Εντάξει λοιπόν. Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε , άτρωτοι στα παραπονεμένα μάτια, στην άγρια ομορφιά του νυχτερινού δρόμου, στα γέλια των μικρών κοριτσιών όταν βρέχουν στη θάλασσα τα μαλλιά τους, στο καλοκαίρι που φωσφορίζει σαν ύφαλος χαμηλά στην κοιλιά μας. Στιγμιότυπα που φρακάρουν πίσω από τη φωνή, πέρα από τις αβύσσους και πάνω από τα ηφαίστεια. Kι ας γράφει τo εισιτήριo πάντα "μετ'επιστροφής" και ο αχός της άδειας πολιτείας των βουβών ψεμάτων και των φασαριόζικων προσωπικών άλλοθι ας μεγαλώνει. Κάπου ξεχάστηκα . Βάλε να πιούμε…