Είναι οι σειρήνες των ασθενοφόρων, τα λαχανιασμένα βογγητά, τα ξεχαρβαλωμένα τηλεφωνικά σύρματα κι η πάχνη που σέρνεται στη θάλασσα στις 6.12 το πρωί. Είναι ο κόσμος μου χωρίς εσένα, η μεταμόρφωση του Dali και τα καπέλα του Magritte, το ληγμένο γάλα στο ψυγείο, το φως που παύει απότομα και ο τοίχος που ζει όλες εκείνες τις σκηνές που φτιάχνουν παραμύθια. Είναι οι ήχοι μας που τους κρατάμε για τους οργασμούς μας, τα στοιβαγμένα μας χάδια, τα τρελλά μαυσωλεία των αποτυχιών μας, εν χορώ οι δοτικές πτώσεις, η εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης, τα ξεθωριασμένα φθινόπωρα στα νησιά του Σεπτέμβρη, οι ταξιτζίδες στο σταθμό του Θησείου που ακούν βαριά λαικά, τα πορτοκαλί φανάρια όταν ανάβουν, σβήνουν και ξανά Τα στραβά διπλωμένα άφιλτρα, τα χαρά(γ)ματα απωλεσθέντων, ο Shakespeare, ο Gorky και ο Dostoyefsky, η κατσαρίδα του Kafka , η ορατή μας μορφή μα και η άλλη, που βάφεται τις νύχτες πολεμοχαρής ινδιάνος Sioux και κανείς δεν ακούει. Είναι τα κρακ του καρπού, τα κρακ όλα, τα μείνε μα πρέπει να φύγω, τα τελευταία είκοσι ευρώ, η κατασκευή εναλλακτικών ανθρώπινων φύσεων, η διαδρομή από το κρεβάτι στο μπάνιο την πρώτη φορά, τα βήματα. Οι ισπανικές λέξεις του Vallejo, τα αυτοσχέδια τηλεσκόπια, οι αίθουσες αναμονής, τα ίχνη ζωής σε αφιλόξενο περιβάλλον, τα κουδούνια στη μέση της νύχτας, οι ίσκιοι που παρηγορούν, η λακούβα στα σεντόνια, το πιτσιρίκι που ξεθάβουμε από μέσα μας με χειρουργικές επεμβάσεις, το πέρασμα απέναντι στα τυφλά, οι μονόλογοι της Κασσάνδρας. Μουσική είναι μπλε πάνω σε μαύρο, η ησυχία του βυθού, οι λέξεις που τρέχουν απ’τα μάτια και όλα τα ίσως που μοιάζουν με αναποφάσιστα "ναι" σε εξαγοράσιμη κατάφαση.