Friday, September 29, 2006

Μ'αγαπά....




δεν μ'αγαπά. Μ'αγαπά, δεν μ'αγαπά. Μ'αγαπά!
Και μένει κι ένα φυλλαράκι....

posted by Xνούδι at 12:43 PM 23 comments

Wednesday, September 27, 2006

…---…


. . . . - . - . . . - . . . - - - - - . . . - - - - . . - . . . . - . . . - -
. . . . . - . . -

. - - . - - . - - . - . - . . - . - - - -

(E, ήρθε η ώρα του για ακρόαση)

posted by Xνούδι at 7:35 PM 12 comments

Tuesday, September 26, 2006

Ανεκτίμητο


Σε φυλάω... (ένα γραμματάκι διαφορά είναι μόνο. Ενα μικρό γραμματάκι...)


(Πάμε να ισσοροπήσουμε πάνω στην νύχτα.
Στην απέναντι πλευρά, το ξημέρωμα.
Η μουσική, δίχτυ ασφαλείας)

posted by Xνούδι at 9:14 PM 18 comments

With or without you





Κατάλαβα τι είναι Αγάπη, όταν χρειάστηκε να σε αγαπώ, με, ή χωρίς εσένα.
Μετά, πέταξα όσο πιο ψηλά μπορούσα. Μακριά σου.
Και τότε, σε είχα και με είχες.



(Σε μια από τις καλύτερες εκτελέσεις
που έχω ακούσει).

Photo: Precious things are fly away


posted by Xνούδι at 2:29 AM 19 comments

Sunday, September 24, 2006

Houston can you hear me?



"Στις 20 Αυγούστου και στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977 εκτοξεύτηκαν τα διαστημόπλοια Voyager1 και Voyager2, που έφεραν ένα χρυσό δίσκο. Σκοπός τους η επικοινωνία με εξωγήινους πολιτισμούς. Ο δίσκος περιείχε χαιρετισμό σε 50 γλώσσες, 118 εικόνες από διάφορες περιοχές της Γης ,19 μουσικά κομμάτια ethnic και κλασική μουσική".

- Ξέρεις τι δεν σε ρώτησα ποτέ τόσα χρόνια? Ποιά είναι οι αγαπημένη σου ταινία.
- Δεν εχώ ταινία. Εχω σκηνή.
- Είναι από το "στενές επαφές τρίτου τύπου". Εκεί που οι γήινοι παίζουν δειλά δειλά μια νότα, Ντο, Ρε, απαντούν οι εξωγήινοι, άντε πάλι οι γήινοι Φα, Σολ, επαναλαμβάνουν οι άλλοι. Και δώστου νότες και χρώματα και χαμόγελα για την επικοινωνία που επετεύχθει.

Αν μιλήσω μόνο με ένα Φα σήμερα, θα καταλάβεις; Θα απαντήσεις με ένα Ντο κι εσύ; Ή πρέπει να φτιάξω ολόκληρο δίσκο, σαν αυτό των VOYAGER 1 και 2 ?
Μπα... όχι. Φα για σήμερα. Ενα απλό, Φα.


posted by Xνούδι at 7:21 PM 5 comments

Friday, September 22, 2006

Με το πρώτο...


φως της αυγής, καταλαβαίνεις τι χρώμα ΕΧΕΙ εκεί που "κολυμπάς" κάθε νύχτα.

Δεν φαίνεται απλά στο σκοτάδι...




posted by Xνούδι at 1:01 PM 15 comments

Στον επόμενο τόνο, τι ώρα θα είναι;


Σπίρτα οι προτάσεις. Ανάβουν γεμάτες αισιοδοξία για να καταλήξουν στην ανυπαρξία, όταν τελειώσει το λίγο που τους αναλογεί. Προσδοκία μερικών εκατοστών. Αν δεν προλάβεις να την σβήσεις, σου καίει τα δάχτυλα.

Μέρες μπερδεμένες.

Η κάθε σκέψη αναιρεί σχεδόν ταυτόχρονα την προηγούμενη, η κάθε πράξη το ίδιο.

Μέρες φθινοπωρινές , με μουσικές υποκρούσεις, χώνωμαι στις θήκες των cd και ανακαλύπτω θαύματα, διαβάζω τι παίζουν τα σινεμά, βομβαρδίζομαι από νέα γνωστών και φίλων.

Ζω τις ζωές άλλων «Καλησπέρα. Έχεις χρόνο να μιλήσουμε; Σε πήρα να σου διηγηθώ την ζωή μου». Εγώ επενδύω με χαρούμενες μελωδίες τις μελαγχολικές εικόνες του μυαλού μου - δεν με πειράζει που σε έχασα, αλλά που δεν σε είχα ποτέ- κοιτάζω μέσα μου, μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ, πετάω πάνω από στάδια συναυλιών, πάνω από λεωφόρους με κίτρινα φώτα, αργώ στα ραντεβού που δίνω με τον εαυτό μου, μου θυμώνει και κάνει μέρες να μου μιλήσει, του δικαιολογούμαι ότι είχε κίνηση στον «δρόμο».

Σου στέλνω την αγάπη μου με το πρώτο σύννεφο που βρίσκω μπροστά μου.
Μετά, δολοφονώ την επιθυμία μου για σένα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ανθρώπινη φύση μου αντιστέκεται, θέλει να πάρει και είναι φορές που την πνίγει η πλεονεξία. Φτιάχνω μια άλλη φύση , που ακόμα δεν της έχω βρει όνομα, την βάζω στην πρίζα και την προγραμματίζω να μην ζητάει τίποτα. Δεν ζητάει όντως ποτέ, γιατί αν ζητήσει ξέρει ότι θα την αποσυνδέσω κι έτσι εκτελεί μόνο διαταγές. Τις νύχτες λίγο βγαίνει εκτός προγράμματος αλλά φταίω κι εγώ που την βραχυκυκλώνω και αφήνω το ανθρώπινο στοιχείο να μπει μέσα στις καλωδιώσεις της.

"Με συγχωρείτε. Επιθυμήτε κάτι; "
Δεν γνωρίζω πια. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Το μόνο σίγουρο είναι, πως αυτή φταίει για όλα. Αυτή. Η επιθυμία. Εκεί που νομίζω ότι ξεμπέρδεψα μαζί της, αυτή πολλαπλασιάζεται. Σε λίγο η ζωή μου θα θυμίζει splater movie. Και δεν χρειάζεται να σου πω ποιός θα είναι ο πρωταγωνιστής.

Έρχεται χειμώνας. Εσύ, να ντύνεσαι καλά και να προσέχεις...

(Δεν ξέρω που το θυμήθηκα τώρα αυτό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε).

posted by Xνούδι at 1:34 AM 11 comments

Thursday, September 21, 2006

Lovely Creature

Aύριο το βράδυ, αυτό το αξιαγάπητο πλάσμα, λίγα μέτρα μακριά μας, θα μας δείξει αυτό που ήδη ξέρουμε. Το πόσο αξιόλογος και χαρισματικός καλλιτέχνης είναι.

"Σύμφωνα με τους The Times, η μελαγχολική ιδιοφυΐα του Nick Cave με «μια ακολουθία έξοχα δουλεμένων τραγουδιών όπως το Abattoir Blues, το Red Right Hand, το Henry Lee και το The Mercy Seat, εμφανίζεται πιο ώριμη και αποκαλυπτική παρά ποτέ»... Η The Observer, από την άλλη μεριά παρατηρεί ότι αυτό το σχεδόν one-man show βρίσκει το Nick Cave «στην καλύτερη φόρμα για την τελευταία δεκαετία»!

Την σκηνή του Λυκαβηττού, θα μοιραστεί με τη συντροφιά των συνοδοιπόρων του από τους The Bad Seeds, Martyn Casey (bass), Jim Sclavunos (drums) και Warren Ellis (strings).
Πιο λιτός από ποτέ, απελευθερωμένος από την παρουσία μιας μεγάλης μπάντας, με την παρουσία ενός grand piano!

Η σκοτεινή πλευρά της μουσικής θα συναντήσει την ποίηση σε μια αθηναϊκή βραδιά, λίγο πριν το φθινόπωρο να ξεκινήσει"

Απίστευτα και τα τρία (ειδικά το Abattoir Blues και το Carry me) και στο repeat μανιωδώς από το πρωί (Tι ακούνε τα αφτιά μου πρωινιάτικα!!!).
Κάπου διάβασα ότι τα τραγούδια και τα κείμενα "χάνουν" με την επανάληψη. Με τις λίγες μου γνώσεις απλά θα πω ότι με την επανάληψη, κατανοείς απολύτως αυτό που ακούς ή διαβάζεις και το κάνεις κομμάτι του εαυτού σου. Την ομορφιά προσπαθείς να την κρατήσεις όσο γίνεται περισσότερο. Αν γίνεται και συνέχεια. Ετσι δεν είναι;

Nέα σελήνη αύριο. Κι αν η μαγεία μπορεί να αποκτήσει υπόσταση ανθρώπινη έστω και για λίγο, είμαι σίγουρη ότι θα το κάνει Παρασκευή βράδυ, κάπου στον Λυκαβηττό.
Κι εγώ, θα είμαι εκεί για να την συναντήσω. Εις διπλούν...

"Turn and drink of me
Or look away,
look away,
look away
And never more think of me
Carry me"

Καλημέρες :-)

Πηγή: Forthnet.gr

posted by Xνούδι at 11:09 AM 17 comments

Wednesday, September 20, 2006

Larry Cool



" Είμαι εξωγήινος!!!
Ξαφνικά έπεσα από το διάστημα μέσα σε ένα στενάχωρο ανθρώπινο μυαλό με αδέξιο σώμα.
Ζω συνεχώς με το άγχος ότι θα με ανακαλύψετε και γι'αυτό προσπαθώ να μιμούμαι όσο μπορώ καλύτερα τις κινήσεις σας, την ομιλία σας, και γενικώς την συμπεριφορά σας.

Θα προτιμούσα αντί για άνθρωπος να ήμουν μια ήσυχη λαμπερή λίμνη χαμένη ψηλά στα βουνά. Η λεία επιφάνειά μου, θα αντανακλούσε τα σύννεφα, τον ήλιο, τη σελήνη, τις πλαγιές των βουνών, το πέρασμα των πουλιών. Βαθιά μέσα στα μαύρα παγωμένα μου νερά, θα ζούσε ένα μοναδικό είδος κόκκινου ψαριού. " The fish doesn't think because the fish knows everything".
Aπό το βιβλίο του Larry Cool " Τον κανένα...θα τον φάω τελευταίο" το οποίο είχε την ευγενή καλοσύνη να μου χαρίσει χωρίς να με ξέρει και να τον ξέρω.

Τελειώνωντάς το, έμεινα με εκείνη την παρήγορη αίσθηση που έχει κάποιος όταν ανακαλύπτει ότι δεν είναι μόνος. Ότι γύρω του, υπάρχουν κι άλλοι "εξωγήινοι" , που κι εκείνοι θα ήθελαν να είναι λίμνες σε κάποιο απομονωμένο μέρος, στην αγκαλιά της φύσης, με τα νερά τους να τραγουδούν παράξενους ήχους το πρωί και τις νύχτες τα τριζώνια να δίνουν συναυλίες τριγύρω.

Απόψε, στην αρχή μιας ανηφόρας που φαντάζει ατελείωτη και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το κοροιδέψει αυτό γιατί κανένας δεν ξέρει, κανένας δεν μπορεί να ξέρει, τρυπώνω μέσα σε ένα μαγεμένο δάσος, όπου η βροχή είναι αγνή και καθαρή και σιγοπέφτει πάνω στην οργιάζουσα βλάστηση. Που και που, ένας κεραυνός σπάει το τραγούδι της (γιατί στα σίγουρα αυτές οι βροχές τραγουδάνε) κι εγώ βρεγμένη μέχρι το κόκαλο, ακούω τους παφλασμούς των νερών καθήμενη δίπλα σε κάτι πανέμορφες τεράστιες καλαμιές.

Αγάπες μόνες που τρέχουν να προλάβουν, απώλειες αναντικατάστατες και αγχωμένες ώρες, φαντάζουν σαν σκηνή από θεατρικό εργό. Κάπου εκεί, μεταξύ αλήθειας και ψέματος, φαντασίας και πραγματικότητας, η νύχτα με αγκαλιάζει και περιμένουμε μαζί το ξημέρωμα.
Πάνω στα ρέικια που μας χαιδεύουν, σαν τα χέρια που θα θέλαμε πάνω μας απόψε. Παρηγοριά και χάδι μαζί στην αγριεμένη μας ψυχή.

"Ωστε λοιπόν η φύση του ανθρώπου είναι το φως".
Ναι καλέ μου Larry. Ακόμα κι αν αυτό για λίγο μόνο, τρεμοσβήνει...


(Πρόκειται για ήχους από βροχή που όλο δυναμώνει, κεραυνούς και Κέλτικους ήχους φλάουτου. Είναι μεγάλο αρχείο, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο γιατί είναι ονειρεμένο).

posted by Xνούδι at 10:03 PM 5 comments

Nαι...


όντως βρέχει σήμερα...


(Όποιος δεν αντέχει, να πάρει ομπρέλα. Μπορεί και να φύγει φυσικά. Τι πιο εύκολο).


(Είμαι ήδη στην αίθουσα αναχωρίσεων)

posted by Xνούδι at 3:49 PM 5 comments

Tuesday, September 19, 2006

Εχτές...




...ήθελα να σε δω κι έκανα βόλτα πάνω στα μαλλιά σου. Xωρίς εσένα. Έβρεχε...


( Πάω να γίνω αμοιβάδα. Ως μονοκύτταρος οργανισμός νοιώθεις, αλλά δεν έχεις στόμα να το πεις ).

posted by Xνούδι at 6:24 PM 22 comments

"Και πάω να σηκωθώ ξανά"



Κάποτε άκουγα από κάποιους «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα» . Εγώ είχα τότε πάρει φόρα πάνω σε κάτι μαγικά πατήνια που φορούσα στο μυαλό μου και με ιλιγγιώδη ταχύτητα άρχισα να εκτοξεύομαι στο διάστημα. Τον πήρανε τον κόσμο, τους τον πήρανε, δεν έμαθα ποτέ, αν και έχω βάσιμες υποψίες ότι τελικά όλα έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα στην θέση τους.

Έβλεπα την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και έφτιαχνα αυτοσχέδια τηλεσκόπια, μήπως και βρω ίχνη ζωής σε αφιλόξενο περιβάλλον. Όλοι από το φως περιμένουν. Δεν πάει το μυαλό σου ότι μπορεί να υπάρχει ολόκληρη πολιτεία από την άλλη πλευρά;

Μετά, είπα να κάνω ένα θεαματικό σάλτο μορτάλε και προσθαλασσώθηκα πάνω σε ένα τεράστιο κύμα. Από εκεί χάζεψα λογιών λογιών «βυθούς» αλλά είδα και πόσο ενδιαφέρον έχει να προσπαθείς να ισσοροπήσεις πάνω σε κάτι που συνεχώς κινείται και αλλάζει μορφές.

Τότε ήθελα να παντρευτώ τον τραγουδιστή των Dead can Dance και να γράφουμε μαζί τραγούδια. Αντ'αυτού κατάπινα βιβλιοθήκες για να μην νοιώθω μοναξιά, έπινα bacardi-coca
και γελούσα όταν μου λέγανε ότι η αγάπη είναι σύμβαση εν ζωή.
Δεν τους πίστεψα και έτσι δεν έβαλα ποτέ την υπογραφή μου.

Τώρα. Εννέα ξημερώματα με βρήκαν στην αγκαλιά σου και ξαφνικά μέσα στην νύχτα η μνήμη μου άρχισε να αιμοραγεί. Ήθελα να σε ντύνομαι όταν σκοτεινιάζει, έτσι για να μην κρυώνω καθώς πέφτει η θερμοκρασία.
Είναι και οι απότομες εναλλαγές του καιρού, που τρελαίνουν τις κλειδώσεις μου, ακριβώς πάνω στο σημείο που ακόμα φαίνεται το σημάδι τους από τη σύγκρουση. Μετωπική ήτανε. Με εσένα.

Δεν προχωρούν οι ώρες όμως. Κι αν βαδίζουν τρεκλίζοντας, είναι σε κάτι δρόμους πολυπατημένους με σκόνες να σηκώνονται και να βρίζει ο οδηγός του πίσω αυτοκινήτου, επειδή δεν έχει καλή ορατότητα. Πως στο καλό να σε χωρέσω πίσω από έναν κέρσορα που αναβοσβήνει ανυπόμονα μπροστά από τις άγραφες λέξεις μου;

Τώρα. Περίεργες μουσικές στα clubs, περίεργα ρούχα, περίεργοι άνθρωποι, "ξένοι είμαστε όλοι μωρό μου". Δεν καταλαβαίνω τα σινιάλα, δεν καταλαβαίνω τις "εκπομπές", δεν καταλαβαίνω τις διαλέκτους, αρχίζω να μαθαίνω την νοηματική μπας και...

Τώρα. Ονειρεύομαι ανοιχτά παράθυρα και γραφομηχανές παλαιού τύπου, να πολυλογούν τα βράδια ασταμάτητα, να αλλάζω μελανοταινίες, να μαυρίζουν τα δάχτυλά μου, να πιάνω τα χαρτιά και να μένουν απάνω τα ίχνη από τα χέρια μου.
Ένα μυθιστόρημα, που όλες οι σελίδες, θα έχουν πάνω τους τα δακτυλικά αποτυπώματα του "συγγραφέα", έτοιμο για τα ράφια της σήμανσης.

Τώρα. Τρέχω σαν τρένο πάνω σε συρμό με τα χίλια.
Να προσέχεις όταν περνάς διαβάσεις. Μπορεί να μην σε δω και να μην προλάβω να σταματήσω...

(Γιατί ενώ εγώ κάθομαι τις νύχτες και
σου γράφω κατεβατά , ο Γιάννης λέει όλα όσα
πρέπει να ειπωθούν, μέσα σε 6'.16'' μόνο!).

posted by Xνούδι at 1:44 PM 12 comments

Monday, September 18, 2006

Click here to buy the product


Γυρίζω σπίτι. Ξημερώματα μιας αφηνιασμένης Δευτέρας, μασώντας γλυκόπικρη σοκολάτα και καπνίζοντας αμερικάνικα τσιγάρα.

Ονειρεύομαι πτήσεις μέσα σε πίνακες του Σαγκάλ- στερούμενη προσωπογραφιών όπως κι εκείνος- στην μέση του πουθενά.

Το ρολόι στο ταμπλό λέει 3.19πμ. Μέσα από οθόνες υγρών κρυστάλλων περνάνε οι ώρες μου τρέχοντας προς άγνωστες κατευθύνσεις.

Καμουφλάρω(μαι).

Οι Cars ξεπετιούνται από ένα ’84 ίδιο με αυτό του Όργουελ, κατευθείαν μέσα στο κεφάλι μου, η άσφαλτος έρχεται σε ρυθμούς fast forward καταπάνω μου, το volume φτάνει στο 43,
ο ήχος παραμορφώνεται, οι σκηνές της ζωής μου σήμερα παίζουν αμοντάριστες, με ψηφιακή ποιότητα ήχου και εικόνας.

«Έχω ανάγκη να φουντάρω σε ένα ψέμα» , μα η αλήθεια πίνει μπύρες δίπλα μου και κραυγάζει την παρουσία της.

Ζω σαν σε όραμα ρόλους που αναχαιτίζουν την ύπαρξή μου σε αυτή τη μεγαλούπολη.
Κάτι σαν τις ταινίες του Τογιόντα. Σκηνοθεσία αγχωμένη και ρεαλιστική, με πλάνα κοντινά που πάντα τελειώνουν με fade out.

Ξεγυμνωμένη η ψυχή μου χορεύει μπροστά σου το χορό της βροχής και βρέχει την στιγμή που ο ρυθμός φτάνει στο αποκορύφωμά του. Η ψυχή μου. Για φαντάσου...
Ατέλειές της η αλήθεια της.
Νοιώθω σαν να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Σαν να έχω πάρει κόκα και το αίμα μου χοροπηδά μέσα σε αγγεία εύθραυστα που δεν αντέχουν την ένταση.

Με χειρουργικές κινήσεις με βγάζω θραύσματα από πάνω μου, με χαρίζω, συναρμολογώ το μοντέλο, αλλάζω θέσεις στα κομμάτια μου, κάθε φορά και μια διαφορετική εικόνα, αδιάφορη ποικιλία.

Ξεχωρίζω την διαφορά του μαύρου από το γκρι, πίσω από γυαλιά ηλίου. Το έμαθα μετά από καιρό.

Tην μπίλια σου εγώ την έβαλα στο «πάρτα όλα» και τίποτα δεν με νοιάζει πλέον. θέλω να μιλήσω, μα κάτι σκαλώνει τελευταία στιγμή. Φραγμένες αναπνευστικοί οδοί. Δεν τα έχω πει όλα. Μια άλλη φορά ίσως...

Θα βρέξει. Πολιτικάντηδες τρελαμένοι, κιτρινωπή ατμόσφαιρα με βάφει γιορτινά, χαμόγελα αποστειρωμένα, το κοκαλάκι μου το ξέχασα στο μαξιλάρι σου. Όχι μόνο αυτό...

Σήμερα «κυκλοφορώ» και σε προαιρετική έκδοση Με δώρο κάτι από μένα. Σε συνέχειες, ίσως κάποιος με «φτιάξει» ολόκληρη.

Για να μην μου λείπεις, εγώ το βράδυ θα βουτήξω πάλι στα σεντόνια σου, όπου και να κοιμάσαι.

Θα βρέξει σου λέω...




(Το απίστευτο κομμάτι. Και για σήμερα, δεν βγάζω με καμία δύναμη
τα ακουστικά μου και δεν μιλάω σε κανέναν.
Πάω 12 ώρες πίσω. Και δεν θα με ρυθμίσω σωστά. Θέλω να μείνω στο χτες.
Γιατί έτσι.)

posted by Xνούδι at 12:41 PM 20 comments

Sunday, September 17, 2006

;


Γιατί ενώ γράφω την λέξη "λάθος " σωστά, ο αυτόματος διορθωτής μου την υπογραμμίζει με κόκκινο, ως λανθασμένη;

Το ίδιο κάνει και με την λέξη "μαζί", "χώρια", "νύχτα"...

(Το παίρνω μαζί μου και φεύγω. Μόλις είδα ότι ψιχαλίζει.
Ευτυχώς, τουλάχιστον αυτό).

posted by Xνούδι at 8:12 PM 7 comments

Taking back Sunday


Όχι! Τις Κυριακές δεν τις σιχαινόμουνα από παιδί. Γιατί τότε, οι Κυριακές είχαν άλλη χροιά στην φωνή τους. Δεν σε μάλωναν επειδή προς το απόγευμά τους, εσύ δεν είχες ακόμα τελείωσει όλα τα μαθήματα, ούτε επειδή χάζευες από το παράθυρο του παιδικού δωματίου την θάλασσα και πέρναγε η ώρα δήθεν στην πλήρη απραξία. Δεν σε τράβαγαν αγχωμένες από το μανίκι, να προλάβεις όλα όσα έπρεπε για να μην έρθει η Δευτέρα και σε βρεί η αρχή της εβδομάδας με εκρεμμότητες. Δεν σου μίλαγαν περιπαιχτικά επειδή άργησες να ξυπνήσεις, ούτε είχαν κανένα παράπονο, επειδή κοιμήθηκες αργά και δεν έχεις αποστηθίσει ακόμα άψογα το κείμενο που πρέπει, για το σχολείο.

Σήμερα. Θα ξυπνήσω στη μία, θα είναι όλοι στο σπίτι και δεν θα λείπει κανένας, από το σαλόνι θα ακούγεται το "Like a rolling stone" , ο πατέρας μου θα μας μαζέψει και τους τρείς γύρω του, για να "μας μάθει να ακούμε καλή μουσική" η μέρα θα μου μιλά τραγουδιστά και θα με χαιδεύει, θα παίξω μαξιλαροπόλεμο με την αδελφή μου, θα φάω λουκουμάδες, θα πιω σοκολατούχο γάλα, θα δω παιδικά στην τηλεόραση, θα διαβάσω στα γρήγορα και μετά θα κατέβω να παίξω «κουτσό» με τις φίλες μου στο στενό της γειτονιάς. Η μάνα μου θα φωνάζει για το «πότε επιτέλους θα μαζευτώ σπίτι» και το βράδυ, όταν όλοι θα κοιμηθούν, θα ανοίξω το τζάμι, θα βάλω 3 εγκυκλοπαίδιες την μία πάνω στην άλλη, θα πατήσω πάνω τους να ψηλώσω στα ξαφνικά, να νομίζω ότι έγινα τεράστια και δεν χωράω πια στις παιδικές μου πυτζάμες και θα αρχίσω να μετράω τα άστρα ένα προς ένα, πηγαίνοντας κάθε τόσο στον καθρέφτη να δω αν έχω βγάλει φακίδες.

Σήμερα είναι μια άλλη Κυριακή. Έχουμε 17/09/1982 κι είναι από τις πιο όμορφες τις ζωής μου. Το μόνο (!) παράταιρο, είναι το ποτήρι με τον καφέ και το τασάκι με το αναμμένο τσιγάρο πάνω στο γραφείο. Όμως κι αυτά, της φαντασίας μου είναι. Ίσως να βλέπω με τα παιδικά μου μάτια την ζωή μου, εικοσιτέσσερα χρόνια μετά. Δεν θα τρομάξω όμως. Θα ανοίξω το «Με οικογένεια» και θα χαθώ στις σελίδες του, χωρίς να βγάλω άχνα για ώρες. Μετά θα χωθώ στην αγκαλιά της μάνας μου και θα αρκεστώ στην υπόσχεση της πως η ζωή είναι όμορφη. Εκείνη, κάτι περισσότερο θα ξέρει…


(H μουσική συναντά την ποίηση, και ο Dylan, τον γνωστό καλό εαυτό του, που τόσο αγαπήσαμε. Από τον καινούργιο πάρα πολύ καλό δίσκο του, με τίτλο Μodern Times ).

posted by Xνούδι at 3:20 PM 5 comments

Saturday, September 16, 2006

Kαταφύγιο


Κάτω απ’ το δέρμα της παλάμης σου.
Κρυμμένο μυστικό.
Δεν σου μιλώ, κόκκινο γίνομαι,
τα δαχτυλά σου να αγγίζω.
Να μην χτυπήσεις πρόσεχε
κι αρχίσω να κυλάω

posted by Xνούδι at 3:13 PM 9 comments

Friday, September 15, 2006

Unmade beds

Ακίνητα πλάνα εν-θύμια


Πάνω σε ά(σ)τρωτα κρεββάτια


Το πριν αναίσθητο


Το παρόν στατικό


Ξαπλώσαμε ανάσκελα

Στην κόχη της νύχτας


Ως πότε όμως?

I can only ask why - Sophie Solomon
(Ένα εξαιρετικό βιολί, σε μουσικές που δεν σχολιάζονται καν).




posted by Xνούδι at 10:01 AM 5 comments

Thursday, September 14, 2006

Άγριο κόκκινο τριαντάφυλλο


Εκεί βαθειά που βρίσκεται, μπόρεσες και το είδες.

Όποτε θες, να έρχεσαι. Για σένα, θα μυρίζει...

Where the wild roses grow - Nick Cave

posted by Xνούδι at 10:06 PM 17 comments

Πες μου...





Eσύ, που μπαίνεις στο τραμ από την αφετηρία του και φτάνεις μέχρι το τέλος απλά για να γυρίσεις την Αθήνα πάνω στις ράγες της, εσύ που ξενυχτάς για να δεις την ανατολή να αναδύεται μπροστά στα μάτια σου, εσύ που μπορείς να φτιάξεις ένα σακίδιο και να φύγεις χωρίς πρόγραμμα για οπουδήποτε, εσύ που βουτάς τα κλειδιά σου στις 3 τη νύχτα και βγαίνεις για να βολτάρεις στα γαλήνια δρομάκια της πόλης, εσύ που χώνεσαι σε μικρά βιβλιοπωλεία και ψαχουλεύεις σελίδες για ώρες, εσύ που κατεβάζεις 30 τραγούδια για να βρεις το ένα που ψάχνεις αλλά δεν ξέρεις τίτλο, μόνο και μόνο επειδή το άκουσες κάπου με κάποιον συγκεκριμένα, εσύ που δεν κοιτάς τις «επιφάνειες» αλλά σκάβεις βαθειά τις ψυχές των ανθρώπων, εσύ που μπορεί να μην μιλήσεις για ώρες επειδή είδες το underground μια νύχτα στην τηλεόραση του σαλονιού πίνωντας κόκκινα κρασιά και κατάλαβες, εσύ που κλαις στις συναυλίες γιατί απλά δεν αντέχεις τόσες μουσικές να «χτυπάνε» μέσα σου, εσύ που τους χειμώνες κάθεσε στο παγκάκι και χαζεύεις την άδεια παραλία, εσύ που χαμογελάς στους άγνωστους ανθρώπους στον δρόμο και το διασκεδάζεις με την έκφραση που παίρνει το προσωπό τους, εσύ που δεν ντρέπεσαι να δείξεις την λύπη σου, εσύ που θες μέσα στα μεσάνυχτα να πάρεις τηλέφωνο αλλά για να μην το κάνεις το πετάς στον απέναντι τοίχο να σπάσει, εσύ που περιμένεις την ξαφνική καταιγίδα για να μουσκέψεις με αυτό το θαύμα που πέφτει πάνω σου ορμητικά, εσύ που χρωματίζεις τα ποτά σου και ρίχνεις μέσα σου μωβ, πράσινο και τυρκουάζ αλκοόλ, εσύ που δεν σε νοιάζει αν είσαι ή δεν είσαι με τον άνθρωπο που θέλεις, αρκεί που ακόμα μπορείς και νοιώθεις αυτά τα μεγάλα, εσύ που νοσταλγείς ένα χάδι και μια αγκαλιά, εσύ που ανεβαίνεις ανηφόρες μόνος, ξέροντας ότι έχεις στην ουσία μόνο εσένα, εσύ που πιστεύεις ότι η ευτυχία μοιάζει με μικρά πολύχρωμα χαρτάκια που πετάνε στον αέρα κι απλώνεις τα χέρια όσο μπορείς, να καταφέρεις να πιάσεις όσα γίνεται περισσότερα, να γεμίσεις τις τσέπες σου...

.....μου μοιάζεις. Αλλά υπάρχεις?




(Στον Αδαή αφιερωμένο, για τις υπέροχες φωτογραφίες που μου χάρισε).


Απόψε - Μελίνα Κανά

(Χτες το πρωτοάκουσα στο ραδιόφωνο. Δεν σχολιάζω κάτι).

posted by Xνούδι at 12:22 PM 15 comments

Wednesday, September 13, 2006

Aν φύσαγε...


θα μπορούσα να έρθω να σε βρω...



Smile - David Gilmour

posted by Xνούδι at 5:24 PM 25 comments

Explotion of blue


Μπλέ είναι η θάλασσα δίπλα στο σπίτι. Μου γνέφει κάθε πρωί και ανταλλάσουμε καλημέρες.

Μπλε είναι η νύχτα του καλοκαιριού μου και η νύχτα του χειμώνα μου. Το λυκόφως που ξεπροβάλει όταν ο ύπνος δεν έρχεται και η πάχνη που τυλίγεται χωρίς να ρωτήσει, γύρω από τις εποχές μου.

Μπλε είναι οι μουσικές μου. Ανεβοκατεβαίνουν κι αυτές από τον βυθό στην επιφάνεια, με μια ανάσα.

Μπλε είναι το φεγγάρι μου . Του άλλαξα χρώμα γιατί δεν μπορούσα να αντέξω το εκτυφλωτικό ασήμι του πάνω στην θάλασσα.

Μπλε είναι το δελφίνι που κολυμπάει μέσα μου. Πότε χορεύει τρελλούς χορούς τα μεσάνυχτα και πότε λουφάζει στις σπηλιές μου.

Μπλε είναι η λύπη μου και μπλε η χαρά μου. Αγκαλιάζονται σε μια ερωτική πάλη χωρίς νικητές και ηττημένους, σχεδόν καθημερινά.

Μπλε είναι ο ουρανός μου όταν θυμώνει. Του λέω πως όλα θα πάνε καλά και ησυχάζουν οι καταιγίδες του.

Μπλε είναι τα δάκρυα που πλημμυρίζουν τα μάτια και ορμητικά ταξιδεύουν στα μάγουλα και στον λαιμό φτιάχνοντας περιδέραια.

Μπλε είναι οι λέξεις που βγαίνουν τις νύχτες βόλτα πάνω στο πληκτρολόγιο και ξαποσταίνουν εδώ κουρασμένες.

Μπλε είναι οι αγκαλιές που κάθε μέρα τόσο απλόχερα μου δίνουν τα πιο αγαπημένα χέρια.

Μπλε είναι η αγάπη σε όποια μορφή της. Γιατί έχει πολλές. Και όλες είναι το ίδιο όμορφες.

Μπλε είναι η πίστη στον εαυτό μου. Μια την χάνω, μια την βρίσκω σε ένα αέναο παιχνίδι με εμένα την ίδια.

Μπλε είναι οι συγνώμες και μπλε το κουράγιο να τις ζητάς και να τις δίνεις.

Μπλε είσαι εσύ γιατί σε χρωματίζω κάθε μέρα, όπου και να'σαι.

Μπλε είναι το φως που μπαίνει μέσα μου από τα ανοιχτά παράθυρα της ψυχής μου. Εκτυφλωτικό και απαστράπτον. Και πως να το αντέξεις τόσο φως; Aντέχεται;

Μy spirit flies to you - Monjes Budistas


To cd το πήρα εχτές. Το συγκεκριμένο τραγούδι (κλασσικά αφιερωμένο ...κάπου) το λάτρεψα από το πρώτο δευτερόλεπτο που το άκουσα. Όλα βέβαια κατά τη γνώμη μου είναι ένα κι ένα. Στα φωνητικά συμμετέχουν Βουδιστές μοναχοί!
(Τους στίχους όπως πάντα θα τους βρείτε μέσα στα σχόλια. )

Καλημέρες από την αρχή της ανηφόρας.

* H φώτο έχει "απαχθεί" εδώ και καιρό από τo blog της Ελληνίδας.
** Το κείμενο έχει γραφτεί πιο παλιά. Μόνο που τώρα αλλάξανε πολλά από τα μπλε του κι έγινε ολοκαίνουργιο.

Είναι αφιερωμένο στην Μαριαλένα. Διότι... Είναι τόσα πολλά τα διότι...










posted by Xνούδι at 9:48 AM 10 comments

Tuesday, September 12, 2006

Μαζεύω (κι άλλες) στιγμές




Το παράθυρο της σχολικής τάξης και τα χαμόγελα του συμμαθητή από το δίπλα θρανίο/ Το πλαστικό ποτηράκι με την Χάιντι/ Η ποδιά «Λάουρα» με το ασημένιο φερμουάρ/ Το πρώτο τηλεσκόπιο/ Τα παιχνίδια κάτω από το ο πάπλωμα. Πλοίο ταξιδιάρικο, σπίτι, καλύβα, διαστημόπλοιο/ Το αυτοκίνητομε την ανοιχτή οροφή/ Θεσσαλονίκη – Αθήνα με μια ανάσα και χαλασμένες ταχύτητες/ Το χιόνι στο Πήλιο/ Ο χαρτοπόλεμος στην Πάτρα κι εσύ που προσπαθούσες να τον βγάλεις από τα μαλλιά μου/ Η σκάλα που κατέβαινα τρέχοντας και σου φώναζα "τώρα με αγαπάς.Τώρα που δεν με έχεις"/ Η πρώτη νύχτα στο σπίτι χωρίς εσένα/ Το τελευταίο πακέτο με τα Marlboro lights της Νεφέλης/ Το τσιγάρο που έκανα ένα χρόνο μετά όταν το βρήκα στο συρτάρι της/ Οι εφημερίδες της Κυριακής που «πετάγαν» από τον δυνατό αέρα/ Εγώ που προσπαθούσα να τις πιάσω και γέλαγα/ Η κασσετίνα με τις ξυλομπογιές/ Το ουράνιο τόξο που ήρθε ταχυδρομικώς από μακριά/Το αεροπλάνο για Λονδίνο και οι αποχωρισμοί στο αεροδρόμιο/ Η σπασμένη χορδή και το τραγούδι που παίχτηκε με τις υπόλοιπες/ Η βροχή στην Ομόνοια και τα βρεγμένα περιοδικά/ Τα λιωμένα παγωτά στο τοιχάκι του απέναντι σπιτιού/ Το σπασμένο πόδι και ο γύψος με το γαλάζιο συννεφάκι που έβρεχε/Ο Μάριος και το νεραιδοκασκόλ που μου χάρισε/Η αφιέρωση «να είσαι πάντα απαλή»/ Το τρένο για Αλεξανδρούπολη/Ο κύριος που με κέρναγε καραμέλες για να σταματήσω να κλαίω/ Το τετράδιο με τις μολυβένιες σημειώσεις/ Το χέρι μου στον ώμο σου όταν δεν γέλαγες/ Οι σαπουνόφουσκες στην παραλία/Η μπλε τέμπερα στον τοίχο/Τα χρωματιστά ποτά/ Τα κοχύλια δώρο από τα πιο όμορφα/ Η μέρα που είπα πως δεν πιστεύω πουθενά, επειδή.../ Η Αλεξάνδρα και το «ταρακούνημα»/ Η συγνώμη μου/ Η περασμένη Κυριακή και τα κλάματά μου στον δρόμο 6.30 το πρωί/ Το «παραπέντε» και η πτήσεις πάνω από τον κόσμο μου/ Το μακροβούτι στην Ελαφόνησσο/ To «κόκκινο ακρογυάλι» και τα κύμματα που με πήρες να ακούσω/ Το πιο μπλε πατζούρι του κόσμου στην Ίο/Το τραγούδι από τους Placebo σε απευθείας μετάδοση μέσω κινητού/ Το φιλί σου στο στόμα μου/ Το όχι σου/ Η βόλτα στην θάλασσα με ηχητική επένδυση την Δημουλά να απαγγέλει ποιήματά της/ Το όνειρό μου να φύγω/ Η χτεσινή νύχτα που δεν έλεγε να με αφήσει να περάσω απαρατήρητη με τίποτα/ Η λύπη μου/ Η χαρά μου /Τίποτα/Όλα/Ποτέ/Πάντα

Να σταματήσω;

The Housemartins - Bow down

(Tο βρήκα! Το βρήκα! Το βρήκα! Τι χαρά! Τρεις μέρες το ψάχνω και έχω κατεβάσει όλα τους τα τραγούδια γιατί δεν ήξερα τον τίτλο. Μα είναι τόσο χαρούμενο τραγουδάκι. Μου έφτιαξε το κέφι. Αφιερωμένο κάπου κλασσικά, ΑΛΛΑ και στην Giramondo για την όμορφη εικόνα που μου χάρισε και στον Νορθάκο που ξέρω ότι του αρέσει πολύ)

posted by Xνούδι at 2:42 PM 16 comments

Τι σύμπτωση...


Όλοι, τους ίδιους πόντους παίρνουμε...

posted by Xνούδι at 12:25 AM 7 comments

Monday, September 11, 2006

Προσοχή. Ισχυρή τάση.





Λ Ε Ι Π Ε Ι Σ




Στη μέση της νύχτας, χτυπάνε τα κουδούνια. Διάφοροι μπαίνουν – βγαίνουν, έδειχνε κι εκείνο το ντοκυμαντέρ στην τηλεόραση για τον ήχο του διαστήματος.
-Μα τι περίεργο αφού ο ήχος δεν μεταδίδεται στο κενό.
-Στο κενό είναι που μεταδίδεται. Για να το γεμίζει.
Αλλάξανε και τα έργα στις αίθουσες.
Πες μου που θες να σε πάω. Όπου θες. Αρκεί να γελάσεις.
Που να σου εξηγώ τώρα τι θέλω για να γελάσω.

Το Σάββατο το βράδυ, με ρώτησε γιατί μαύρα συνεχώς. Το έχω σκεφτεί κάποιες φορές κι εγώ. Γιατί πάνω στο μαύρο φαίνονται όλα πιο έντονα. Όχι μόνο τα χρώματα. Και το Σάββατο το βράδυ το φόρεμά μου ήταν ολόκληρο ένα παράπονο. Γι’αυτό.

Φυσάει κι ένας αέρας. Στις ταράτσες του κόσμου, συγχρονισμένα κουνιούνται οι κεραίες. Εκνευρισμένοι τηλεθεατές θα καταριούνται τον άνεμο επειδή δεν βλέπουν καθαρά τηλεόραση. Για φαντάσου...
Εγώ τον άνεμο τον αφήνω να με χαιδεύει. Είναι το μόνο αρσενικό που ξέρω ότι ποτέ δεν θα με πονέσει.
-Μη φεύγεις
-Πρέπει να φύγω. Θα ξαναέρθω.
-Όλο έτσι λες μα χάνεσαι.
-Στο χάσιμο με βρίσκω. Θα έρθω όμως. Σου ορκίζομαι.
-Που?
-Αν δεν έχω που, δεν πιάνει ο όρκος? Κι εγώ σου λέω ότι πιάνει. Και είναι ισχυρότερος από τους άλλους.
Σου ορκίζομαι σε εμένα. Γιατί μόνο εκεί πιστεύω.

Κατέβαινα τις σκάλες, ήθελα να ξαναγυρίσω. Να του πω ότι όλα θα πάνε καλά. Ξέρω πως νοιώθει. Νοιώθω κι εγώ το ίδιο. Για άλλον όμως.

Χάνω ρεύμα ρε συ. Χάνω ρεύμα. Δεν μπορεί. Θα βρω από που γίνεται η διαρροή. Αν όχι, λέω να κατεβάσω τους διακόπτες.
Εκτός κι αν ισχύει εκείνο που μου είπαν πριν μέρες, ότι μοιάζω με κερί και καίγομαι μόνο μου και να δεις την άλλη μέρα δεν θα υπάρχω. Και γι'αυτό παίρνουν συνέχεια τηλέφωνο. Να δουν αν έμεινε τίποτα. Αν υπάρχω. Τουλάχιστον έτσι, θα γλυτώσουμε τις ηλεκτροπληξίες όμως.
Παρακαλούμε, μην αγγίζετε.
Πρέπει τώρα να προστατεύσω κι εσένα από μένα. Όχι μόνο εμένα.


Υπολειτουργώ. Υπό. Πρόθεση. Όλο γραμματικές γεμίσανε οι ζωές μας. Θυμήθηκα κάτι που διάβασα σε έναν τοίχο πριν χρόνια.
«Μάθημα πρώτο:Το άρθρο
"Ο" για τον άντρα
"Η" για τη γυναίκα
"Το" για το λάθος
Μάθημα δεύτερο:Το άναρθρο
Σιωπή...
Εδώ δεν έχει θεωρία
Μαθαίνεται στην πράξη... "

Με μεγάλα γράμματα ήταν. Τον φαντάστηκα να το γράφει. Ήθελα να περνάω κάθε μέρα να το βλέπω. Να το διαβάζω. Τότε νόμιζα ότι είναι θεωρητικό μάθημα. Ίσως γι’αυτό.
Μετά, πέρασαν οι υπάλληλοι του δήμου και βάψανε τον τοίχο.

Μάντεψε ποιά λέξη δεν βάφτηκε καλά και μετά από λίγες μέρες έκανε πάλι την εμφάνισή της. Αμ, δεν το ξέρεις πως θέλει πολλά χέρια βάψιμο να φύγει κάτι τέτοιο, αν φύγει.

Αν έγραφα εγώ, θα έβαζα το πρώτο και το τελευταίο γράμμα κατακόκκινα. Το ενδιάμεσο θα φαινόταν άδειο, αλλά μόνο άδειο δεν θα ήταν. Ή μήπως θα ήταν ότι πιο άδειο διαθέτω αυτή τη στιγμή;

posted by Xνούδι at 9:10 PM 4 comments

Today it is a wall. Where is the magician of openings?




« Όταν λέμε μια λέξη τι έρχεται στο μυαλό; Η εικόνα, τα γράμματα ή χρώματα; Εμένα η εικόνα. Όταν μου μίλησε για τα χρώματα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τη ρώταγα συνεχώς μήπως βρω λάθος. Τίποτα, πάντα το ίδιο. Αγάπη: άσπρο πράσινο. Εγώ: κόκκινο μαύρο. Ο άλλος: ροζ πράσινο. Μ’αρέσω κόκκινο μαύρο. Κόκκινο μαύρο. Ναι μ’αρέσει. Αλλά γιατί γαμώτο δε με βλέπεις άσπρο πράσινο; Δε μ’αγαπάς;»

Νόμιζα ότι η λέξη «τίποτα», είναι η πιο άδεια λέξη. Το αντίθετο είναι όμως. Είναι γεμάτη με το «όλα» που δεν μπορείς να έχεις.


Είναι απίστευτη τέχνη τελικά η σιωπή. Είναι μάλλον πολλές τέχνες μαζί. Μα πιο πολύ είναι πολεμική τέχνη.


Αναζητείται δέκτης με ικανότητες αποκρυπτογράφησης, άνω των φυσικολογικών ορίων.

Sometimes you can't make it on your own (λέει το τραγούδι).
Χαρίζεται η απόστροφος και το t .

Θέλω να φύγω, πρέπει να φύγω, μα τι λέω, έχω ήδη φύγει, αλλά από που; Όταν φεύγεις, μπορεί να μην ξέρεις που θα πας, που θα είναι το τέλος της πορείας, ξέρεις όμως από που ξεκινάς. Εγώ;

Έγκαυμα είναι η αλήθεια.

Ήθελα να σ’αγκαλιάσω. Τον παρατατικό τον χρησιμοποιώ για να τα βγάλω πέρα.

Έπιασε ψύχρα. Να μην ξεχάσω να κατεβάσω τον χειμώνα μου από την πάνω ντουλάπα.

Γιατί η αγάπη μετριέται με ότι απαρνιέται κανείς για χάρη της; Ακόμα και την ίδια την αγάπη; Εγώ νόμιζα ότι αυτό ίσχυε μόνο στα σχολικά μας λευκώματα. Θέλω να ξαναγίνω 13. Να το γράφω μόνο στιχάκι και να μην χρειάζεται να το πράξω.

Τα βράδια παίρνω "άδεια εξόδου". Δύο μέσα, μία έξω. Από μένα...

Τώρα λοιπόν που δεν είσαι εδώ, μπορώ να σου πω και την συνέχεια.

Έγραψα κάτι για σένα. Χειρόγραφο. Θα στο δώσω όταν σε ξαναδώ. Κάπου σε μια γωνίτσα του χαρτιού, έχει μια μουτζούρα. Είναι όλα όσα. Αλλά δεν έχω από τις καλές "γόμες" και δεν έσβηνε καλά. Μοιάζει με λουλουδάκι όμως. Την άφησα.

Kρεμασμένη η ψυχή μου σε τεντωμένο σκοινί. Της γελάς. Αρχίζει να χορεύει.

Aν γίνει διαγωνισμός για το ποιά νύχτα είναι η πιο επίπονη, στα σίγουρα κερδίζει αυτή που έρχεται.
Και αυτό το λέω κάθε βράδυ...

Κι όταν θα βλεπόμαστε και δεν θα είσαι μόνος σου; θα με καταλαβαίνεις, δε θα λες τίποτα. Δε θα μπορείς. Θα θέλεις;

Πνευματική εμμηνόπαυση. Συμβαίνει και στα 34...

Πόσο δύσκολο αλήθεια είναι να είσαι εσύ, όταν οι άλλοι έχουν κι από ένα κομμάτι του εαυτού σου;

Φοβήθηκα να σου πω, μα η φαντασία μου έφτιαχνε ομιχλώδη δάση, σταγόνες φωτιάς, κεραυνούς να κάνουν θόρυβο και να ξεκινά εκείνη η καταιγίδα που θέλω να πέσει αν μπορεί, ολόκληρη επάνω μου με φόρα.Θα έρθω το βράδυ να σε βρω. Θα ερχόμουν το βράδυ να σε βρω. Θέλω να έρθω το βράδυ να σε βρω. Δεν θα έρθω το βράδυ να σε βρω.


- Σήμερα είμαι καλά.
(And the oscar goes to... )




Αφιερωμένο στον Dr Uqbar. Γιατί ότι γράφει, θα ήθελα να το έχω γράψει εγώ και ότι ακούει το ακούω. Γιατρέ, θα ήθελα να σου γράψω κάτι πολύχρωμο, αλλά αυτή την εποχή δεν γίνεται... Ασπάσου την σκοτεινή μου πλευρά :) E;


Ο τίτλος είναι από ποιήμα του Peter Gizzi.
Η πρώτη παράγραφος εντός εισαγωγικών είναι από το "Ροκ μυθιστόρημα του Άρη Σαρτά.


Sometimes you can't make it on your own - U2


posted by Xνούδι at 12:27 PM 6 comments

Sunday, September 10, 2006

Έστω μια φορά...






...αν τύλιξες το κορμί σου με το κύμα του άγριου ωκεανού, αν βούτηξες στο φως ενός καλοκαιρίατικου μεσημεριού, αν έτρεξες στη θάλασσα ξυπόλητος, αν έφτασες στο όριο της ταχύτητας την ψυχή σου, αν σκαρφάλωσες σε μια καταιγίδα και την άφησες να σε βρέξει με το χάδι της, αν πέταξες στον αέρα χαρτοπόλεμο το γέλιο σου, αν έκλαψες για αγάπη μεγάλη και σύρθηκες για έρωτες δυνατούς χωρίς ντροπή και χωρίς σκέψη, αν ήπιες και σε βρήκε το ξημέρωμα με απούσα μνήμη, αν άγγιξες έναν ώμο να τον παρηγορίσεις, αν σκούπισες ένα δάκρυ, αν ταξίδεψες στους κόσμους σου χωρίς εισητήριο, αν έσκυψες, αν μίκρυνες, αν ένιωσες λίγος, αν μέτρησες τ’άστρα και δεν μπορούσες μετά να αναπνεύσεις από την ομορφιά τους, αν σιώπησες σε σιωπές μεγάλες χωρίς τέλος, αν ούρλιαξες για να ακουστείς, αν πρόδωσες και έβαψες με κόκκινο ανθρώπινες ψυχές, αν άνοιξες τα χέρια σου πάνω από έναν γκρεμό και ένιωσες να θέλεις να γίνεις ένα με το αγέρι, αν μύρισες μονάκριβα αρώματα λουλουδιών, αν χάζεψες ουράνια τόξα απ’το παράθυρο μέρες χειμωνιάτικες, αν αγκάλιασες, αν απογειώθηκες με 180 σε κάποιο δρόμο νύχτα, αν τραγούδησες μουσικές, αν έφτιαξες δικές σου, αν έφερες ζωή από αγάπη μεγάλη, αν ξερίζωσες νύχτα την ψυχή σου και νόμιζες πως όλα τέλειωσαν εκεί, αν το επόμενο πρωί την ξαναβρήκες, αν έχασες ότι πιο πολύτιμο και άντεξες, αν είδες τα χρώματα της δύσης τα μολυβιά και της ανατολής τα χρυσαφένια, αν περπάτησες σε ξένους τόπους και τους κουβάλησες μαζί σου στο ταξίδι της επιστροφής, αν έφυγες, αν γύρισες, αν χάθηκες, αν κοίταξες μέσα σου και τρόμαξες , αν επούλωσες πληγές, αν άνοιξες, αν αγάπησες αγάπη που δεν σε θέλησε, μα εσύ αποφάσισες να μην σταματήσεις, έστω μια φορά. Μόνο μία. Τότε είσαι στα σίγουρα ζωντανός.


Ε, μικρέ μου εαυτέ; Mαζί δεν τα έχουμε κάνει όλα αυτά, άπειρες φορές;

Pokito a Poko - Chambao

Θα μου επιτρέψετε να το αφιερώσω σε εμένα, γιατί μου αρέσει πάρα πάρα πολύ και μου φτιάχνει απίστευτα το κέφι. Την φώτο την έχω ξαναβάλει, αλλά είναι αγαπημένη. Με εκφράζει 100%

Καλημέρες με έναν υπέροχο αέρα Σεπτεμβριάτικο να φυσά μέσα έξω.

posted by Xνούδι at 4:10 AM 10 comments

Friday, September 08, 2006

Κάνε κι εσύ ένα lingblog στην μοναξιά μας μπορείς.

Να μεγαλώσουν τα γράμματα. Να γίνουν οι λέξεις δημοφιλείς. Να γεμίσει με άπειρες επισκέψεις ο counter μας. Nα λέμε ότι κάτι κάναμε κι εμείς σ’αυτή τη ζωή. Ότι κάποιοι είμαστε. Να αυτοεπιβεβαιωθούμε και να μας επιβεβαιώσεις κι εσύ. Να γίνει η ματαιοδοξία μας ποτάμι να μας πνίξει.
Κάνε κι άλλα lingblog. Να γίνει η γραμματοσειρά τεράστια, μπας και προσέξει κανείς τις άηχες φωνές μας.



Μπαίνεις και διαβάζεις. Νοιώθεις όμως; Νοιώθεις;


Τώρα λέω στα σίγουρα καλό ΣΚ.

posted by Xνούδι at 3:35 PM 3 comments

Μπλε χειμώνας




Κουράστηκα κοριτσάκι. Δεν μπορώ άλλο να γράφω μονάχη μου για τα όνειρα, για αυτά που ήταν και δεν είναι, για τα σχέδια και τα προγραμματισμένα βήματα που πρέπει να κάνω. Βαρέθηκα τις ενοχικές μου κραυγές και τα υστερικά ξεφωνητά των εκατομμυρίων «γιατί» που γυρίζουν στο κεφάλι μου. Κουράστηκα κοριτσάκι. Άσε με να διασχίσω μία μέρα χωρίς τίποτα από όλα αυτά κι εγώ θα σου ζωγραφίσω το πιο όμορφο χρώμα που υπάρχει.

Θα'ναι μέρα και ο παγωμένος ήλιος θα μπαίνει από τις γρύλιες επαναστατώντας που δεν του ανοίγω να ξεχυθεί.

Ο καθρέφτης δεν θα μου γυρίσει την πλάτη και θα αναγνωρίσω αυτό που θα δω στις αντανακλάσεις του χωρίς δυσκολία.

Ο χειμώνας θα τρέχει στους δρόμους κουβαλώντας βροχές κι εγώ θα κατεβαίνω στην θάλασσα να τον προυπαντήσω.
Όταν δακρύζω θα λέω ότι είναι από το κρύο και θα αλλάζω χίλιες μορφές για να του ταιριάζω.

Μέσα στα χειμερινά σινεμά θα βυθίζομαι στις βελουδένιες καρέκλες και θα βλέπω ασπρόμαυρες ταινίες, θα χώνωμαι στα μικρά μαγαζάκια με τα βιβλία και θα παίρνω μαζί μου όσα θέλουν να με ακολουθήσουν
Θα πίνω ζεστή σοκολάτα στα καφέ της πόλης και θα γεμίζω με καινούργιες λέξεις το μικρό μου σημειωματάριο.

Όταν βραδιάζει, θα φοράω την ζέστη μου και θα βολτάρω στους δρόμους. Από τα θολωμένα παράθυρα θα ακούω τους ψιθύρους, τα χαχανιτά ή τα κλάματα και θα προσποιούμαι ότι κανείς άλλος δεν υπάρχει παρά μόνο εγώ σε τούτη την γειτονιά.

Θα γίνομαι μούσκεμα κάτω από την παγωμένη βροχή και θα μυρίζω τον αέρα που θα με τυλίγει με τα κρύα του χέρια.

Μια μέρα, θα βάλω την φαντασία μου στο πρώτο αεροπλάνο και θα την αφήσω να κάνει όλα τα ταξίδια που τόσο καιρό λαχταρά. Με την πρώτη ευκαιρία, θα βγάλω ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή και θα την συναντήσω στην αίθουσα αφίξεων ενός αεροδρομίου κάπου στα βόρεια. Εκεί, θα περάσουμε μαζί όλη την υπόλοιπη μας ζωή. Μόνο εγώ και αυτή.
Μακριά από την παγερή αδιαφορία των ανθρώπων τα όχι και τα ναι τα γιατί και τα πρέπει.

Εκεί θα καταλάβω ότι κι εγώ είμαι φωτεινός άνθρωπος, μόνο που η δική μου ακτινοβολία, είναι υπεριώδης. Με όλες τις συνέπειές της.

Μπλε χειμώνας - Διάφανα Κρίνα


Kαλό ΣΚ.

posted by Xνούδι at 1:25 PM 1 comments

Thursday, September 07, 2006

..........


Λείπω, λείπεις, λύπη.

posted by Xνούδι at 8:13 PM 4 comments

Πάω...

Μια
μέρα,
θα

ξυπνήσω

άστρο

όπως

το'λεγες.
Δεν


θα

φοβάμαι

πια

τον
κεραυνό...


to be continued...

Ocean Gypsy - The Ritchie Blackmore & Blackmore's night

*Οι στίχοι είναι του Μ.Σαχτούρη

posted by Xνούδι at 1:47 PM 10 comments

Wednesday, September 06, 2006

* Aερικό φεγγάρι



Στο ακρόπρωρο της φαντασίας με ένα γαλαξιακό καράβι θα ταξιδέψουμε απόψε στις αχανείς κοιλάδες του ουρανού.
Είναι τα μαγικά ταξίδια ενός πλοίου που ταξίδευε κάποτε στις γειτονιές του σύμπαντος.
Πανί το όνειρο και ελπίδα το κατάρτι.
Αγκυροβολημένο είναι πια σε μια θαλασσοσπηλιά, γεμάτο ιστορίες.
Σήμερα απ’ τα αμπάρια του, ξεθάβει ακόμα μία και την χαρίζει.

Μαγεμένη η νυχτιά, σε μια ασημένια θάλασσα αρμενίζει.
Σιγοσφυρίζει ο άνεμος και ξεκρεμάει τ’άστρα.
Μια φωτισμένη πολιτεία η σελήνη.
Στην ακτή της, ξεδιψούν τα αστέρια.
Μια συνουσία μυσταγωγική. Αγγέλου ζωγραφιά.
Ταξίδια, στο άπειρο του χρόνου, στις αχανείς εκτάσεις των αστεροειδών.
Κάτω από τις πανσελήνους ενός απόκοσμου πλανήτη, με τον χορό των κομητών στα δάση των νεφελωμάτων.
Βουτιά στην απόκοσμη νύχτα. Ξεφεύγουν τα χρώματα απ’τα χέρια , πιτσιλίζουν τον θόλο με μπογιές.
Μπλε αντανακλάσεις και ελεκτρίκ και γαλάζιες και μαζί με το κόκκινο να τυλίγονται σε ερωτικές συνευρέσεις. Χρώματα που αναπνέουν ρυθμικά μαζί με τη αύρα σου, πετάνε στο άπειρο.

Ένας άηχος ήχος βασιλεύει πίσω από τον ουρανό.


Εκεί που σκάει το κύμα, κάτω από την σκιά του φεγγαριού, χορεύει απόψε μια τσιγγάνικη ψυχή. Μονάχη.

Σσσσσσσς!!!!! Άκου.... Celtic dream - Enigma & Deep Forest.

*Σύμφωνα με τις παραδόσεις της Ευρώπης (κυρίως της Ιρλανδίας και της Βρετανίας) και των Ινδιάνων της Αμερικής, κάθε Πανσέληνος του έτους συνδέεται με κάποιο είδος Αερικού. Το φεγγάρι του Σεπτεμβρίου, συνδέεται με τις νομαδικές φυλές Αερικών

Η Ιδιαίτερη Περίπτωση του «Μπλε Φεγγαριού».

Σχεδόν κάθε χρόνο, κάποιος μήνας τυχαίνει να «προλαβαίνει» 2 Πανσέληνους. Η δεύτερη Πανσέληνος του μήνα, ονομάζεται «Μπλε Φεγγάρι» και θεωρείται ξεχωριστό. Κατά της παραδόσεις, τις 3 νύχτες αυτής της Πανσέληνου (παραμονή, ανήμερα και επόμενη), μπορούμε να επικοινωνήσουμε με άλλους κόσμους, μα κυρίως με τον Κόσμο των Ψυχών... διότι «οι Πύλες είναι ανοιχτές». Έτσι, εκείνες οι 3 νύχτες συνδέονται άμεσα και με όλα τα Αερικά, αλλά κυρίως εκείνα που συμπεριφέρονται ως αγγελιοφόροι άλλων κόσμων...

Πηγή Encyclopaedia Mythica

posted by Xνούδι at 6:26 PM 14 comments

Silencio



Επιστρέφω σπίτι.
Περιμένω στο φανάρι.
Στην χούφτα μου κρατάω εκείνο το αιχμηρό
"μη φοβάσαι"
και περνάω απέναντι.
Κάθε μέρα που περνά,
σφίγγω τις λέξεις δυνατότερα.
Η παλάμη μου αρχίζει να μουδιάζει.
Mη με τρυπήσεις...


Silencio - Ojos De Brujo

posted by Xνούδι at 2:31 AM 8 comments

Sunday, September 03, 2006

This webpage has been denied by Parental Control


Αυτό το μήνυμα μου εμφανίζει το Otenet security Kit κάθε φορά που θέλω να μπω στην ιστοσελίδα του αγαπημένου Greek Gay Lolita. Προφανώς τα ίδια κριτήρια με τον ΟΤΕ, έχουν και οι "κύριοι" του www.mindblog.gr .
Είχα την εντύπωση, ότι βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 2006.Μάλλον, έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου.

(Σας) λυπάμαι...

Άρθρα για το θέμα

Οίστρος
Allu Fun Marx
Ροδιά
Μούτρα

(Ας μου επιτραπεί η εξαίρεση παρόλο που έχω αναφέρει ότι θα λείψω για λίγο από τον εδώ χώρο. Μαζί σου Λολιτάκο μου).

posted by Xνούδι at 3:27 PM 4 comments

Saturday, September 02, 2006

Chalk heart


Ε, λοιπόν, τι περίεργο πράγμα η μνήμη. Εκεί που νομίζεις ότι την έχεις κατατροπώσει και αισθάνεσαι μια ηδονή για την δήθεν νίκη σου, ξεπετάγεται από το πουθενά, σε πιάνει από το χέρι και βράδυ πια, με μια κούραση να σέρνεις τα πόδια και αυτά να μην κουνιούνται, την ακολουθείς στην παραλία.

Εκεί, σε γυρίζει 3 μετακομίσεις πίσω, 1 μεγάλο χωρισμό, για το πολύ μου λέειι, μία απώλεια άνευ προηγουμένου, μια τεράστια χαρά να μην ξέρω που να την χωρέσω, δύο απόπειρες να κοντίνω τα μαλλιά μου,
( μα βρε κοριτσάκι μου γιατί, γιατί; Nα φωνάζει η κομμώτρια και να τρέχουν τα κλάματα ατσούμπαλα από τα μάτια της, να μην βλέπει και τι κουρεύει).

Εφτά απόπειρες να ξεκολλήσω από τα μαύρα ρούχα, (Όταν θα μας χάσεις και θα πρέπει να τα φοράς, δεν θα τα βάζεις. Η μάνα μου ήταν αυτή).

Πέντε-έξι απόπειρες να κόψω το κάπνισμα, με την Αλεξάνδρα να χαρμανιάζει για να μην κάνει τσιγάρο μπροστά μου και με παρασύρει. (Ήμαρτον πια, δεν αντέχω άλλο τις εξαρτήσεις σου- να φωνάζει - και να πετάει τα πακέτα από το μπαλκόνι).

Μετά θυμήθηκα την μυρωδιά σου, άναψα τσιγάρο και έβαλα Bowie στα ακουστικά, λες και ο συγκεκριμένος εξαφανίζει μυρωδιές. Φευ!

Κάπου εκεί, θυμήθηκα τον Μαθηματικό της Β' Λυκείου. "Θα ανέβετε δεσποινίς να μας λύσετε την εξίσωση;" Αντί για την λύση της τόσο χρήσιμης μαθηματικής άσκησης, τον κοίταξα και άρχισα να ζωγραφίζω μια τεράστια καρδιά. Πήγα να την κάνω να χαμογελάει, αλλά δεν πρόλαβα.

Ήταν η πρώτη αποβολή της ζωής μου.
Μετά ήρθαν κι άλλες.
Εκτός σχολείου.

Κάθε φορά που ξεκινάω τις ζωγραφιές μου, βρίσκομαι κακήν κακώς έξω από την "αίθουσα".
Τόσο πολύ πειράζει.
Άσε να τις τελειώσω πρώτα. Λες και μετά, δεν μπορείς να πάρεις το σφουγγάρι να τις σβήσεις...

Who knew - Pink (Αυτό θα το βγάλω βόλτα απόψε, μαζί μου).

posted by Xνούδι at 6:01 PM 6 comments

Οι μουσικές της ζωής μας


Είναι αυτές που έχουν σημαδέψει γεγονότα, που εχουν αποτυπωθεί βαθεία στο κέντρο της μνήμης, που μένουν τόσο αγέραστες στο χρόνο κι ας έχουν πάνω τους ένα λεπτό στρώμμα κίτρινης "σκόνης". Να! Σαν την νικοτίνη που μένει πάνω στα δάχτυλα του χεριού και δεν φεύγει ποτέ.

Οδηγώντας σήμερα την επιστροφή στο σπίτι, με χιλιάδες σκέψεις στο κεφάλι, έσκυψα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, να βρω σε πιο πεντάγραμμο θα χωθώ απόψε. Κάπου στο βάθος, είδα το αγαπημένο cd να μου γνέφει. "Εγώ είμαι εδώ για σένα. Κράτα με στα χέρια σου. Αγκάλιασέ με και θα σε ταξιδέψω πίσω. Πολύ πίσω. Εκεί, που όλοι ήταν εδώ, τα όνειρα δεν είχαν πτώσεις, κανείς δεν σου έβαζε όρια στην αγάπη και μπορούσες τα πάντα".

1992. Είκοσι χρονών. Είκοσι χιλιάδες όνειρα και είκοσι χιλιάδες ελπίδες. Το δισκάκι γλύστρισε ανυπόμονα μέσα στο cd player και ο χρόνος, άρχισε να μετρά ανάποδα.

Hey! hey! hey! hey!
Four winds at the four winds bar
Two doors locked and windows barred
One door to let to take you in
The other one just mirrors it
Hey! hey! hey! hey!


Αερικό με φώναζε ο πατέρας όταν ήμουν μικρή. Δεν μίλαγα πολύ. Μόνο εκείνος καταλάβαινε όταν του έκανα νόημα με τα μάτια. Και όταν σιωπούσα σε εκείνες τις βαρειές κι ασήκωτες σιωπές, μόνο εκείνος ήξερε να τις ερμηνεύσει. Είχε τους κώδικες, και το κλειδί για να ανοίξει τις λεξεις που δεν έλεγα σε κανέναν.
Ο μόνος μέχρι σήμερα. Ο μόνος τώρα. Κανένας άλλος.


Iσσοροπίες που έμαθα πάνω σε τεντωμένα σκοινιά ή πάνω στο βυσινί ποδήλατο με το κίτρινο καλάθι.

-Σου έχει τύχει να θες να κλάψεις, όχι από λύπη, όχι, ούτε από χαρά. Αλλά να μην μπορείς να απομονώσεις τα δάκρυα, επειδή υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιείς ότι υπάρχεις. Οτι είσαι κι εσύ μια μικρή κουκίδα στο σύμπαν.

Να όπως χτες. Ο κόσμος έξω μια γιορτή. Και τα φώτα και οι άνθρωποι και ο αέρας να χτυπά πάνω στο τζάμι, και εγώ να πετάω. Και να θολώνει το παμπρίζ να μην το βλέπω καν μπροστά μου. Και από τα ηχεία να ουρλιάζουν το Αstronomy οι Blue Oyster Cult και να θυμάμαι τότε που το άκουγα σε ένα μακρύ ταξίδι, ψάχνοντας μια καινούργια ζωή. Με μια βαλίτσα στο χέρι και 1500 δρχ μέσα στην τσέπη του τζιν.
Σε κασσέτα γραμμένο. 19 φορές. Και κανένα άλλο.

Ελεγα θα το αφιέρωνα, σε αυτόν που θα αγαπούσα περισσότερο. Και μέσα στο μάθημα της Φυσικής, έγραφα στα κρυφά πάνω στην χακί τσάντα της τρίτης Λυκείου, την ιστορία μου. Ενα χακί, υφασμάτινο βιβλίο. Γεμάτο με μπλε μπικ στυλό. Μουτζούρες, που όλες μαζί βαλμένες στην σειρά, έφτιαχναν το δικό μου ολόγραμμα.

Το άκουγα στο Lion της Συγγρού, και χόρευα μέσα στα μαύρα μου all star. Και νόμιζα ότι όλα θα είναι όπως εγώ τα ονειρεύτηκα.

Το τραγουδούσα πάνω στον βράχο, θολωμένη από το αλκοόλ της εφηβείας και δεν ξέχναγα ούτε ένα στίχο.

Το έκανα ανάμνηση σε κορνίζα, χαμόγελο που ο χρόνος δεν ξεθοριάζει, ευχετήρια κάρτα, αφιέρωση σε πειρατικό σταθμό, βουτιά από ψηλά μέσα στην θάλασσα σε αργή κίνηση.

Οπως και τότε, έτσι και τώρα.
Μερικές νότες χορεύουν αιώνια μέσα μας, χωρίς να περνάνε ποτέ στην λίθη.

-Βάλτο τέρμα. Να μην ακούμε τίποτα άλλο. Στο σόλο μην μιλήσεις. Κι όταν αρχίσει πάλι να τραγουδάει, έλα να το παίξουμε μαζί.
- Θα ήθελα να μπω σε ένα αεροπλάνο και να γυρίσω την γη. Σαν δορυφόρος. Χωρίς τροχιά. Να αιωρούμαι στο άγνωστο και να με ανακαλύψει κάποιος Αστρονόμος τυχαία μέσα στο φακό του τηλεσκόπιού του. Να ψάχνει για μένα όνομα και να μου δώσει ένα όμορφο, που κάτι θα του θυμίζει απ’την ζωή του.

-Αλήθεια, πως σε λένε;
-Χαρά. Δε με λένε, αλλά απόψε θα ήθελα να με λέγανε.



(Μέρος του κειμένου γράφτηκε καιρό πριν. Είχε ξαναδημοσιευτεί κάπου μέσα στον Μάιο.
Μα απόψε ειδικά, ήθελα να το έχω εδώ. Να μην ξεχάσω. Να μην ξεχάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από την ζωή μου, από σένα, από μένα. Ούτε ένα...).

Καλησπέρα...Κι αν θες, αφήνεις για παρέα και το τραγούδι της δικής σου ζωής.


· Astronomy- Blue Oyster Cult
Album Secret Treaties 1974


Αφιερωμένο στον πατέρα μου. Ακόμα και πριν από λίγο, κατάλαβε τι σήμαινε η βουβαμάρα μου στο τηλέφωνο. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις...

posted by Xνούδι at 12:33 AM 13 comments

Friday, September 01, 2006

* Everything had been said in the saying of nothing




Silence: quiet, quietness, noiselessness, inaudibility, soundlessness, taciturnity, muteness, dumbness, voicelessness, aphonia, speechlessness, hush, stillness, rest, calm, peace, quietude, quiescence, softness, total silence, not a sound, not a squeak.

* Paul Griffiths

posted by Xνούδι at 4:48 AM