12.05 ξαπλωμένη στο ξύλινο πάτωμα ενός σπιτιού κάπου στον βορρά με το στόμα βαμμένο γιορτινό, κατακόκκινο, βραχνή, μισομεθυσμένη, εύθυμη , μπάσταρδη, μυρίζω ταμπάκο και ανακαλύπτω τις ανυπόφορες λεπτομέρειες που κάθε ταβάνι όταν σέβεται τον εαυτό του κρύβει σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν αιωρείται. Ανακαλύπτω τις ανυπόφορες λεπτομέρειες που μπορεί να κρύβει και μια μουσική όταν παίζει πολύ κοντά στο μυαλό σου και ταυτόχρονα ζει μακριά χίλια μίλια , ανακαλύπτω και μια μουτζουρωμένη ιστορία, απλώνω τα πόδια πάνω στον τοίχο, νιώθω το αίμα να κατεβαίνει με δύναμη στην κοιλιά μου, γυρίζω το βλέμμα μου στο παράθυρο, η κουρτίνα μοιάζει με αιθαλομίχλη που καλύπτει έρημα δρομάκια και σιδηροδρομικές γραμμές, ήχους βημάτων πάνω στην άσφαλτο , εκατομμύρια μόρια πυρίτιδας πανηγύρι μαγικό κι έναν ψυχρό αέρα, ακούω μελοποιημένα ταξίδια στη διαπασών, εσένα θυμάμαι, τις λέξεις σου που μπήκαν στην ψυχή μου με δύναμη γεωτρύπανου. Το πήρα μαζί μου όλο τούτο το στοιχειό, πήρα μαζί μου και τις τριάντα μέρες που πόναγες. Τους έδειξα την πλατεία, τις ανέβασα στη γέφυρα, είδαν τα στενά που γύρισα, κάθησαν στο γνώριμο πια πεζουλάκι, σφίχτηκαν πάνω μου ενστικτωδώς να ζεσταθούμε παρέα, προσπάθησα να τις καλοπιάσω να μη με πονούν κι εμένα, όμως κατάλαβα ότι έπρεπε να τις αφήσω να ζήσουν μέσα στο κεφάλι μου κι όταν εκείνες θελήσουν να σταματήσουν και να με πείσουν πως τέλειωσε, πως πάει τώρα, δεν μπορώ να στο εξηγήσω, δεν έχω εξήγηση μα και σε τι θα χρησίμευε αν είχα έστω και μία, θυμήθηκα όλους τους ήχους που δεν με άφηναν να κοιμηθώ όταν ήμουν παιδί, το καλοριφέρ όταν έσβηνε και έκανε έναν παράξενο θόρυβο πριν κρυώσει, τα βήματα του πατέρα μου, τα βήματα της αγρύπνιας του που σέρνονταν στο σπίτι μας και νόμιζαν πως δεν τα ακούει κανείς, ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι να τρέξω με φόρα καταπάνω τους με τα μικρά δικά μου να τα σβήσω να τους πω να μην φοβούνται πως εγώ είμαι εδώ, εγώ είμαι εδώ, θυμήθηκα το σώπα τώρα της μάνας μου (η κλήση σας προωθείται, μπορείτε να αφήσετε ότι απέμεινε μετά το χαρακτηριστικό τίποτα) κάθε φορά που γύριζα βουτηγμένη στις λάσπες, γδαρμένη, χτυπημένη, αδικημένη σε κάποια μοιρασιά, άδικη σε κάποια άλλη. Θυμήθηκα το νυχτικό της που γέμιζε χρώματα από τους πίνακες που ζωγράφιζε και δεν έβγαιναν ύστερα, ούτε τώρα βγαίνουν, ποτέ δεν θα βγουν. Θυμήθηκα ότι δεν αισθάνομαι πια όταν θυμάμαι. Μόνο ιδρώνω . Και στο τέλος διψάω. Πόσο πολύ διψάω στο τέλος. Το ανακαλύπτω κι αυτό στο πάτωμα ενός σπιτιού κάπου στον βορρά που λούζεται στο σκληρό φως των ηλεκτρικών λαμπτήρων του δρόμου, με μια κουρτίνα να καλύπτει την νύχτα , τον αέρα, τα φώτα, με το στόμα βαμμένο γιορτινό, κατακόκκινο και ο χρόνος να μην αλλάζει, να μένει αιώνια παραμονή, να κάνει για άλλη μια φορά τον απουσιολόγο.