Σπίρτα οι προτάσεις. Ανάβουν γεμάτες αισιοδοξία για να καταλήξουν στην ανυπαρξία, όταν τελειώσει το λίγο που τους αναλογεί. Προσδοκία μερικών εκατοστών. Αν δεν προλάβεις να την σβήσεις, σου καίει τα δάχτυλα.

Μέρες μπερδεμένες.

Η κάθε σκέψη αναιρεί σχεδόν ταυτόχρονα την προηγούμενη, η κάθε πράξη το ίδιο.

Μέρες φθινοπωρινές , με μουσικές υποκρούσεις, χώνωμαι στις θήκες των cd και ανακαλύπτω θαύματα, διαβάζω τι παίζουν τα σινεμά, βομβαρδίζομαι από νέα γνωστών και φίλων.

Ζω τις ζωές άλλων «Καλησπέρα. Έχεις χρόνο να μιλήσουμε; Σε πήρα να σου διηγηθώ την ζωή μου». Εγώ επενδύω με χαρούμενες μελωδίες τις μελαγχολικές εικόνες του μυαλού μου - δεν με πειράζει που σε έχασα, αλλά που δεν σε είχα ποτέ- κοιτάζω μέσα μου, μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ, πετάω πάνω από στάδια συναυλιών, πάνω από λεωφόρους με κίτρινα φώτα, αργώ στα ραντεβού που δίνω με τον εαυτό μου, μου θυμώνει και κάνει μέρες να μου μιλήσει, του δικαιολογούμαι ότι είχε κίνηση στον «δρόμο».

Σου στέλνω την αγάπη μου με το πρώτο σύννεφο που βρίσκω μπροστά μου.
Μετά, δολοφονώ την επιθυμία μου για σένα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ανθρώπινη φύση μου αντιστέκεται, θέλει να πάρει και είναι φορές που την πνίγει η πλεονεξία. Φτιάχνω μια άλλη φύση , που ακόμα δεν της έχω βρει όνομα, την βάζω στην πρίζα και την προγραμματίζω να μην ζητάει τίποτα. Δεν ζητάει όντως ποτέ, γιατί αν ζητήσει ξέρει ότι θα την αποσυνδέσω κι έτσι εκτελεί μόνο διαταγές. Τις νύχτες λίγο βγαίνει εκτός προγράμματος αλλά φταίω κι εγώ που την βραχυκυκλώνω και αφήνω το ανθρώπινο στοιχείο να μπει μέσα στις καλωδιώσεις της.

"Με συγχωρείτε. Επιθυμήτε κάτι; "
Δεν γνωρίζω πια. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Το μόνο σίγουρο είναι, πως αυτή φταίει για όλα. Αυτή. Η επιθυμία. Εκεί που νομίζω ότι ξεμπέρδεψα μαζί της, αυτή πολλαπλασιάζεται. Σε λίγο η ζωή μου θα θυμίζει splater movie. Και δεν χρειάζεται να σου πω ποιός θα είναι ο πρωταγωνιστής.

Έρχεται χειμώνας. Εσύ, να ντύνεσαι καλά και να προσέχεις...

(Δεν ξέρω που το θυμήθηκα τώρα αυτό.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε).