25 Comments:

 Βασιλική said...

δεν μπορω να πω αυτο που αισθανομαι...
να με συμπαθας...

φιλια...

2/11/07 11:22  

 Xνούδι said...

Είναι από αυτά τα δικά σας τα συγκλονιστικά που τόσες πολλές φορές έχετε έρθει ως εδώ και μου τα έχετε αφήσει στο μπαούλο των σχολίων.
Που τα μαζεύω ένα ένα και που κάνουν τα δικά μου τα γραμμένα να κουρνιάζουν στη γωνιά τους.

Το περιμάζεψα αργά χτες βράδυ από ένα παλιό γραφώμενο κάποιου Αυγούστου. ίσως ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας του να μην θυμάται την ύπαρξή του. Μα την θυμάμαι εγώ. Αυτού και άλλων τόσων.

Λανθάνουσα η διάθεση δυο μέρες τώρα. Αχάριστη, λέω στον εαυτό μου και του γυρίζω την πλάτη.

Από πείσμα αντίπαλοι αιώνιοι, ποτέ δεν σταματάμε την μάχη. Μέρα νύχτα, μέρα νύχτα, μέρα νύχτα, σαν παλιό χρωστούμενο. Βεντέτα Μανιάτικη για το τίποτα, κανιβαλίζουμε ο ένας πάνω στην σάρκα του άλλου. Οι ξένοι μας λένε περίεργους και οι γνωστοί κάνουν πως δεν βλέπουν. Εν τω μεταξύ το γαμοτηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα από το πρωί.







Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι...

2/11/07 11:42  

 Βασιλική said...

η μοναξια, γλυκεια μου χνουδομπαλα, ειναι απο καθαρια αδικια...

και κατι αλλο να πω, μιας και το ανεφερες...
στα γραμμενα σου, αφηνουμε σχολιο...
στα δικα σου λογια αφηνουμε παρεα τα δικα μας...
καταλαβες;

αμφιδρομη σχεση...
ισοτιμη και αξιοπρεπης...
οπως μας ταιριαζει...

2/11/07 11:55  

 Anonymous said...

Απ'το λαιμό με πιάνεις κάθε φορά και με τραντάζεις...

2/11/07 12:05  

 Ήχος Πλάγιος. Μόνος... said...

Μου βαραίνει τα βήματα τούτη η λάσπη.
Προσπαθώ να τρέξω μα αποτυγχάνω.
Πέφτω κουρασμένος στην άκρη του δρόμου.
Οι περαστικοί επαίτη με πιστεύουν και βάζουν το χέρι στην τσέπη – πάλι καλά.
Μα έτσι μου κλέβουν την όποια περηφάνια μου έχει απομείνει.

Σκέφτουμαι πως μόνο ξυπόλυτος αξίζει κανείς να περπατά.
Πονάει αληθινά, κουράζεται από λόγους πραγματικούς.
Νιώθει στο έπακρο ότι αγγίζει με το πέλμα.

Πάντα όλα σιωπούν ακόμα και τα πιο όμορφα, ακόμα και τα πιο αγαπημένα.
Λοιπόν…

2/11/07 12:29  

 Μάνος said...

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."


"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

"Η μοναξιά δεν είναι από χώμα ρε...
Από λάσπη είναι..."

2/11/07 13:05  

 jasnine said...

Χνουδένια καλημέρα!

Το μαύρο τα κάνει όλα εντονότερα όντως. Το ίδιο και η μοναξιά...Η μνήμη δουλεύει ακατάπαυστα σε στιγμές μοναξιάς,πληγώνοντας το εγώ μας βαθύτερα απ'άλλες στιγμές.Μόνο που το μαύρο το ντύνουμε με χρώματα εμείς, τη λάσπη με τί να την ντύσουμε? Μα με τους εαυτούς μας φυσικά Χνουδένια μου. Κυλιόμαστε μέσα της και φτιάχνουμε φορεσιά. Στην αρχή κρυώνει το δέρμα,ριγεί η ψυχή μα σαν σηκωθούμε σιγά σιγά νιώθουμε να ζεσταίνεται και να γίνεται ένα με μας. Προχωράμε,στεγνώνει και ξεκινά να σπάζει...Κάθε ρωγμή και σκίσιμο αφήνει μια δροσιά στο δέρμα που ταξιδεύει στη ψυχή. Πέφτει απο πάνω μας και μοιάζουμε να αλλάζουμε δέρμα...Και τότε μέσα απ΄ τη λάσπη εμείς ανανεώνουμε τα όνειρα μας,ανανεώνουμε τους εαυτούς μας...Μη σε τρομάζει η λασπωμένη μοναξια Χνουδένια μου..Το μυστικό είναι να κυλιστείς μέσα της...

Σε ευχαριστώ για τη μεταμεσονύκτια βολτούλα απ΄'την κρυψώνα μου...:)
Eυχούλες και φιλιά..

2/11/07 13:18  

 kyriaz said...

Με τιμάς πολύ Χνούδι,να ξέρεις....
Και σ' ευχαριστώ πολύ.
Θυμάμαι να το έχω πει μα....
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε-γιατί σε βιβλίο δεν το 'χω γράψει μα ούτε σε ανέκδοτη ποιητική συλλογή...
Μάλλον σε σχόλιο ...ε;...

Πολλά πράγματα τα έχω σκόρπια-όπως και τη ζωή μου άλλωστε.Πού να βρω το κουράγιο να τα ....συμμαζέψω....:)

Καλημέρα...
Και πάλι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

2/11/07 13:27  

 kyriaz said...

Τώρα διάβασα το σχόλιό σου....και κατάλαβα....

2/11/07 13:27  

 Xνούδι said...

Βασιλική
Παρέα τα δικά σας...
Και είσαι ένα από τα πιο αξιοπρεπή άτομα που ξέρω. Αυτό.

Ανώνυμε
Κι εμένα το ίδιο μου κάνουν. Ισόβιο περιλαίμιο...

Ήχε μου, χλιτσ, χλιτσ χλιτσ, κολάνε τα δίχως παπούτσια πόδια. Και τα χέρια κολάνε και τα μαλλιά. Μα πιο πολύ κολάει το στόμα μας...
Λοιπόν...

Μάνο
Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

Είναι

jasnine
Ράβω καινούργιο ρούχο τώρα...

kyriaz
Πως να σε ευχαριστήσω ; Κάθησα χτες και κοίταζα τα παλιά και ξαφνικά έσκασε μπροστά μου. Σταμάτησα να διαβάζω οτιδήποτε. Έκανα και τρία τσιγάρα. Ήθελα να το έχω γράψει εγώ τούτο...

2/11/07 19:17  

 Σπύρος Σεραφείμ said...

μοναξιά μου όλα...

2/11/07 22:53  

 Mist said...

"Δεν σου είπα!!
Στην σκιά απ' το πέταγμα
των πουλιών.
Στο τίναγμα των φτερών,
και στο άκουσμα
των κοασμών τους
ξεφύλλισα…
Τους φόβους μου…
Τις σιωπές μου…
τους ψιθύρους της βροχής
την ανάσα της μοναξιάς.

Απόηχος..
ότι υπάρχω..

βραδυνό φιλί!!

3/11/07 18:39  

 Αιολος said...

"Μονάχα αυτό κατάλαβα
απ' όλο το ταξίδι
πως όσο αλλάζουμε ζωή
τόσο μένουμε ίδιοι.

Δεν έχω κάτι να σου πω
τι να σου εξηγήσω
νύχτα με παίρνουν τα όνειρα
νύχτα με φέρνουν πίσω"

4/11/07 00:12  

 Negma said...

Όταν λέω ότι το "Χνούδι" είναι - αν όχι το πιο - από τα πιο αγαπημένα μου blogs είναι γιατί πέρα από όσα διαβάζουμε από τη Χνουδένια και νιώθουμε να ανεβαίνουμε λίγο ψηλότερα, διαβάζουμε ως επί το πλείστον και αντίστοιχου ήθους, ποιότητας και επιπέδου σχόλια.

Πολλούς ξεχωρίζω, αλλά με αφορμή την παρούσα ανάρτηση... Kyriaz, τα σέβη μου!

4/11/07 10:26  

 Καπετάνισσα said...

"Καταδικασμένοι".
Να την κουβαλάμε στο πετσί μας, ραμμένη στο δέρμα πάνω, μοίρα αρχέγονη, ένα με την ουσία τ' ανθρώπου. Καταδικασμένοι και να την υπερβούμε. Να στήσουμε αυτό που λέμε "δυο", να φυσήξουμε μέσα του, να κάνουμε τη λάσπη σάρκα νέα.

Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι.
Ωμό, σκληρό, ξεκάθαρο.
Κι ο έρωτας, μαθητεία μοναξιάς είναι.

4/11/07 15:47  

 Anonymous said...

Γιατί ξέρεις εδώ περνάς και διαβάζεις και δεν χρειάζεται να πεις ούτε μία κουβέντα γιατί φοβάσαι πως θα βεβηλώσεις τις λέξεις που ξέρω πως γράφτηκαν και κάτω από ποιές συνθήκες. Τίποτα, ούτε ένα σχόλιο δεν χρειάζεται να αφήσεις εδώ, τα λένε όλα μεταξύ τους οι περαστικοί με την σιωπή τους.
Σου χαμογέλασα όταν θύμωσες και δάγκωνες το στόμα σου να μην μιλήσεις και τότε που προσπαθούσες να φορέσεις μια άσπρη μπλούζα και δεν την άντεχε ούτε δευτερόλεπτο το δέρμα σου και έψαχνες απεγνωσμένα την μαύρη...

4/11/07 17:36  

 Suspect said...

καμια φορα οι ανθρωποι προτιμουν τη σιγουριά της θλίψης από την αβεβαιότητα μιας νέας περιπέτειας

4/11/07 18:19  

 genna said...

καμιά φορά είναι τόσο μα τόσο όμορφη η μοναξιά μας αρκεί να μη τη πολεμάμε...
εχώ ρουφήξει απίστευτες τέτοιες στιγμες που πολλές φορές τρομάζω στο αλλιώς...
φτάνει το Mανιάτικο χνουδένια... δεν σου χωράει όμορφα... αλλού εφαρμόζεις γλυκήτερα... καλό σου βράδυ

4/11/07 18:46  

 Sigmataf said...

ΤΕΡΑΣΤΙΑ










Τ

Ε

Ρ

Α

Σ

Τ

Ι

Α












ατάκα.

5/11/07 13:52  

 South Of The River said...

Όταν καταφέρω να πιάσω την άκρη του ουράνιου τόξου. Τότε μόνο θα καταλάβω τη σχέση μου με τη μοναξιά...

6/11/07 10:41  

 Exquisite Sally ( Montage) said...

Πως να σε ποδοπατήσει κάτι που δεν υπάρχει; Είναι σαν το σκοτάδι και το φως. Δεν υπάρχει μοναξιά, υπάρχεις εσύ! Είσαι μόνη, αλλά είσαι ο κόσμος σου. Αγκάλιασε τον κόσμο σου και το φως θα ανάψει!

6/11/07 13:15  

 erotas said...

Μην την κοιτάς, να μη σε κοιτάζει κι εκείνη... γιατί καθρέπτης γίνεσαι, και μπορεί να σε σπάσει σε χίλια κομμάτια..

Την αγάπη μου. Φιλιά πολλά..

6/11/07 21:44  

 maria λεμονατη! said...

η μοναξια ειναι ξεδιαντροπη αλλα σε προσεχει

7/11/07 01:35  

 Ο ποιητής της πλατείας said...

ειναι φοβερο ποσα μπορεις να πεις με λιγες λεξεις!
καταπληκτηκο ποιημα!!!

7/11/07 20:38  

 Xνούδι said...

Σπύρε Σπύρε, είσαι εδώ;

Ομίχλη σήμερα ρίχνει κάτι ψιθυρίσματα ο ουρανός υπέροχα. Θέλω η βροχή να μείνει εδώ και να μην το κουνήσει ρούπι.

Αίολε
Βασίλης που γδέρνει

Negma
Ενώνω τα σέβη μου με τα δικά σου για τον Κυριάζ ως άνθρωπο και ως ποιητή και δεν θα σου κρύψω πως είμαι υπερήφανη για τα υπέροχα που κατά καιρούς έχετε γράψει εδώ.
Είναι πολύτιμη αυτή η παρέα σας σε εμένα. Ακόμα και τώρα που δεν πολυερχομαι, σας σκέφτομαι πάντα.

Μαρία "Ωμό, σκληρό, ξεκάθαρο". Ροζ σύννεφο τέλος. Προτιμώ την αλήθεια ωμή. Το πολύ, ελαφρώς ψημένη, αλλά πάντα με το αίμα της.

Ανώνυμε
Αφού σιχαίνομαι τα άσπρα ρούχα. Μου φέρνουν αλλεργία.

Suspect
Είναι αλήθεια αυτό; Ξέρω πολλούς που δεν ανήκουν σε τούτη την κατηγορία.

genna
Κι εγώ στο αλλιώς τρομάζω φορές πολλές. Η βεντέτα συνεχίζεται. Ίσως να μη μου πάει και να έχεις δίκιο μα δεν γίνεται για λόγους αισθητικούς :)

Sigmataf
Σχεδόν... Α Χ Α Ν Η Σ η ατάκα.

South Of The River
Μην το πιάσεις... Δεν θα έχει γούστο μετά...

Exquisite Sally ( Montage)
Φως, άναψε!!!
(Καλώς ήρθες) :)

erota
Επίμονα την κοιτάω. Σαν τις γάτες, πάντα πρώτη γυρίζει το βλέμμα αλλού.

maria λεμονατη
"Η μοναξιά είναι ξεδιάντροπη" Μου άρεσε αυτό πολύ.

ποιητή της πλατείας
Ναι δεν χρειάζονται πολλά. Οσα και να γράψεις, στην ουσία ένα "Αχ" είναι αυτό που θέλεις να πεις.
(Επίσης καλώς ήρθες)

8/11/07 09:18  

Post a Comment

<< Home

Aόρατοι άνθρωποι