Sunday, March 29, 2009

Mερικοί άνθρωποι φορούν μόνο μαύρα



Γιατί δεν δέχονται την είσοδο στην ευθεία και ποτέ δεν θα απαρνηθούν τη δύναμη που πηγάζει από τους κύκλους. Γιατί ονειρεύτηκαν λευκά πανιά να ανεμίζουν σε ταράτσες κόντρα στον άνεμο. Γιατί μάθανε να αγαπούν τα όχι και να μην εξαγοράζουν τα ναι. Γιατί όπου ξάπλωσαν, άφησαν εκτός από τον ιδρώτα του οργασμού τους, κάτι από το λίγο της ψυχή τους. Γιατί ζήσανε μέσα σε άδεια μεσημέρια, αχανή δωμάτια και αλήθειες που τσακίζουν. Γιατί ένας χειμώνας δεν τους φτάνει για όσα κάθε ξημέρωμα φοβούνται να θυμούνται. Γιατί καβαλήσανε μια καταιγίδα και έκαναν τσουλήθρα πάνω σε ουράνια τόξα. Γιατί πίστεψαν σε έναν άλλο θεό που δεν έχει ανάγκη από κεφαλαία γράμματα στο όνομά του. Γιατί κάθε φορά που είπαν σε χρειάζομαι, έχασαν. Γιατί η ηθική και η ανηθικότητά τους δεν έπαψαν ποτέ να αγκαλιάζονται σε μια ασταμάτητη ερωτική πάλη. Γιατί γεννήθηκαν λάθος ή γιατί ο κόσμος λάθεψε όταν βρέθηκαν ανάμεσά του. Γιατί η ζωή τους δεν πουλήθηκε στα καροτσάκια κι ο θανατός τους δεν κρεμάστηκε στα περίπτερα. Γιατί δραπευτεύουν σαν νερό, καμιά φορά και σαν σωπαίνω. Γιατί ποτέ δεν έπαψαν να ψάχνουν την μυστική ζούγκλα των αστεροειδών μέσα στο κεφάλι τους. Γιατί όταν γεμίζει το φεγγάρι, το δίνουν μπάλα ασημένια στα παιδιά της γειτονιάς να το κάνουν παιχνίδι στις αλάνες και αστράφτει η νύχτα.










posted by Xνούδι at 3:25 PM

Saturday, March 28, 2009

Archive - Controlling Crowds (2009)























Release Date : 30/03/2009









posted by Xνούδι at 1:33 PM

Sunday, March 22, 2009

Two shots of happy one shot of sad



video







Images : Gilbert Garcin
Music : Two Shots of happy one shot of sad - U2.

posted by Xνούδι at 9:45 PM

Saturday, March 21, 2009

Rabbit in your headlights


Όταν για εκείνη την γαμημένη μπλε λεπτομέρεια απαρνήθηκα τα ταξίδια μου, όταν ο κόσμος ήταν μια μαύρη κουκίδα στον χάρτη, όταν ακόμα μπορούσα να υπάρξω σε ανθρώπινες αγέλες, όταν σε είχα δίπλα μου χωρίς να το ξέρω.

Έμαθα για μένα όλα όσα μέχρι τώρα νόμιζαν οι άλλοι. Σε χωράφια με στάχια βούρτσιζα τα δόντια μου, από την πηγή των τρελών στο βουνό έπινα νερό και σου χάριζα καυλωμένα έγχορδα. Από τους ώμους μου κρεμόντουσαν φύκια θαλασσινά και από τον Θ8 σπόνδυλο ξεπηδούσε ένα ελαττωματικό πράσινο alien που δεν αγαπούσε κανείς.

Δίπλα τα θολά τζάμια μου έγνεφαν μα άδικα περίμενα να αρχίσουν να μου μιλάνε και οι μέρες μου μεταβάλλονταν παλαβωμένες από εξπρεσιονιστικές τεχνοτροπίες σε ιμπρεσιονιστικές παρορμήσεις και ξανά.

Χίλιοι χειμώνες έλιωσαν από τότε. Πάλιωσαν μαζί μου εποχές και γνώση και αρκεί τώρα ένα πακέτο άφιλτρα και ο δρόμος που ίσως δεν πρόλαβε να γίνει διαδρομή, αλλά φαντάζει σαν το διαφανές υλικό που είναι φτιαγμένα τα σώματα των εραστών όταν ξεσκεπάζονται την μοναξιά τους και ανταλλάσουν τραυματισμένα εγώ.

Ότι απέμεινε από τις 2.638 δοσολειψίες μου, το περιφέρω στον κόσμο ημιτελές, ημιμαθές και ανικανοποίητο, πάντα με την άγρια επιθυμία να κυνηγά καινούργιες ή άγνωστες θεότητες μικρών καταιγίδων που τρέχουν σε αέναες περιπλανήσεις, μαζί με την ιστορία.

Όλα άρχισαν με ένα Χ και ένα Υ, απόντα στην τρομερή τους παρουσία.

posted by Xνούδι at 12:55 PM

Friday, March 20, 2009

Άτιτλο






Βζιουίουνννννννννν!!!





















posted by Xνούδι at 10:45 AM

Thursday, March 19, 2009

Placebo - Upcoming album Battle for the sun













Release Date: 08/06/ 2009

posted by Xνούδι at 8:35 PM

Sunday, March 08, 2009

Weirdo

Αυτοί οι μέσα μου, άρχισαν να μυρίζουν. Ώρα για ξεσκαρτάρισμα είπε το ανθρωπάκι που βολτάρει καθημερινά πάνω στο στόρι της κουζίνας και ξεκίνησε αμέσως την απόψυξη.To λαμπιόνι της ψυχής μου κρεμάστηκε στο μέτωπο αρχίζοντας να αναβοσβήνει υστερικά και από μια χορδή γκρεμοτσακίστηκα στον πάτο ενός παλιού πηγαδιού γεμάτου πολεμοφόδια.

Έξι χειροβομβίδες διασποράς, δύο Uzi, ένα μαχαίρι καταδύσεων, τρία μπουκάλια αντρίκιο malt και ένα φορτηγό ηχεία να παίζουν, ήταν ο κατάλληλος εξοπλισμός για την τελευταία μου νύχτα που κουνούσε προκλητικά τους δώδεκα ερμαφρόδιτους γοφούς της.


Βγάζοντας κοροιδευτικά την γλώσσα στον μπαμπούλα άναψα τσιγάρο, πάτησα πάνω στο ασφαλτοστρωμένο πτώμα του δρόμου και στραγγάλισα μερικές προτάσεις που είχα ετοιμάσει να πω.

Μέσα σε χρόνο ρεκόρ γέννησα ένα νέο σύμπαν, αναίρεσα την ίδια την έννοια της ανυπαρξίας και άρχισα να απολαμβάνω τις διαβολικές μου διαδρομές παραβιάζοντας το προσωπικό μου κόκκινο.


Μακριά, από τα ανοιχτά παράθυρα ενός αυτοκινήτου ακούγονταν οι βαρετά υποτονικοί ήχοι του Πλιάτσικα, που νόμιζε ότι μοιράζεται την μοναξιά του όλα. Τι ρομαντικό, σκέφτηκα και μου ήρθε ναυτία . Η κυρά ζωή καθισμένη στο πεζούλι της παραλίας έπλεκε κάλτσες για να ζεστάνει τον τρόμο των πολεμιστών της πρώτης γραμμής, και τα τσακάλια στα μετ' όπισθεν χειροκροτούσαν αλαμπρατσέτα γλύφοντας ανήθικα το στόμα τους.


Το παγκάκι μου πέταξε ανέμελο στο διάστημα και επέστρεψε στη γη, έχοντας πάνω του χαραγμένες τις ελλειπτικές τροχιές μιας μεγάλης αγάπης. Οι παράξενοι ταξιδιώτες του διαστήματος κάθε φορά που το συναντούν κάνουν την ίδια πάντα σκέψη : Μα είναι το πιο μόνο παγκάκι του γαλαξία αυτό. Καμιά φορά , μια στις τόσες, το συντροφεύει εκείνη η γιαγιά με τις τεράστιες βελόνες πλεξίματος που αγναντεύει τα φώτα του Σουνίου χωρίς να της περνά από το μυαλό πως κάθεται πάνω σε ένα άθαφτο κουφάρι.

Τελικά πέρασαν οι ώρες, τρώγοντας μια αυτοσχέδια μαρμελάδα από παπαρούνες και έχοντας κερδίσει στον λήγοντα ακόμα λίγο χρόνο, ενώ κάπου δίπλα, ο οδηγός ενός ασθενοφόρου, άρχισε να σιχτιρίζει λίγο πριν ανάψει την σειρήνα του και χαθεί στην αμαρτωλή μου συνείδηση.

Ετοιμάσου ξανά να κονταροχτυπηθούμε στην αλέα ως καθαρόαιμα ανθρωπόμορφα τετράποδα, -έτσι προς τιμήν μας - κι ας πιστεύουμε πως κερδίζουμε στα σημεία της "ανωτερότητάς" μας. Είπε απότομα η γυναίκα από τον Βέγα με το πλατύγυρο καπέλο και τα άστρα στις βλεφαρίδες. Εγώ και εσύ, γεννηθήκαμε στου πολέμου της γης το ναυάγιο. Γι'αυτό και πάντα θα ζητάμε το όποιο μερίδιο, που κάποιοι μας έπεισαν πως μας αναλογεί.

Ίσιωσε την στραβή της ράχη και πέταξε από τον φωταγωγό αφήνοντας πίσω της μια πηχτή αιθαλομίχλη. Στη χύτρα ταχύτητος, σφύριζε ρυθμικά η εξελιγμένη υβριδική μου μορφή, έτοιμη σχεδόν για σερβίρισμα.

posted by Xνούδι at 9:26 PM

Friday, March 06, 2009

H ζωή, δεν είναι πτήση μωρό μου.

Μπορεί να είναι απλώς ένα ποτήρι με ανθρώπινα ίχνη. Φοβήθηκα να σου πω, μα η φαντασία μου έφτιαχνε ομιχλώδη δάση και μικρές σταγόνες φωτιάς. Σκηνές αμοντάριστες, με ψηφιακή ποιότητα ήχου και εικόνας, τότε που αναζητούσαμε δέκτες με ικανότητες αποκρυπτογράφησης, άνω τoυ φυσιολογικού. "Κι όταν θα βλεπόμαστε θα με καταλαβαίνεις, δε θα λες τίποτα. Δε θα μπορείς. Θα θέλεις;" Ξαπλώνω στο πάτωμα και αφουγκράζομαι παλμούς, πανηγύρι υπαίθριο, μαζεύονται οι οργανοπαίχτες στις σκιές των δέντρων και ξαποσταίνουν τις χορδές και τα τύμπανα για να αρχίσουν πάλι την κοσμογονική ηχηρή τους πανδαισία. Χίλια φεγγάρια μετά, στο πεζουλάκι της στέπας, λύκοι . Απ’τον Βόλγα μέχρι την Μαντζουρία εκείνα τα τσιμεντένια όχι που στιβάζαμε χάδια κι ο χρόνος να μην κινείται. Να μην αλλάζει η φύση ποτέ. Σκληροί χειμώνες κι εμείς νομάδες στην πόλη μας. Tο στόμα μας ένας στρατός αρμάτων που παλεύει να νικήσει ένα λουλούδι. Για να είσαι καλά θέλει να ουρλιάζεις παρέα τις ιαχές σου, ξεφτίζoντας από την υγρασία και τις ηλεκτρικές καταιγίδες να ξεπηδούν ολοζώντανες μέσα από το ολογραφικό σου κεφάλι. Να πηδάς από τον φωταγωγό για να δεις την ανατολή στο υπόγειο. Να επιδίδεσαι σε νέες αγωνίες , ξέροντας πως αν σκύψεις και ρουφήξεις λίγο άνθρωπο, θα γίνεις για ένα απειροελάχιστο δευτερόλεπτο αθάνατος. Χωρίς ρολόγια, τα βράδια γίνονται αντιληπτά από τη μυρωδιά τους. Τους δίνεις τα σχήματα που ήθελες από πάντα. Ανεμόπτερα, φύλλα, σκοινιά, τετράδια, χορδές. Μπορεί και χαρτοπόλεμους σε τελειωμένα καρναβάλια ή φωτοβολίδες διάσωσης σε ναυάγια. Φωτοβολίδες διάσωσης. Σαν τα μάτια που φοράγαμε την τελευταία φορά που μας είδαν, αλλά γιατί να είναι όλα θέμα αντοχής;

posted by Xνούδι at 5:33 PM

Thursday, March 05, 2009

Που μένεις;


























Group : Neon - Album : Au Theatre des Sons Imaginaires (2007)- Tracklist: 01 22:22 - 02 Il se Faufila Entre les Arbres - 03 Perpetuelle - 04 Fantomes - 05 La Mer, Indifferente - 06 Mes Vices - 07 La - 08 Je t" Oublierai tous les Jours - 09 Dand le noir, l" Intimite - 10 Anthropos - 11 La Valse des Oiseaux - 12. Au theatre des Sons Imaginaires

Labels:

posted by Xνούδι at 8:26 AM

Wednesday, March 04, 2009

Αστική όραση



Εστιασμένη πάνω σε χιλιόμετρα και πινακίδες που περνάνε μπροστά από σκονισμένα παγκάκια με κεφάλια στηριγμένα στους αγκώνες επερχόμενων πτώσεων . Στους ταξιτζήδες στο Μοναστηράκι που τρώνε σάντουιτς και ακούνε δυνατά τον Κουρσάρο του Παπακωνσταντίνου . Στα ποδοπατημένα εισιτήρια των ΚΤΕΛ του Κηφισού που τέλειωσε το ταξίδι, τσαλακωμένα λίγο πριν στις τσέπες εξοδούχων φαντάρων. Περίμενέ με σε παρακαλώ, ημέρες 175 και σήμερα. Στα συνοικιακά συνεργεία με τα ξεκοιλιασμένα αυτοκίνητα αραδιασμένα στη σειρά, σφαγεία. Στις πολυκαιρισμένες κίτρινες κουρτίνες, σπίτια μεταναστών . Μεταξουργείο, Λιόσια , Κολωνός, μεσημέρι . Στα φθαρμένα μανίκια, στα λευκά μαλλιά, άντρας σκυμμένος , ουρά δημόσιου ταμείου. Mια διακοπή σύνταξης ήρθα να κάνω. Λυπάμαι, μόνο η δικαιούχος μπορεί. Την έχασα τη δικαιούχο παιδάκι μου. Στα σύρματα και στις μονώσεις μας, στα βλέμματα που θυμόμαστε σχεδόν πάντα και είναι εκείνα της τελευταίας στιγμής. Χίλια καντάρια οργή κρυμμένη, η νομοτέλεια της ροής, παραισθησιογόνες λέξεις, ήρεμος τρόμος, μεταμεσονύχτια άλματα στον Άδη, φράγματα σπάζουνε , ποταμοί ξεχύνονται, ενστικτωδώς, ότι απέμεινε αιμορραγία της μνήμης, αντικανονική προσπέραση γλύφοντας ασφάλτινες στροφές, οριστικές αποχωρήσεις, δημόσια ουρητήρια υπόγεια κοινά. Σπασμένες απόπειρες προσέγγισης, εικόνες που στοιβάζονται, απολήξεις. Απολήξεις στα μάτια, γεμάτες μπλε σκοτεινιά .

















posted by Xνούδι at 1:13 AM