Monday, February 16, 2009

Γράφω για να μη (με) ξεχάσω

Που πάνε οι λέξεις όταν νυχτώνει; Ρωτούσα καιρό πριν, για να καταλάβω ότι τελικά μέρα -νύχτα οι λέξεις δεν πάνε πουθενά και απλώς πολλές φορές ή κουράζονται να κάνουν καθημερινά την εμφάνισή τους, ή δεν χρειάζεται καν να δηλώνουν την παρουσία τους , ή πιο απλά, όταν έχουν μαζευτεί πολλές, αντί να θορυβούν ποιά θα ακουστεί πιο εγωιστικά δυνατότερη, να προτιμούν να σιωπήσουν για λίγο και να μιλήσουν ξανά όταν πραγματικά θα έχουν κάτι ουσιώδες να πουν.

Οι δικές μου ανήκουν στην τελευταία κατηγόρια. Ποτέ δεν ήρθα σε αντιπαράθεση μαζί τους, είμαι της γνώμης πως πρέπει να βγαίνουν αβίαστα και όχι να τις σπρώχω με το ζόρι προς την έξοδο. Ξέρουν τον δρόμο απο μόνες τους, άπειρα βράδια ήρθαν εδώ απρόσκλητες και είπαν πολλά, φλύαρα, ανορθρόγραφα, άτσαλα, με αναρχικό ή ανύπαρκτο συντακτικό, μπερδεμένα, κωδικοποιημένα, λιτά , κακόγουστα στολισμένες πολλές φορές, μονολεκτικά, άηχα.

Τώρα αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να σταματήσουν, να πάνε ένα μεγάλο ταξίδι και αν και εφόσον οι ίδιες θελήσουν να επιστρέψουν , να το κάνουν χωρίς εξηγήσεις, χωρίς γιατί και πότε, συνεχίζοντας ίσως να λένε για ότι υπάρχει μέσα μου, ότι γεννιέται εκεί, ότι έχει πεθάνει και ότι με ορθάνοιχτα από θαυμασμό μάτια , συλλέγω γυρνώντας τον κόσμο.

Φτύσε τις λέξεις, κράτα την ψυχή μου έγραψα κάποτε εδώ, εννοώντας πως πίσω από όλα τα γράμματα που κρέμονται μπροστά σε ξένα μάτια, υπάρχουν εκείνοι που τα γράφουν. Άνθρωποι με συναισθήματα, αληθινοί κι ας μην τους βλέπουμε κι ας μην τους ακούμε όταν το κάνουν. Όσο δυνατό είναι το "κλικ" που τους απομακρύνει, άλλο τόσο και ίσως περισσότερο δυνατό είναι το "κλικ" που τους φέρνει κοντά και τους κάνει να δένονται μεταξύ τους. Κι αυτό, είναι τελικά κατά τη γνώμη μου η ομορφιά του ιστολογείν. Ούτε ο αριθμός των σχολίων, ούτε η "δόξα", ούτε οι μετρητές επισκεψιμότητας. Είναι η ομορφιά ενός "κρυώνω" και η ομορφιά ενός "μείνε" που κάποιος στις 3 τη νύχτα μπήκε εδώ για να γράψει. Η ομορφιά ενός "είμαι πιώμενος" κι η απίστευτη ομορφιά ενός "Γύρισα από μια κόλαση και ήρθα εδώ να παρηγορηθώ" . Αναντικατάστατα λόγια στην δική μου συνείδηση και τόσο πολύ αληθινά.

Γράφω ή έγραφα για να μη με ξεχάσω και για να θυμάμαι πως γύρω μου υπάρχουν σκέψεις άλλων που αξίζουν όχι μόνο να τις διαβάσω ή να τραβήξουν την προσοχή μου αλλά γιατί όχι, να μπορέσω να τις αγαπήσω.

Για λίγο; Για πολύ; Για συνέχεια; Δεν έχει σημασία, καληνύχτα αόρατοι άνθρωποι. Κι αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που μου αρέσει πολύ να σας αποδίδω. Αόρατοι, άνθρωποι.

posted by Xνούδι at 6:22 PM

Letting the cables sleep

Δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια . Περιμένω λευκές επελάσεις που δεν θα έρθουν ποτέ , το λίγο που κοιμάμαι μοιάζει με αιματηρό κινηματογραφικό αριστούργημα . Μπαρ στο Μετς. Ερωτικές φωτογραφίες σε φυσικό μέγεθος με μακριά νύχια και κολιέ από αυθεντικές πέρλες. Στην τηλεόραση μαθήματα της ελληνικής. Την πόρτα ή τη πόρτα; Ελάχιστα με αφορά. Περισσότερο δίνω βάση στις πόρτες. Ειδικά σε αυτές που δεν ανοίγουν. Στον ύπνο και στον λήθαργο, στο νερό και στον χείμαρρο, στη στιγμή που σου κρατάω τα χέρια και στη στιγμή που πρέπει να μάθω να τα αφήνω.

Οι συναισθηματικές εκρήξεις όλων όσων με περιβάλλουν είναι τόσο σουρεαλιστικές που θα τις ζήλευε ακόμα και ο Λιντς. Τα πρωινά φορούν τόσο βαριά ρούχα που κυρτώνουν οι ώμοι τους και μετά τις οχτώ το βράδυ ή θα πίνουν καφέδες ή θα φιλιούνται. Αυτός ο θόρυβος κρατάει μέρες. Μη! Μην αγγίζεις εκεί...Μνημόσυνα τελειωμένα, δεν σε ψάχνω πια, μπήκες μ' ανάποδο ψαλίδι στον παράδεισο εσύ και λούφαξες εκεί για πάντα .

Στα ηχεία Piaf. Επεμβαίνω στο μέλλον διορθωτικά. Κρυώνω και στο Ιντεάλ ετοιμάζουν προβολές μέχρι τις πέντε το πρωί. Στην Μαβίλη σερβίρουν λάθος ποτά. Το μέλλον μου ανήκει, χωρίς εκείνο να έχει τίποτα δικό μου. Αυτό εξ'αρχής καθιστά την σχέση μας μη ισορροπημένη.

Ακούω soundτracks, καπνίζω και βλέπω το The Shawshank Redemption τρίτη συνεχόμενη φoρά ( Andy: Ξέρεις τι λένε οι Μεξικάνοι για τον Ειρηνικό; Red: Όχι .Andy: Λένε ότι δεν έχει μνήμη. Εκεί θέλω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου. Σ’ ένα ζεστό μέρος χωρίς μνήμη). Ταλαντεύομαι μεταξύ cult ρομαντισμού και κυνισμού. Όταν αποφασίσω να τους θέσω σε λειτουργία αποτελούν την επιτομή του όρου. Θέλω να με πάρει ο ύπνος σε ένα λεωφορείο και χωρίς να το μάθω ποτέ, κάποιος να μου χαιδέψει τα μαλλιά.

Οι μέρες που δεν έχω τίποτα να γράψω αρχίζουν και γίνονται επικίνδυνες. Σχεδιάζουν ταξίδια με τρένα, και όταν εξατμίζονται μυρίζουν κάτι ελάχιστο από υποχωρήσεις, παραχωρήσεις και ανακωχές .

Θέλω να ξαναέρθεις ξαφνικά, χωρίς να το έχω ζητήσει. Ξενυχτισμένοι , διαολεμένες αγάπες να χτυπάνε με φόρα στον τοίχο, να ρίχνουν πράγματα κάτω, να δαγκώνουν λαιμούς λόγια, απέθαντα. Προχωρημένη νύχτα. Στήθος γυμνό, χωρίς ενοχές.
Κάποτε φορούσα ένα μπλουζάκι με μια νυχτερίδα και περίμενα τον μπάτμαν να έρθει να με σώσει. Τώρα επιστρατεύω τον πάντα εύκαιρο φανταστικό φίλο μου. Είναι ψηλός, γερασμένος και κατσούφης. Του περισσεύει ένα παραπάνω δάχτυλο κι ένα από τα δύο του πόδια λείπει. Στο πρόσωπό του έχει ένα φερμουάρ και ζει μέσα στο συρτάρι με τα εσώρουχά μου. Παιδί, του άρεσε να γυρίζει στους δρόμους όταν έβρεχε και έτσι μια ανώτερη δύναμη τον καταράστηκε να κουβαλάει μαζί του για πάντα μια ξεχαρβαλωμένη ομπρέλα που δεν κλείνει ποτέ. Έτσι ανοιχτή, την χρησιμοποιεί για δεκανίκι.

Κάποτε είχα imaginary friends.Στην ενήλικη εκδοχή μου, έχω imaginary enemies.

posted by Xνούδι at 2:25 AM

Friday, February 13, 2009

Αθήνα - Βουδαπέστη Ένα περιπετειώδες ταξίδι μέσα στις νότες




Szaztagn Cinanyzencokow ή αλλιώς Budapest Gypsy Symphony Orchestra. Σε όποια γλώσσα και να το προφέρεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η μεγαλύτερη τσιγγάνικη συμφωνική ορχήστρα του κόσμου επιστρέφει και μαζί με τα εκατό της βιολιά, από σήμερα και για 4 μέρες θα βρίσκεται και πάλι κοντά μας, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις περσινές της sold out παραστάσεις στο θέατρο Badminton . Mία μοναδική μουσική εμπειρία , που είχα την τύχη να ζήσω τον περασμένο Γενάρη τελείως διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη του είδους έχω βιώσει μέχρι τώρα και που φέτος θα μπορέσω να παρακολουθήσω ξανά.

Οι σολίστες Sandor Rigo Buffo και ο Joszef Csosci Lendrai μαζί με άλλους 98 μουσικούς, συγκροτούν μία από τις πιο φημισμένες ορχήστρες του κόσμου αποδίδοντας με μοναδικό τρόπο και χωρίς παρτιτούρες παραδοσιακές, τσιγγάνικες μουσικές, μετατρέποντας μια "απλή" παράσταση κλασικής μουσικής σε εκκωφαντικό, μεθυστικό πανηγύρι πολύχρωμων ήχων, ακατέργαστου συναισθήματος, ανεξέλεγκτου πάθους και νοσταλγίας.

Ούτε πέντε λεπτά , ούτε δέκα, αλλά ένα ολόκληρο τέταρτο της ώρας χειροκροτήθηκαν πέρυσι μετά το τέλος της παράστασης. Από την δεύτερη σειρά των καθισμάτων όπου και βρισκόμουν για περίπου δύο ώρες μαγεύτηκα από την απίστευτη ομορφιά του ήχου που σαν κύμα μεταδιδόταν από τους μουσικούς στο κοινό τους, κάτι σαν μυστική συνομιλία με κάθε ένα ακροατή ξεχωριστά. Όταν τα βιολιά και τα κύμβαλα πήραν φωτιά η αίσθηση μέσα στην αίθουσα ήταν απερίγραπτη. Με διαίσθηση και ένστικτο αλάνθαστο, τα χέρια των μουσικών μοιάζαν να φλέγονται. Η σκόνη (ναι σκόνη. Μικρά σωματίδια που αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια μας) από τις χορδές των βιολιών κατάφερε να κατακαθίσει μόνο για λίγο, όσο δηλαδή κράτησε το αργό και μελαγχολικό πρώτο μέρος του εξαιρετικά δύσκολου ερμηνευτικά σόλο για βιολί Zigerneurweisen, του Ισπανού συνθέτη Pable de Sarasate. Στο τέλος και κατά την αποχώρηση μας από εκεί, σχεδόν κανείς δεν μιλούσε λες και αν αρθρώναμε μια λέξη θα έφευγε από μέσα μας έστω και ένα στιγμιότυπο αυτής της μοναδικής εμπειρίας.

Ακατέργαστο συναίσθημα λοιπόν . Αυτό θεωρώ εγώ προσωπικά την νούμερο ένα προυπόθεση για να παίξεις άψογα και αυθεντικά μουσική. Και αν κάτι διακρίνει αυτούς τους ανθρώπους είναι ακριβώς αυτό. Να εξωτερικεύουν αριστοτεχνικά το εσωτερικό τους κόσμο χωρίς να χρειάζονται τίποτα περισσότερο από τέσσερις χορδές , ένα δοξάρι και 44 χρωματικούς φθόγγους, όσους δηλαδή περιλαμβάνει και η μουσική έκταση που έχει ένα βιολί.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να παραβρεθείτε σε μία από τις παραστάσεις που θα δωθούν , ακόμα κι αν δεν είστε λάτρεις του είδους. Άλλωστε η μουσική είναι μία, ενιαία και αδιαίρετη όποιο είδος κι αν αντιπροσωπεύει.



Pablo de Sarasate - Zigeunerweisen, Op.20, No1

(Απίστευτο αριστούργημα του είδους και όπως αναφέρω και στο κείμενο, εξαιρετικά δύσκολο ερμηνευτικά. Όσο για τα συναισθήματα που προκαλεί στον ακροατή, σχόλιο ουδέν).

posted by Xνούδι at 8:02 AM

Thursday, February 12, 2009

Till you're so fuckin crazy you can't follow their rules


Γι’αυτούς που γεννήθηκαν να μη σέρνονται, (να μην ξεχάσω να παρακαλέσω για προκαταβολή). Γι΄ αυτούς που χτύπησαν τη γροθιά τους στα καρφιά, (να μην ξεχάσω να πληρώσω το ρεύμα). Γι’αυτούς που ονειρεύτηκαν, (να μην ξεχάσω να πάω super market). Γι’αυτούς που αντιστάθηκαν, (να μην ξεχάσω να παρακαλέσω για άδεια). Γι’ αυτούς που κρέμασαν την ελπίδα τους αράχνη στο ταβάνι της ανυπαρξίας, (να μην ξεχάσω να καταθέσω το νοίκι ). Γι' αυτούς που αγαπήθηκαν, (να μην ξεχάσω να μιλήσω με τον δικηγόρο). Γι' αυτούς που ούρλιαξαν από ηδονή, (να μην ξεχάσω να προσποιούμαι). Γι' αυτούς που ταξίδεψαν, (να μη ξεχάσω να πάρω τα εισιτήρια από την εργατική εστία). Γι’αυτούς που βούτηξαν στο κενό να μάθουν πως είναι να πετάς, (να μην ξεχάσω τη δόση του δανείου). Γι’αυτούς που αγκάλιασαν την άσφαλτο, (να μην ξεχάσω το service του αυτοκινήτου). Γι’αυτούς που ντύθηκαν ρούχο τη νύχτα, (να μη ξεχάσω να βάλω πλυντήριο). Γι’αυτούς που τρελάθηκαν, (να μην ξεχάσω να πάρω τσιγάρα). Γι’ αυτούς που φοβήθηκαν, (να μην ξεχάσω να χαιδέψω το παιδί). Γι’αυτούς που αντί για αίμα έφτυσαν σιωπές (να μην ξεχάσω να καταπιώ ένα γιατί, και να μη θυμάμαι χίλια άλλα ) . Γι' αυτούς, για το όλα τους, για το ποτέ τους και για το πάντα , για το λίγο , για το καθόλου τους, για το τίποτα και για το πολύ τους, δεν υπάρχει έπαινος. (Nα μην, ξεχάσω, να κατεβάσω, τα σκουπίδια).








(2006)

posted by Xνούδι at 10:02 AM

Saturday, February 07, 2009

i'll say goodbye little fuck.

Θα σου μιλάω χυδαία. θα κατασπαράζω τις σκέψεις σου. Θα χτυπάει το τηλέφωνο. Θα κάνει ζέστη. Θα βρέχει απ’τα μάτια. Θα σφυρίζουν τα λόγια σαν τον διάολο. Θα υποφέρω απο μια χρόνια σφήνα στο στήθος. Θα με ξεκουφαίνει οποιοδήποτε άγγιγμα. Θα σου απαγγέλω ποιήματα όταν ξυπνάς. Θα γεμίζω το σπίτι με φτηνιάρικα μισητά σεμεδάκια. Θα ορκίζομαι πως δεν θα γίνεις κλάμα ποτέ. Θα παρεισφρύω απρόσκλητη στους νευρώνες σου. Θα σου δένω σπαγγάκια μνήμης στα δάχτυλα. Θα γδέρνω γόνατα δρασκελώντας φράχτες παιδικής αφέλειας. Θα σαλτάρω από το μπαλκόνι με αλεξίπτωτο. Θα σου ζωγραφίζω βρώμικες λέξεις στους τοίχους. Θα ξεβάφω τα καινούρια μου ρούχα με χλώριο. Θα απαγορεύεται να με θέλεις. Θα γουστάρω που θα με θες. Θα σου εξιστορώ μεταθανάτιες εμπειρίες που ποτέ δεν είχα. Θα αναιρώ το μέλλον. Θα σου διαβάζω Τσέχωφ ανεβασμένη στο τραπέζι της κουζίνας. Θα κουρνιάζω στον λαιμό σου και θα σου λέω το ινδιάνικο ονομά μου (μη-διανοηθείς-να-πιστέψεις-πως-μπορείς-ποτέ-να-με-κατέχεις). Θα δακρύζω στην πρώτη υποψία βροχής. Θα σου δαγκώνω το στόμα. Θα σου φτύνω αγάπες. Θα σκουπίζω το ιδρωμένο μου κεφάλι στην κοιλιά σου. Θα αντέχω χιλιοστά του δευτερολέπτου χωρίς εσένα . Θα είσαι μέσα μου, γύρω μου, παντού μου. Θα με περιλούσω με ένα μπιτόνι εσένα και θα ανατιναχτώ. Θα φτάνουν για να φύγεις ή όχι;

posted by Xνούδι at 11:45 PM

Friday, February 06, 2009

Second hand thoughts







Μεταχειρισμένες ζωές, μεταχειρισμένα βλέμματα μεταχειρισμένων ματιών, μεταχειρισμένα χέρια, στόματα, καρδιές, ώμοι, μεταχειρισμένων ανθρώπων. Σας χρειάζομαι.






posted by Xνούδι at 7:25 PM

Tuesday, February 03, 2009

Stripped Down To The Gutter



Σχεδόν ένα χρόνο πριν , έγραφα στο unplugged το review του εξαιρετικού Saturnalia των Gutter Twins. Λίγους μήνες αργότερα ο Mark Lanegan και ο Greg Dulli είχαν βρεθεί στην Αθήνα σε μια βραδιά παραληρήματος για να παρουσιάσουν την από κοινού δουλειά τους και όχι μόνο. Τότε δεν τα είχα καταφέρει να είμαι παρούσα στην συναυλία εκείνη, με αποτελέσμα να την ακούσω από το κινητό τηλέφωνο του αγαπημένου Ψιτ μαζί με τις άναρθρες κραυγές του που ήταν εκεί και τις δικές μου που δεν ήμουν.

ΑΥΡΙΟ οι δύο θαυμάσιοι μουσικοί θα είναι και πάλι εδώ, για μία ιδιαίτερη συναυλία στο Gagarin 205 στην ιστοσελίδα του οποίου αναφέρεται ότι : Η συγκεκριμένη περιοδεία, η οποία θα τους φέρει ξανά από τα μέρη μας, έχει τον γενικό τίτλο “An Evening With Greg Dulli & Mark Lanegan” και αυτό διότι δεν περιορίζεται στην πρόσφατη δουλειά τους, ως Gutter Twins, αλλά απλώνεται σε ολόκληρη την καριέρα τους, καθώς και σε καινούργια κομμάτια, σε ένα “Stripped Down To The Gutter” set διάρκειας τριών περίπου ωρών.

“Από τη στιγμή που τα όργανα που θα χρησιμοποιήσουμε για αυτή την περιοδεία είναι τελείως διαφορετικά από ότι συνήθως, τα shows θα περιέχουν τραγούδια που και οι δυο μας έχουμε να παίξουμε πάρα πολύ καιρό ή δεν έχουμε παίξει ποτέ ζωντανά”…λέει ο Dulli.

Πραγματικά, θα είναι η πρώτη φορά που θα δούμε τον Greg Dulli και τον Mark Lanegan να παίζουν τα τραγούδια τους με αυτόν τον τρόπο, αφού το σχήμα με το οποίο θα τα παρουσιάσουν αποτελείται, εκτός των ίδιων, από τον κιθαρίστα Dave Rosser, τον Φώτη Σιώτα στο βιολί και την Σοφία Ευκλείδου στο τσέλο.

Σ.Χ (σημείωση Χνουδίου): Φώτης Σιώτας στο βιολί σημαίνει απίστευτη δεξιοτεχνία που σου παραλύει τα άκρα και αφού τον ζηλέψεις θανατηφόρα που παίζει μαζί τους, κρύβεις τα διπλώματά σου στο σκοτεινό μπαούλο με τα αζήτητα της ζωής σου.

Από σήμερα, τρομερά σκοτεινές δυνάμεις έχουν βαλθεί να αποσυντονίσουν τελείως την μέρα μου με βομβαρδισμό πληροφοριών για το τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε, αν θα καπνίζουμε, πόσες μπύρες θα πιούμε, πόσο δυνατά θα τραγουδήσουν οι καπνισμένοι μας πνεύμονες, τι ώρα θα πάμε, αν θα είμαστε αγκαλιά με τα ηχεία ή λίγα εκατοστά πιο' κει και άλλες πολλές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που συζητούν δύο ώριμοι άνθρωποι στις 10 το πρωί κάποιας Τρίτης.

Πληροφορίες λένε ότι τους μήνες που έρχονται έχουμε να δούμε και να ακούσουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες στα πλαίσια μιας μοναδικής συναυλιακής περιόδου κι εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη έναρξη της από το να έχω μπροστά μου δύο γοητευτικότατους μουσικούς να τραγουδάνε δυνατά σε εμένα και σε αγαπημένους μου φίλους , Oh Mama, ain’t no time to fall to pieces

posted by Xνούδι at 11:15 AM