Είναι αυτές που έχουν σημαδέψει γεγονότα, που εχουν αποτυπωθεί βαθεία στο κέντρο της μνήμης, που μένουν τόσο αγέραστες στο χρόνο κι ας έχουν πάνω τους ένα λεπτό στρώμμα κίτρινης "σκόνης". Να! Σαν την νικοτίνη που μένει πάνω στα δάχτυλα του χεριού και δεν φεύγει ποτέ.

Οδηγώντας σήμερα την επιστροφή στο σπίτι, με χιλιάδες σκέψεις στο κεφάλι, έσκυψα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, να βρω σε πιο πεντάγραμμο θα χωθώ απόψε. Κάπου στο βάθος, είδα το αγαπημένο cd να μου γνέφει. "Εγώ είμαι εδώ για σένα. Κράτα με στα χέρια σου. Αγκάλιασέ με και θα σε ταξιδέψω πίσω. Πολύ πίσω. Εκεί, που όλοι ήταν εδώ, τα όνειρα δεν είχαν πτώσεις, κανείς δεν σου έβαζε όρια στην αγάπη και μπορούσες τα πάντα".

1992. Είκοσι χρονών. Είκοσι χιλιάδες όνειρα και είκοσι χιλιάδες ελπίδες. Το δισκάκι γλύστρισε ανυπόμονα μέσα στο cd player και ο χρόνος, άρχισε να μετρά ανάποδα.

Hey! hey! hey! hey!
Four winds at the four winds bar
Two doors locked and windows barred
One door to let to take you in
The other one just mirrors it
Hey! hey! hey! hey!


Αερικό με φώναζε ο πατέρας όταν ήμουν μικρή. Δεν μίλαγα πολύ. Μόνο εκείνος καταλάβαινε όταν του έκανα νόημα με τα μάτια. Και όταν σιωπούσα σε εκείνες τις βαρειές κι ασήκωτες σιωπές, μόνο εκείνος ήξερε να τις ερμηνεύσει. Είχε τους κώδικες, και το κλειδί για να ανοίξει τις λεξεις που δεν έλεγα σε κανέναν.
Ο μόνος μέχρι σήμερα. Ο μόνος τώρα. Κανένας άλλος.


Iσσοροπίες που έμαθα πάνω σε τεντωμένα σκοινιά ή πάνω στο βυσινί ποδήλατο με το κίτρινο καλάθι.

-Σου έχει τύχει να θες να κλάψεις, όχι από λύπη, όχι, ούτε από χαρά. Αλλά να μην μπορείς να απομονώσεις τα δάκρυα, επειδή υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιείς ότι υπάρχεις. Οτι είσαι κι εσύ μια μικρή κουκίδα στο σύμπαν.

Να όπως χτες. Ο κόσμος έξω μια γιορτή. Και τα φώτα και οι άνθρωποι και ο αέρας να χτυπά πάνω στο τζάμι, και εγώ να πετάω. Και να θολώνει το παμπρίζ να μην το βλέπω καν μπροστά μου. Και από τα ηχεία να ουρλιάζουν το Αstronomy οι Blue Oyster Cult και να θυμάμαι τότε που το άκουγα σε ένα μακρύ ταξίδι, ψάχνοντας μια καινούργια ζωή. Με μια βαλίτσα στο χέρι και 1500 δρχ μέσα στην τσέπη του τζιν.
Σε κασσέτα γραμμένο. 19 φορές. Και κανένα άλλο.

Ελεγα θα το αφιέρωνα, σε αυτόν που θα αγαπούσα περισσότερο. Και μέσα στο μάθημα της Φυσικής, έγραφα στα κρυφά πάνω στην χακί τσάντα της τρίτης Λυκείου, την ιστορία μου. Ενα χακί, υφασμάτινο βιβλίο. Γεμάτο με μπλε μπικ στυλό. Μουτζούρες, που όλες μαζί βαλμένες στην σειρά, έφτιαχναν το δικό μου ολόγραμμα.

Το άκουγα στο Lion της Συγγρού, και χόρευα μέσα στα μαύρα μου all star. Και νόμιζα ότι όλα θα είναι όπως εγώ τα ονειρεύτηκα.

Το τραγουδούσα πάνω στον βράχο, θολωμένη από το αλκοόλ της εφηβείας και δεν ξέχναγα ούτε ένα στίχο.

Το έκανα ανάμνηση σε κορνίζα, χαμόγελο που ο χρόνος δεν ξεθοριάζει, ευχετήρια κάρτα, αφιέρωση σε πειρατικό σταθμό, βουτιά από ψηλά μέσα στην θάλασσα σε αργή κίνηση.

Οπως και τότε, έτσι και τώρα.
Μερικές νότες χορεύουν αιώνια μέσα μας, χωρίς να περνάνε ποτέ στην λίθη.

-Βάλτο τέρμα. Να μην ακούμε τίποτα άλλο. Στο σόλο μην μιλήσεις. Κι όταν αρχίσει πάλι να τραγουδάει, έλα να το παίξουμε μαζί.
- Θα ήθελα να μπω σε ένα αεροπλάνο και να γυρίσω την γη. Σαν δορυφόρος. Χωρίς τροχιά. Να αιωρούμαι στο άγνωστο και να με ανακαλύψει κάποιος Αστρονόμος τυχαία μέσα στο φακό του τηλεσκόπιού του. Να ψάχνει για μένα όνομα και να μου δώσει ένα όμορφο, που κάτι θα του θυμίζει απ’την ζωή του.

-Αλήθεια, πως σε λένε;
-Χαρά. Δε με λένε, αλλά απόψε θα ήθελα να με λέγανε.



(Μέρος του κειμένου γράφτηκε καιρό πριν. Είχε ξαναδημοσιευτεί κάπου μέσα στον Μάιο.
Μα απόψε ειδικά, ήθελα να το έχω εδώ. Να μην ξεχάσω. Να μην ξεχάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από την ζωή μου, από σένα, από μένα. Ούτε ένα...).

Καλησπέρα...Κι αν θες, αφήνεις για παρέα και το τραγούδι της δικής σου ζωής.


· Astronomy- Blue Oyster Cult
Album Secret Treaties 1974


Αφιερωμένο στον πατέρα μου. Ακόμα και πριν από λίγο, κατάλαβε τι σήμαινε η βουβαμάρα μου στο τηλέφωνο. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις...