Wednesday, October 26, 2011

Small Feet Into Big Shoes










Το φορτίο μέσα μας μια μέρα, θα σας πιάσει από το σβέρκο και θα σας στρίψει το λαιμό που βάζετε υπογραφές κάτω από την κραυγή μας... Σήμερα είδα ένα ζευγάρι παπούτσια ρε θεατρίνοι ... Δύο νούμερα μεγαλύτερα ρε ψεύτες ... Φορεμένα ρε εγκληματίες σε πόδια παιδικά....













posted by Xνούδι at 5:01 PM

Wednesday, September 21, 2011

Δώστου κλώτσο να σιγήσει μαμά.





Τώρα να έρθεις να μου πεις ιστορίες. Για τσιγγάνους κακούς πες, που κλέβουν παιδάκια. Για πεθαμένες πριγκίπισσες , για κορίτσια μικρά που ξεπηδούν από στομάχια λύκων , πιτσιρίκια που έχασαν τον δρόμο τους ή που βγάζουν τη νύχτα τρώγοντας τοίχους σπιτιών ζαχαρωμένων. Πες ότι θες. Δεν θα φοβηθώ , στ' ορκίζομαι. Θα γελάω.


Είναι γιατί τώρα πια τρομάζω αλλιώς κι αλλιώς φοβάμαι. Περιποιημένες γραβάτες μαμά. Πάνω σε κοιλιές χορτασμένες. Φόβος είναι κι αυτές, αλλά παραμορφωμένος.






posted by Xνούδι at 9:57 PM

Wednesday, September 14, 2011

The chatter of a beggar's teeth.








Πλατεία Μαβίλη - Μετρό Μεγάρου Μουσικής. Πέντε "βοήθεια" και τρία "πεινάω" δρόμος...











Τίτλος, Antonin Artaud

posted by Xνούδι at 5:52 PM

Saturday, July 16, 2011

Ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός, έπεφτε στις λάσπες

Αλλάζουν οι άνθρωποι, φεύγουν, μικραίνουν, γίνονται κουκίδες τόσες δα , δίπλα τους ζούσες κι ας μην ήταν κανείς τους εκεί. Τους νόμιζες γίγαντες, πατούσες πάνω σε ένα βουνό μπορώ , να τους φτάσεις. Όλα μέσα τους μοιάζαν οικεία, μόνο που είχαν πια ξεθωριάσει. Όταν δεν τους κοίταζες είχαν ύφος σα να περιμένουν σε αίθουσα αναμονής ιατρείου, παλιά περιοδικά στο καλάθι και εμφιαλωμένο νερό σε ποτήρι πλαστικό . Εσύ καλά; Ναι καλά, εσύ; Κι εγώ καλά. Νομίζω.

Ελάχιστος ο χρόνος αντοχής τους στην ομιλία και ακόμα λιγότερος ο χρόνος αντοχής τους στην πράξη και στην ακοή. Λίγοι παραμένουν όρθιοι μα έτοιμοι να λασπωθούν στα νερά μιας κουβέντας, να αρρωστήσουν για ένα λάθος, να βρωμίσουν για ένα γαμώτο, να διασυρθούν για έναν έρωτα, να μείνουν ένα ολόκληρο βράδυ μέσα σε ένα γιατί, να κάνουν πυρετό κι όσο μεγαλύτερη είναι η αναμονή της απάντησης τόσο πιο πολύ να πείθονται πως τρελλάθηκαν και άξιζε τον κόπο.

Τα σ΄αγαπώ που ψελλίζουν χάνονται στους ελέγχους διαβατηρίων παρέα με τα αγάπησέ με. Δεν τα παίρνουν μαζί τους ποτέ στα μικροσκοπικά τους ταξίδια, τα αφήνουν και περιμένουν στωικά να γυρίσουν προυπαντώντας όλες τους τις επιστροφές. Εκείνοι, γαντζώνονται στη στιγμή. Ό,τι τραγούδι κι αν ακούσουν αντέχουν μόνο να νοσταλγούν. Ζουν στη χώρα με το παράξενο όνομα πρέπει, και στο κομοδίνο τους είναι στοιβαγμένες χίλιες δικαιολογίες που κατασκευάζουν μέσα στο σκοτάδι για να βγάλουν κι αυτή τη νύχτα. Το πρωί στολίζονται τα καθωσπρέπει τους ρούχα, παίρνουν ένα τεράστιο άκαρδο σχήμα και μοιάζουν άτρωτοι. Σχεδόν τίποτα δε μπορεί να αγγίξει φαινομενικά τα μουδιασμένα κεφάλια τους. Λες και κατάπιαν τσιμέντο, μιλάνε σιγά, με μισοτελειωμένες φράσεις και χτίζουν ανάμεσα στα όργανά τους παγίδες για τους περαστικούς. Ο δρόμος που φτάνει στο σπίτι τους δεν έχει έξοδο επείγουσας διαφυγής και πανηγυρικά μόνοι, μεγαλώνουν βιαστικά. Είναι γιατί ποτέ δεν έχουν διασχίσει το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου για χάρη κάποιου, δεν του έχουν πει φίλα με μόνο ρε κι αυτό μου φτάνει. Σκάβουν συνέχεια ένα βαθύ σκοτεινό λαγούμι και με τη σιγουριά της κρυψώνας τους, παριστάνουν το τουφέκι.

Το χαλκευμένο τους αλφάβητο περιέχει τα γράμματα όλα εκτός από το τ το ο το λ το μ και το η, με την λέξη που σχηματίζουν στη σωστή σειρά να μοιάζει για τους ανεπαρκείς, φόρος πολυτελείας.







Τίτλος , του Μίλτου Σαχτούρη

posted by Xνούδι at 11:53 AM

Thursday, June 30, 2011

Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ'τη μάσκα που φοράς

Πως αποκοιμήθηκα μέσα σε τόσους καπνούς; Πως ονειρεύτηκα εκείνο το χωράφι με τις λεβάντες στην Αβινιόν να σωθώ; Πως μπήκαν μέσα μου τούτοι οι ξένοι και με γέμισαν χημικά; Tι ξέχασα να κλειδώσω; Με άφησα ανοιχτή στο φιλοθεάμον; Δεν με ξέρεις, δεν με μύρισες. Δεν έχεις γύρει πάνω μου ούτε ένα βράδυ. Τι διάολο είναι αυτό που στάζει σήμερα από το ένα μου μάτι; Ποιούς υπερεκτίμησα από άγνοια , ποιούς από συμφέρον και από αγάπη ποιούς; Τι παράξενος, απόμακρος κι αποστομωτικός που είναι ο έξω κόσμος; Γιατί κάποτε έλεγα πως θα τον ημερέψω με το ακορντεόν να παίζει ταραράν ταράν τατάν; Ποιά κοσμικά ζάρια με παίζουν και με χάνουν ερήμην μου καθημερινά; Ποιό τσιμέντο είναι ικανό να σκεπάσει τόσα πολλά ναι; Ποιός είναι αυτός που ξαπλώνει ανάσκελα τη ζωή μου; Σε ποιόν να μιλήσω για την λίγη αξιοπρέπεια που μου απέμεινε και μοιάζει με βρεγμένο διαβάτη σε είσοδο prive ξενοδοχείου; Γιατί από χτες ψευδίζω και ακροβατώ φραστικά; Ξεπερνάω τα όρια; Παρεκτρέπομαι; Ποιός πάτησε πάνω στην γαμημένη μου υπόφυση ; Γαβγίζουν τα δάκρυα όταν είναι τεχνητά . Κι ότι κατάπια τώρα κηρύσσει πόλεμο στα σωθικά μου. Αν δεν είχα γλώσσα μέσα στο στόμα μου, σήμερα θα είχα νύχια ακόμα κι εκεί.


Tίτλος από "Τρύπες" .


posted by Xνούδι at 11:38 AM

Wednesday, June 29, 2011

Ύαινα


Θηλαστικό σαρκοφάγο ζώο της οικογένειας των υαινιδών. Είναι μεγάλο, άγριο και αιμοβόρο με αποκρουστική εμφάνιση και χαρακτηριστική αντιπαθητική οσμή που του μένει από την τροφή που κυνηγά και που συνήθως είναι πτώματα ζώων.

Είναι μεγαλόσωμη με δυνατούς μύες, γερό σβέρκο, και πόδια. Τ' αφτιά της μικρά, είναι πάντοτε όρθια και τα μάτια της μεγάλα, πονηρά, σπινθηροβόλα, αρπακτικά. Το κεφάλι της μεγάλο. Τα δόντια της είναι υπερβολικά γερά και κοφτερά, έτσι εξηγείται και η ικανότητά της να ξεσκίζει εύκολα τη λεία της και να θρυμματίζει ακόμα και τα κόκαλά της.

Η ύαινα τρώει αποκλειστικά σάρκες. Προτιμά τα νεκρά ζώα, αλλά όχι σπάνια επιτίθεται και σε στόχους ζωντανούς. Δεν τους σκοτώνει άμεσα, αλλά τους κυνηγά μέχρι την εξάντλησή τους και όταν αυτοί δεν είναι πλέον σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους συλλαμβάνονται και τρώγονται ενώ ακόμα είναι ζωντανοί. Ζει σε ομάδες των 300 ατόμων, και κυνηγούν μαζί κατσίκες , μοσχάρια αλλά κυρίως πρόβατα. Η ύαινα ζει έως 37 χρόνια. Το πολύ.

posted by Xνούδι at 3:20 PM

Thursday, June 09, 2011

(Un)Told Prejudices

video





Μα πιο πολύ, να πάω να γαμηθώ εγώ. Που ζω συνειδητοποιημένα παριστάνοντας την ασυμβίβαστη. Την υπερασπίστρια της κουλτούρας. Δρασκελώντας κάθε βράδυ μάντρες παιδικής αφέλειας. Μεταχειρισμένα χαμόγελα. Μεταχειρισμένες συνειδήσεις που εξαπλώνονται σαν καλπάζουσα μόλυνση. Ανέγγιχτη δήθεν, στη χώρα των μην αγγίζεις εκεί. Ατρόμητη δήθεν στην όχθη του ποταμού δεν μπορώ και δεν γίνεται, μέχρι να δω το άθαφτο κουφάρι της ψυχής μου να περνά. Συναγερμός. Χωρίς ήχο...









Βασισμένο σε απόσπασμα της ταινίας του Spike Lee The 25th hour.

posted by Xνούδι at 10:59 AM

Friday, April 01, 2011

waterlily


Με ένα ευρώ στην τσέπη, πέντε λογαριασμούς που μυρίζουν εμετό γάτας, ένα πακέτο μακαρόνια που θέλουν βράσιμο 8 λεπτά και χέρια μουδιασμένα, για ποιόν να γράψεις και τι;












posted by Xνούδι at 1:45 PM

Wednesday, March 09, 2011

Απουσία (η)












Σήμερα σε ζήτησαν στο τηλέφωνο. Εφτά χρόνια μετά, παρά κάτι μήνες...

























posted by Xνούδι at 10:08 AM

Wednesday, February 23, 2011




posted by Xνούδι at 5:12 PM

Κάτι λίγο, κάτι τίποτα

Για να ξεχάσω φύτεψα εφτά Ζέρμπερες , έξι Μαργαρίτες και ένα Αγιόκλιμα. Είναι Φλεβάρης και τον Φλεβάρη δεν φυτεύουν λουλούδια είπε γεμάτη χαρούμενη κακία η ιδιοκτήτρια του φυτώριου. Έλα πάλι τον Μάρτη . Τον Μάρτη κυρία μου θα’ναι αργά. Ύπνος στις τρεις, εγερτήριο στις εφτά , καφές καραβίσιος μία – μία, Αθήνα , εντός , δύο χιλιάδες έντεκα. Αίγυπτος , Λιβύη , Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας τα μάτια του Φλορεντίνο Αρίσα , τα μακριά μαλλιά της Φερμίνα, το πεσμένο της στήθος, 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 μέρες μετά. Το τέλος της ταινίας που με βρίσκει με τα πόδια μουδιασμένα στον καναπέ και με μια μισομασημένη μπουκιά άψητου τοστ στο στόμα. Kι ας μου έφτιαξες ένα ολόκληρο πιάτο πατάτες τηγανητές , κι ας είσαι δίπλα μου χωρίς να το ξέρω κι ας φωνάζουν όλα γύρω μας πως χρόνια μετά θα βγάζω κι εγώ την μπλούζα μου μπροστά σου και δεν θα ντρέπομαι για τίποτα συρρικνωμένο πάνω μου, ούτε για την πλάτη μου , ούτε για την ζαρωμένη μου κοιλιά, λίγο ίσως για την συρρικνωμένη μου συνείδηση. Κι αν οι ώμοι μου πονάνε, όταν μου λες παίξε μου κάτι για να κοιμηθώ και δεν μπορώ, θα στο τραγουδάω . Μπορεί και να μου λείπουν δόντια ή να έχω ψεύτικα από εκείνα που σε κάνουν και ψευδίζεις στην προσπάθεια να πεις , αλλά εσύ θα αγαπάς ακόμα κι αυτά και ακόμα θα με ψάχνεις. Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο κάποιος να ψάχνει να σε βρει όταν χάνεσαι , να σε τυλίγει με ένα ζεστό παλτό και να σε γυρίζει πίσω. Μου φτάνεις. Και μου φτάνει που την αγκαλιά που έχω το βράδυ όταν ανεβαίνει ο πυρετός και τρέμω απ’ το κρύο, για κάποιους ανθρώπους την αξίζω. Μήνας ερωτηματικών και σεναρίων . Θα αντέξει το πνευμόνι μου τόσο κάπνισμα ή μετράω μήνες; Θα σταματήσουν οι λέξεις να έχουν δύο νοήματα ένα για κάθε συζητητή ; Nα ξαναμιλήσω αργότερα όταν γνωρίζουμε λιγότερα ο ένας για τον άλλο ή να το διαλύσουμε ήσυχα ήσυχα; Ponstan κι ας βλάπτει τα νεφρά ή πέντε κουτάκια μπύρας; Περιγράφεται ένας άνθρωπος με τρεις λέξεις ; " Που έχεις το μυαλό σου ηλίθια;" o οδηγός από πίσω κορνάρει κι οι μέρες περνούν λες και ζω στις σελίδες κατασκοπικού βίπερ. Πολιτικά παιχνίδια, αθώοι θάνατοι, ελληνικό σόου μπιζ. Κοσμήματα και αξεσουάρ της Τρέμη. "Καλώς ήρθατε στον γνωστό οίκο κοσμημάτων Van Cleef and Arpels. 8.500 το κομμάτι ρε πεινασμένοι κομπλεξικοί" . Το πρωί όλα μυρίζουν αλλιώς. Το πρωί γινόμαστε ατρόμητοι Ινδιάνοι στολισμένοι με πολύχρωμα φτερά. Είναι ευκολότερο να κάνουμε πως δεν έχουμε ιδέα. Πως δεν ξετύλιξαν τα δικά μας χέρια εκείνο το γαμημένο χάρτη θησαυρού, πως δεν κλάψαμε κουλουριασμένοι ο ένας στην αγκαλιά του άλλου επειδή δεν σκάψαμε ποτέ να τον βρούμε. Αλλά δεν είναι αυτό που τελικά με στοιχειώνει. Όχι. Ούτε ο δρόμος ούτε ο τρόμος . Μόνο η απόσταση που μας χωρίζει απ’ τη ζωή κι εγώ, που είμαι ο κεντρικός ήρωας της δικής μου, που με μάχομαι, με εκθέτω , με εξυψώνω, με χλευάζω, με διασύρω. Που είναι πολύ αργά για να μεγαλώσω αλλά αν κάποτε τα καταφέρω θα γίνω επαγγελματίας οπλίτης. Επαγγελματίας οπλίτης Μ.Β. Ευπειθώς αναφέρω ότι η αγάπη μου είναι κοπρόσκυλο, αλλά όχι αγέλης κύριε δικοικητά…






6619 Days Of Waiting/Two against all - The best pessimist


posted by Xνούδι at 10:16 AM

Tuesday, February 22, 2011

Φθηνά τσιγάρα








video











posted by Xνούδι at 9:20 AM

Saturday, February 19, 2011

Πάμε στα φώτα!

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια σκαρφαλώναμε στο δέντρο απέναντι από το σπίτι σου και ανάμεσα στα κλαδιά του φοράγαμε στο κεφάλι μας τα υπερ σούπερ διαστημικά μας πατίνια και το αφήναμε να την κάνει για κόσμους άλλους. Η μάνα σου έβγαινε τότε στο παράθυρο τσιρίζοντας χωρίς ποτέ να μπορέσει να προφέρει το ρο "Πότε θα φτιάξεις το μπουδέλο το δωμάτιό σου;” κι εγώ για χρόνια πίστευα πως από τα μπουρδέλα λείπει ένα γράμμα, ότι είναι τόσο όμορφα όσο το δικό σου και ότι στους τοίχους τους έχουν αφίσες του Spiderman και κάτω από το κρεβάτι τους αυτοκόλλητα και αποκόμματα από τους «Πιστολέρος». Με χρήματα δανεικά αγοράζαμε παιχνίδια από το ψιλικατζίδικο για τα ζητιανάκια μα σχεδόν κάθε φορά τα κρατούσαμε για δικά μας , και κάθε Σάββατο απόγευμα κατεβαίναμε στη θάλασσα και μαθαίναμε το μπλε. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν αφήσαμε κανέναν να μας το πειράξει . Δεν προλάβαιναν . Το φορούσαν για λίγο και τους έπεφτε ρούχο φαρδύ και βαρύ για τα κυβικά τους. Άλλοι το δίπλωναν και άθιχτο το έβαζαν πίσω στη θέση του, άλλοι το λέκιαζαν λίγο στα μανίκια και το πέταγαν στα άπλυτα όταν πια δεν κρυώναν κι άλλους τους αφήναμε να νομίζουν πως δεν τους είδαμε να κόβουν ότι κλωστούλα περίσσευε και να την βάζουν αγχωμένα και γρήγορα στην τσέπη τους. Είδαμε ανθρώπους να γαμιούνται, όχι από καύλα ή έστω συνήθεια, αλλά από μια συντριπτική ανάγκη οικειότητας. Κάποιες φορές κάναμε κι εμείς ακριβώς το ίδιο ή ακόμα χειρότερα πηδήξαμε ανθρώπους από μνήμης κι ύστερα αγωνιζόμασταν να μην αναγνωρίσουμε πάνω τους κάτι από τον εαυτό μας. Σου έλεγα ότι ονειρεύτηκα έναν πρίγκηπα με διαμαντένιο στέμα και τενεκεδένια καρδιά , ότι μ'αρέσει να βάζω πετραδάκια πάνω στην κοιλιά μου όταν στενοχωριέμαι και ότι μια μέρα θα γίνω καλλιτέχνης. Πλάγιαζα δίπλα σου τα βράδια και με έβλεπες να μεγαλώνω. Δώδεκα , δεκατρία, δεκατέσσερα, δεκαεφτά. Είδες τον πατέρα μου να κλαίει στην αποφοίτησή μου, είδες εμένα να αγωνίζομαι να γελάσω όταν μπήκες στο πιο άκαρδο αεροπλάνο του κόσμου φεύγοντας μακριά, ήσουν εκεί στο μεγάλο αντίο, δίπλα σου είχα ακόμα μια αμυδρή υποψία ότι υπήρχα. Δεν την μυρίσαμε απλώς τη ζωή. Την μασήσαμε , την κατάπιαμε , καμιά φορά την ξεράσαμε κιόλας. Συναρπαστική και όμορφη σαν πόρνη πολυτελείας, που δεν πληρώνεται με χρήμα αλλά δέχεται πίστωση μόνο σε ανθρώπινο κρέας, χασάπικο σκέτο. Ψήφο στους παρακμιακά ρομαντικούς αυτού του κόσμου, ψήφο σ'εσένα. Που σε σκέφτομαι να χορεύεις στα Waverley Steps κι ο αέρας τους φυσάει μέσα μου μανιασμένα. Τεντώνομαι να σε χωρέσω , κι όταν μου λείπεις και δεν έχω λεφτά να τρέξω στην αγκαλιά σου, με πιάνει μέσα στη νύχτα μια τεράστια επιθυμία να βγω στους δρόμους αναμαλλιασμένη να παίξω τα άπαντα του Bartók για πάρτη σου, να καπνίζω σα φουγάρο να με λένε τρελή οι γείτονες, να γελάμε. Σου ανήκω, μα δεν με κατέχεις. Εγώ κι εσύ γεννηθήκαμε στου πολέμου της γης το ναυάγιο. Κι είμαστε ελεύθεροι. Ελεύθεροι αλλιώτικα.










Yann Tiersen - Chapter 19



posted by Xνούδι at 11:41 AM

Thursday, February 17, 2011

Θα χαλάσω τα λιγοστά μου χρήματα και χωρίς δεύτερη σκέψη θα αγοράσω καινούργια γλώσσα. Όταν κάνεις μήνες να μιλήσεις η γλώσσα σου ξεχνά όλα όσα την είχες δασκαλέψει να μην λέει και περιμένει σαν μαλακισμένο μέχρι να τα βρείτε, να την σπιτώσεις ξανά και να αρχίσει να μαρτυρά στις άλλες γλώσσες τι τρέχει εκεί μέσα όταν γελάς , όταν λυπάσαι μα κυρίως όταν δεν μιλάς, να ανταλλάσουν συγχαρητήρια η μία με την άλλη για όσους μέχρι τώρα έχουν πονέσει και για όσα βαρύγδουπα έχουν πει. Εσύ άχνα δεν βγάζεις γιατί φοβάσαι , η ησυχία παγώνει τον λαιμό σου , τραβάς τα σκεπάσματα και σε σπρώχνεις στο παράθυρο να φτύσεις από εκεί στα κρυφά τους λυγμούς σου πάνω σε κανέναν χαρούμενο περαστικό. Μετά από καιρό αποφασίζεις να την αντικαταστήσεις με μια άλλη, αφού πρώτα μάθεις στις λέξεις σου να επιπλέουν και μετά να πετούν . Εντελώς πούστικη συμπεριφορά. Κάποιοι κάνουν το ίδιο με ανθρώπους, ακόμα και με τα παλιά τους cd που τα μετατρέπουν σε σουβέρ για τα ποτήρια ή σε σκιάχτρα για πουλιά. Αφού δεν έχω ακόμα γλώσσα και οι μυρωδιές μας πεθαίνουν ανάμεσα στα δόντια μου χωρίς να μπορώ να στις περιγράψω , να με πας σε κάποιον που ξέρει να λέει το χάδι. Να σου πει και το δικό μου . Όπως λένε τον καφέ...

posted by Xνούδι at 5:06 PM

Monday, December 13, 2010





Όλα είναι δρ...ώμος.






















posted by Xνούδι at 8:25 PM

Monday, December 06, 2010

Έντεκα



Σ' ευχαριστώ γιατί με κάνεις καλύτερο άνθρωπο. Γιατί μόνο για σένα λιώνει ο πάγος που έχω στο στόμα. Μόνο για σένα θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα , κάποια γενέθλια, κάποιον Αύγουστο, κάποια Πρωτοχρονιά. Κάνω χώρο μέσα μου και προσκαλώ κι άλλους δίπλα σου, να ξαποστάσουν. Πετάω σε στριφογυριστές σκάλες. Γίνομαι η δευτέρα παρουσία, νομίζω ότι μπορώ να σώσω από τη λύπη τον κόσμο. Nα του δείξω την κρυψώνα που βάζουμε τη μουσική μας να κοιμηθεί όταν νυστάζει . Το μπλε μου διασπάται, παίρνει άφεση αμαρτιών. Γιατί είσαι εσύ, γιατί δεν θέλω να κάνω τίποτα άλλο παρά μόνο να στέκομαι μπροστά σου και να σ'αγαπώ.





Χρόνια πολλά Άρτεμις που μεγαλώνεις.















posted by Xνούδι at 10:15 AM

Sunday, November 28, 2010

ΟΙ μουσική του δρόμου



Διασχίζοντας την Ερμού Σάββατο , δίνουν ρυθμό και χρώμα στα γκρίζα πρόσωπα και τις μισοάδειες τους σακούλες. Στα στενά της Πλάκας ανάμεσα στα τραπέζια των ταβερνείων και των café ενοχλούν με μεγάλες δόσεις ταλέντου τους βυθισμένους στην αδράνεια θαμώνες. Στο μετρό τα κουρασμένα απογεύματα στέκονται όρθιοι χωρίς να στηρίζονται πουθενά παρά μόνο στην τέχνη τους και στον ήχο που κάνουν τα λιγοστά ψιλά πέφτοντας στο τσίγκινο κυπελάκι . Τα πρωινά της Κυριακής στις γειτονιές στριμώχνουν τα σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ και τις νύχτες στα Εξάρχεια τα τραγούδια τους πηδούν πάνω από μεγάλες φωτιές κάνοντας μέσα τους ευχές μέχρι να κατακαθίσει η φλόγα . Ο γέρο Σάββας "πεθαίνω αρνούμενος το θάνατο κι ελευθερία φωνάζω" , οι Romano dueto, o Maestro Gogu , σπουδαγμένοι οι περισσότεροι με διπλώματα ή από οικογένειες μουσικών που ταξιδεύουν παρέα με τους αυτοδίδακτους καημούς τους , τα φαγωμένα δάχτυλα και τα ταλαιπωρημένα τους πνευμόνια . Που η ζωή τους έριξε σε κάποιο πεζοδρόμιο ή μπροστά από μια αφιλόξενη πλατεία. Μόνιμοι κάτοικοι περιθωρίου στα μάτια των βολεμένων, ασυμβίβαστα ελεύθεροι από κανόνες για μερικούς, cult αισθηματίες για κάποιους άλλους. Στο Εδιμβούργο ο Gorgy που χορταίνει το στιγμιαίο κοινό του ανάσες , ο Sergio στο Παρίσι που ντύνει στα μαύρα τις στιγμές, στο Άμστερνταμ ο Davide που κάνει τον χρόνο να μετρά αντίστροφα κι ο Manu στην Πράγα που αναδύει μια μελωδία άγουρη μπλε κι αν τον ρωτήσεις για’κεινον θα σου μιλήσει για τους ήχους που κυνηγά στο κεφάλι του γι' αυτό ποτέ δεν κοιμάται. Το χέρι μου νιώθει άδειο θα σου πει όταν δεν παίζω, όλο μου το αίμα μαζεύεται σε έναν άγριο χτύπο , λίγο να μείνω , λίγο να φύγω, με μουσκεύει αδιάκοπα η απόσταση, "μια μέρα θα ξυπνήσω άστρο όπως το ’λεγες. Δεν θα φοβάμαι πια τον κεραυνό". Κάθομαι πάντα απέναντι, στρίβω τσιγάρο και κάθε φορά νομίζω πως έχω βγάλει τα ρούχα μου και περπατώ σε ένα δάσος, ότι μπορώ να κοροιδέψω την απόγνωση, ή ότι θα σε ξεχάσω, θα βγω στο δρόμο ξυπόλητη, και όταν με βλέπουν τα πιτσιρίκια θα γελάνε. Πάντα ντρέπομαι να τους δώσω χρήματα κι ας τα έχουν οι περισσότεροι ανάγκη, πώς να πληρώσεις την ανεπιτήδευτη δεξιοτεχνία τους, τι να δώσεις σε τόσο συναίσθημα, πως να αγοράσεις προσωπικές νοσταλγίες ; Κάποτε με τον βιολιστή μιας πλατείας του βορρά μοιράστηκα μισή σοκολάτα για να με ευχαριστήσει με νότες του Dvorak κι ένα χαμόγελο αξέχαστο που μου έμαθε πώς μυρίζει ο ήλιος. Zoltan, Michel , Kωνσταντίνος, Vladimir . Οι μουσική του δρόμου έχουν όνομα και έχουν και δέκα κούτες γεμάτες περηφάνειες , που τις μεταφέρουν από πόλη σε πόλη άλλοτε μόνοι , άλλοτε με παρέα ντυμένοι παράξενα , περιφερόμενα καλειδοσκόπια που αντί για καρδιά στο στήθος τους χτυπά ένα μεγάλο φωταγαγωγημένο παλκοσένικο και σε κοιτούν με βλέμματα που δεν χωρούν μέσα σου και σου σκίζουν τα πλευρά.




posted by Xνούδι at 1:15 PM

Sunday, November 14, 2010

Γαβ η αγάπη

Μετά τις 2 τα ξημερώματα στα σκυλάδικα της Εθνικής Πύργου – Πατρών, Αθηνών - Λαμίας, γραβάτες λύνονται για να δεθούν μεγαλύτεροι κόμποι στο λαιμό και καλοχτενισμένες γυναίκες ρίχνουν την χάρτινη ηθική τους και τις χρυσές τους αλυσίδες στην τσάντα για να αντέξουν το βάρος πιο ασήκωτων, άλλων. Μετανάστες εργάτες μετρούν τα ψιλά τους να δουν αν φτάνουν να τη βγάλουν κι αυτή τη νύχτα , μπίζνες στα Βαλκάνια, πιτσιρίκες που ισορροπούν σε δωδεκάποντες ανασφάλειες, ψευτοροκάδες που βρέθηκαν εδώ στα κρυφά. Ποτήρια που αδειάζουν , χέρια με λογοδιάρροια, κάπνα , μεταχειρισμένα γαρύφαλλα, άλλοθι μπόμπες, παρελκόμενη μοναξιά. Φιλμ ακαλαίσθητα, βουτηγμένα στην αλήθεια του καλύτερου σκηνοθέτη, η ζωή μου απόψε ντύθηκε λουλουδού , ο τραγουδιστής να ασθμαίνει ανάμεσα στα κουπλέ, εγώ να νομίζω ότι θα ξεψυχήσει στην πίστα, να ζηλεύω τους μουσικούς που εκτελούν χρόνο και μέτρο στα δέκα βήματα γιατί εδώ , κάθε παραγγελιά είναι κι ένας θάνατος, κάθε στροφή μια καψούρα κάθε λουλούδι ένας αποχωρισμός. Και κάπου γύρω στις πεντέμισι, σ’ αυτό το σφαγείο του ήχου, την ώρα που κανείς δεν το παίζει άτρωτος και όλοι πιωμένοι θυμούνται , να σε θυμάμαι κι εγώ. Να ανησυχώ αν κρυώνεις , να μην υπάρχει - επιτέλους- ούτε ένας να ρωτήσει ακόμη; Τι θα πει ακόμη; Τι θα πει ακόμη. Κανείς να μην απορεί που για μια σου μπλε λεπτομέρεια απαρνήθηκα τα ταξίδια μου κι όλοι να με πιστεύουν όταν τους λέω τύφλα πως έχω πεθάνει ήδη μια φορά μαζί σου μέσα στα χέρια μου εκείνο το γαμημένο Σάββατο με τα σταματημένα του ρολόγια. Γι’αυτό δεν έχει μείνει τίποτα να φοβάμαι, γι' αυτό κι απόψε είμαι εδώ και σέρνομαι να λησμονήσω, να σιωπήσουν όλοι , ακόμα και η παραφωνία να σιωπήσει , κι η κακογουστιά, κι οι χριστοπαναγίες και τα γαμιόλη ξέρεις ποιός είμαι'γω. Να ρέει στυφό το κρασί σε γυαλί θολό, έτσι, για να λέμε ότι φταίει το ποτήρι, κι όλοι να κάνουν χορεύοντας τους απουσιολόγους. Νύχτα βαριά, λαϊκή, στο απόλυτο τίποτα, "Γαβ η αγάπη, γαβ ο Iούδας με το φυγαδευμένο βλέμμα του, Γαβ του κόσμου όλου οι αποστάσεις". Πόνος after, πρώτο τραπέζι πίστα.














Τίτλος , και εντός εισαγωγικών, από το ποιήμα του Οδυσσέα Ελύτη "Άσημον"















posted by Xνούδι at 2:27 PM

Saturday, November 13, 2010

The garden








video









posted by Xνούδι at 5:43 PM

Friday, November 12, 2010

Μείνε για όποιο λόγο δεν έχεις

Έλουσα τα μαλλιά μου κι έκοψα τα νύχια μου. Έμαθα καινούργια πράγματα στον μικρό καλλιτέχνη, αγόρασα 2 βιβλία που ποτέ δε θα διαβάσω, προσπάθησα να σκοτώσω για τρίτη φορά τη συναισθηματική μου καφρίλα, να της κόψω τα πόδια να μην έρχεται έτσι ατσούμπαλα και σου βάζει τρικλοποδιές, έφαγα μια μπαγιάτικη τυρόπιτα , μέτρησα δεκαεφτά μισοσβησμένες γόπες ανίκανες για οποιαδήποτε έκρηξη, κοίταξα μέσα σου και φοβήθηκα σαν τις αλλοδαπές πουτάνες όταν περνάνε τα σύνορα νύχτα στα κρυφά μα δεν στο'πα, περπάτησα οικειοθελώς έγκλειστη σε αστικά τοπία μιας πόλης που ρουφάει λαίμαργα κάθε στήριγμα, Σύνταγμα, Μοναστηράκι, Ψυρρή, όλα όσα τόσα χρόνια είπαμε ύπουλα με βρήκανε, και μαζί με τη λιγοστή γνώση που έχω για όσα σε πληγώνουν έπαιξαν ψυχαναγκαστικά σ’ επανάληψη τα τρία πρώτα τους δευτερόλεπτα χίλιες φορές, τι θα πει έκλεισε ένας κύκλος; Όντως όλα όσα συμβαίνουν μόνο σε κύκλους χωράνε; Τι γίνεται με τον χώρο που περικλείει αυτός ο κύκλος, με όλα όσα βρίσκονται εκεί, με το μέσα του; Χάνεται; Αδειάζει; Βιτρίνα – ζωή, ένα μηδέν ; Μείνε, για όποιο λόγο δεν έχεις και για όποιο λόγο δεν μπορείς. Θα ταίζω με τα σώψυχά μου τις γάτες. Να, θες κι εσύ λίγο; Ένα κομματάκι μωρέ. Ένα τόσο δα. Τι είναι ένα κομματάκι μπροστά σε ολόκληρο φαγοπότι;

posted by Xνούδι at 1:57 PM

Friday, October 22, 2010

Preguntas Hermosas





Γιατί πάντα έτσι θα νικιέται το τίποτα. Από τα λόγια.























Στον Γ.Μίχο

posted by Xνούδι at 8:51 PM

Friday, October 01, 2010

Drove through ghosts to get here

Άσε με να πνιγώ πρώτα και μετά να μπορέσω να φύγω. Μασουλώντας ερωτηματικά τι όμορφα που θα περνάνε οι νύχτες στο απέναντι πεζοδρόμιο! Νύχτες που τα λόγια δεν θα φτάνουν για την αναπαραγωγή σκηνών. Μόνο μέσα σε σακατεμένα κεφάλια μπορεί να παιχτεί τούτο το παιχνίδι . Σε πειραγμένους υποθαλάμους και σε ψυχές ελεύθερους χώρους στάθμευσης. Δώδεκα με έξι που τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε ούτε κατά λάθος , που θες να μπεις με ένα καλοακονισμένο τσεκούρι μέσα σου, να σε γκρεμίσεις από το υπεροπτικό σου βάθρο και μετά να στριφογυρίζεις μανιασμένος πάνω στα συντρίμια . Νύχτες που κάτι δεν πάει καλά , που τα ταβάνια γυρίζουν και για να σε δεις να κλαίς να πρέπει να κατέβεις τα χίλια σκαλιά σου. Πρώτη, δευτέρα, τρίτη, τετάρτη, δύο και σαράντα έξι, μέτωπο, ιδρώτας, πορτοκαλί, κάτι σου πριονίζει το σβέρκο, ακόμα δεν μου είπες πώς είναι όταν πεθάνεις, ρε λύκε αλήθεια είσαι εγώ; Ένας κόμπος στο λαιμό, μια τελευταία κάφτρα, κι ένα παράπονο που τρύπωσε σα δάχτυλο στο μάτι.





posted by Xνούδι at 10:30 AM

Wednesday, September 29, 2010

Τα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα. Αγαπήστε με τους λες και σ’ αγαπάνε

Ένα τραγούδι επαναλαμβάνεται γιατί στη μέση της νύχτας η πάχνη της θάλασσας αντανακλά διπλά το σκοτάδι στα μάτια. Γιατί δεν υπάρχει κανένας που να αντέχει να ανακατέψουμε τις πληγές μας. Γιατί όταν θα βλεπόμαστε θα με καταλαβαίνεις μα δε θα λες τίποτα. Δε θα μπορείς. Θα θέλεις; Γιατί ποζάρω συνέχεια μπροστά μου σαν φτηνή δικαιολογία. Σούπερ ήρωας, ηλίθια, με το κεφάλι ψηλά. Γιατί ο μικρός καναπές που τον λέω κρυψώνα ακόμα έχει την μυρωδιά από τις καρδιές μας . Γιατί σε θυμήθηκα να αδειάζεις πάνω μου το κορμί σου. Ένα μεσημέρι βουβό, να πέφτω στην κοιλιά σου με φόρα ξανά. Γιατί χειμωνιάζει κι οι διαχύσεις ξεθαρρεύουν. Γιατί σκουντουφλάμε ο ένας πάνω στον άλλο και ψαχουλεύουμε τις αντοχές μας.Γιατί βρωμάει νοσταλγία εδώ κάτω.Γιατί πως μπορώ μακριά σου; Γιατί κάποτε θα σου εξηγήσω. Γιατί όταν, θα είναι αργά για οποιαδήποτε εξήγηση.

posted by Xνούδι at 10:49 PM

Tuesday, September 28, 2010

Χραπ!

Όταν τον πονάνε τα πόδια του ξαποσταίνει στις γρατζουνιές που έχει κάθε πρωί στο σαγόνι από το ξυραφάκι του και προσποιείται πως είναι από τα άγρια φιλιά τους. Ακόμα του σηκώνεται όταν τη θυμάται να του μιλά , το καλύτερο τους γαμήσι. Τότε μόνο ξεχνάει και τη ναυτία και το τσιμέντο που τον φυλακίζουν, γίνεται απεγκλωβισμένος εργάτης ορυχείου ή ναυτικός που ξεμπαρκάρει σε κάποιο γκρίζο σπίτι της Μπόκα , επίτιμο μέλος πληρώματος στο Cutty Sark . Σπασμολυτικά και ασπιρίνες , φλασιές ενοχών, πένθιμες μουσικές στα μπαρ , άνθρωποι που κράζουν όταν η αγωνία τους κορυφώνεται σαν τρομαγμένες δεκαοχτούρες. Μέσα στα χέρια του σκάνε όλα όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν ποτέ κι ανίκανος να αντιδράσει τα αφήνει να διασπαστούν σε εκατομμύρια θραύσματα που βρίσκουν πάντα στο ψαχνό. Θέλει πίσω όλα όσα πούστικα κάποτε του άρπαξε . Θέλει αν μ' αγαπάς μην έρθεις τώρα, έλα είκοσι χρόνια πριν. Ένα τσιγάρο και μία μπύρα χωρίς να ρωτήσει τίποτα κανείς θέλει .

posted by Xνούδι at 11:58 AM

Saturday, August 28, 2010

Πλοπ!

Η Σίγμα Πι έξω της είναι πενήντα ετών και μέσα της εβδομήντα πέντε. Τέσσερις μέρες κάθε μήνα τα μάτια της τρέχουν ως το σαγόνι της και ξαναγυρίζουν στην θέση τους κόκκινα και φοβισμένα μη τα καταλάβει κανένας και τα πάρει χλευάζοντάς τα στο κατόπι. Μη τα καταλάβει εκείνος . Mη τα ψάξει. Με την ίδια συχνότητα που κάποτε έτρεχε αίμα στα σκέλια της, τώρα το αισθάνεται που στάζει σαν χαλασμένη βρύση ανάμεσα στον σπλήνα και τη χοληδόχο κύστη της και σταγόνα σταγόνα φτιάχνει μια τεράστια λίμνη αυτολύπησης .

Η Σίγμα Πι πριν βάλει τα πουκάμισά του στο πλυντήριο κάθεται στο πάτωμα δίπλα στις στοίβες με τα άπλυτα, μυρίζει τον ακόμα πεντακάθαρο γιακά τους και ακούει μέσα στο στομάχι της το γεωτρύπανο που ανοίγει καινούργιες στοές και στο στόμα της τα δόντια της που κροταλίζουν.

Η Σίγμα Πι τις υπόλοιπες μέρες του μήνα θυμάται τότε που ξέπλενε από πάνω της το σπέρμα του , τότε που κοίταζαν ο ένας τον άλλο και ήταν ακόμα φτυστοί εκείνοι.

Η Σίγμα Πι εδώ και χρόνια, μιλάει μόνο σε όσους δεν της λένε ποτέ την αλήθεια και περνάει τις μέρες της ανάμεσα σε συμβατικά νεύματα και σε λέξεις που κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει για χάρη της πρόταση. Η Σίγμα Πι δεν πιστεύει πια πως μόνο οι γάτες και τα σκυλιά κρύβονται όταν έρθει η στιγμή να πεθάνουν.

posted by Xνούδι at 3:52 PM

Friday, August 06, 2010




Όρμα στο καλοκαίρι σου και άλλαξέ του τον ήλιο...




















posted by Xνούδι at 3:28 PM

Tuesday, August 03, 2010

innocence







Αν από τότε ήξερε όλα όσα τώρα ξέρει, αν πάνω της δεν χοροπήδαγαν κι άλλοι που να του μοιάζουν , βουτηγμένη πια μέχρι το λαιμό στην τρίτη δεκαετία της , δεν θα τολμούσε ποτέ να σκεφτεί ότι δεν θα ξανακάνει την πιο ενοχλητική ερώτηση, την πιο ακατάλληλη στιγμή, στο πιο ακατάλληλο μέρος , την πιο ακατάλληλη νύχτα. Τι έχεις;


Αν από τότε ήξερε όλα όσα τώρα ξέρει, αν είχε βρεθεί έστω ένας άνθρωπος, έστω μία φορά , να τον ρωτήσει την πιο ακατάλληλη ώρα, την πιο ακατάλληλη στιγμή, στο πιο ακατάλληλο μέρος, την πιο ακατάλληλη νύχτα τι έχει, βουτηγμένος πια μέχρι το λαιμό στην τρίτη δεκαετία του , δεν θα τολμούσε ποτέ να σκεφτεί πως θα περάσει όλη του την υπόλοιπη ζωή ψάχνοντας σώματα πάνω τους να χοροπηδήσει...





posted by Xνούδι at 5:18 PM

Saturday, July 31, 2010

Till death do us together






Tα μπλε κόκκαλα θα είναι δικά μου. Έτσι, δεν θα με χάσεις ποτέ ανάμεσα σε τόσα ξεθωριασμένα.







.

posted by Xνούδι at 12:39 AM

Friday, July 23, 2010

The party is hear

Έτσι καθισμένοι κάθε βράδυ ακούγοντας τον Iggy να γρυλίζει , κάνοντας τις χαρακτηριστικές του γκριμάτσες " I wanna be your dog " κι εμείς να γελάμε γιατί οικόσιτο σκυλί η αγάπη μας δεν έγινε ποτέ και για κανένα , αδέσποτη μόνο το σκάει από μέσα μας και ψάχνει διαπεραστικές μυρωδιές μιας γοητευτικής καρδιάς να λουφάξει.

Κι ας είναι οι βαλίτσες των διακοπών μας πάντα χωρίς ρούχα. Χωρίς χαπάκια για τις αναγούλες, αναβράζοντα για τον πονοκέφαλο, χαρτογραφημένους προορισμούς. Μόνο γροθιές γεμάτες είναι, απο εκείνες που χτυπάνε στις 2 το πρωί εξώπορτες και στομάχια, ανυπόφορες ζέστες, βαθυσκάφη σαν του πλοιάρχου Νέμο, υπερτροφικές στύσεις, ατροφικά εγώ, λανθάνοντες μικροαστισμούς και το sea of regrets να ανάβει ξανά φλόγες που έσβησαν και να σηκώνει στάχτες.

Τα λόγια μας ξεραμένα εδώ και καιρό μέσα σε ένα ποτήρι μπύρας. Ωραία λόγια, υπολείμματα μηδενικής αξίας μπροστά στα χάδια που ανταλλάσσουμε πάνω από βρεγμένα εσώρουχα και στεγνές ενοχές.

Κι οι θύμησες; Oι θύμησες αξίζουν 20 λεπτά μόνο. Όσο κάνει ένα τσιγάρο αγορασμένο χύμα από το περίπτερο της γωνίας. Κι οι διάρκειά τους , όσο κρατάνε δυο-τρεις τζούρες πριν το πετάξεις στον υπόνομο, μη σου κλέψουν τη γόπα και μαζί της τις μολυσμένες ανάσες που ξόδεψες για να της βάλεις φωτιά.

The party is hear μωρό μου. Στα τραγούδια που ακούμε, που μας χτυπούν, που μας μελανιάζουν. Όπου, όταν, και για όσο ακόμα βρίσκουν πάνω μας μέρος μαλακό.

posted by Xνούδι at 2:16 PM

Friday, July 02, 2010




Δεν έχω τελειώσει με την αγάπη. Εντάξει κουκλίτσα;








posted by Xνούδι at 9:05 PM