτό εγώ εσένα πολύ. Γι'αυτό και για χίλιους ακόμα λόγους. -Κι εγώ γι'αυτό εσένα πολύ. Πάμε; - Μισό λεπτό μόνο να βάλω να παίζει το Oxford Suite. Για τους υπόλοιπους φίλους μου. Μέχρι να γυρίσουμε. Είναι ξέρεις ... -Ξέρω. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Γι' αυτό κι αυτούς πολύ ε; -Ναι! Γι'αυτό κι αυτούς πολύ. Music is my religion, αλλά για εκείνους, Καλή Ανάσταση όμορφοι άνθρωποι θα πω. Kαι θα τους ευχηθώ να είναι μαζί με όσους πραγματικά αγαπούν και να μη συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο. Να, όπως εγώ με εσένα. - Ωραία ευχή. Να μη συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο. Νομίζω πως αυτό το λένε ευτυχία. - Δεν ξέρω. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να έχει όνομα, για να του δίνω εγώ όποιο θέλω, κάθε φορά. -Φύγαμε τώρα, το λένε σήμερα; -Φύγαμε τώρα, το λένε σήμερα!
posted by Xνούδι at 10:25 PM
Monday, April 06, 2009
Τhe carecrow
- Mην απομακρύνεστε. Μην απομακρύνεστε τόσο...
posted by Xνούδι at 10:49 AM
Sunday, April 05, 2009
Urban spring
Τα ανεπίστρεπτα, ανεπανάληπτα πρωινά της άνοιξης, τα απολαμβάνω επαρκώς. Χέρια κρύα, μα εσύ ποτέ δεν με τρόμαξες. Χαιδεύεις τη γυναίκα, βγαίνεις στους δρόμους με το κορίτσι, ουρλιάζεις κάτω από το γέλιο του φεγγαριού με το αγρίμι. Καθώς τα χρόνια έρχονται τρένα σιδερένια καταπάνω μας και τρέχουμε στα μικρά κάθετα σοκάκια του σταθμού να σωθούμε, μαζί ξεφτίζουμε. Σαν τα πόμολα των μικρών ξενοδοχείων που οι ποιητές ψάχνουν σ’αυτά τον επόμενο θριαμβευτικό τους στίχο. Ξέρω, πως τα μάτια που θυμόμαστε είναι συνήθως της τελευταίας στιγμής, φυλαγμένα σε γυάλες με θαλασσινό νερό και η κουπαστή επιθυμία, το μόνο χώρισμα απ'τον επαναληπτικό μας ορίζοντα. Το τώρα; Η τελευταία γωνιά του κόσμου που υπερασπίζομαι.
posted by Xνούδι at 1:37 AM