Όλα υπάρχουν και μένουν μαζί μας επειδή κάποιος τα κουβαλά και... Κάποιος, κάπου, κάποτε ανέπνεε; Δεν θυμάμαι. Μυρωδιά από καφέ, στο ραδιόφωνο Litany Of Saints, πατάω γκάζι, διακτινίζομαι μέσα σ' ένα σύννεφο καυσαέριου. Στο φανάρι έσκασε η ατάκα του Harvey Keitel ως Wolf στο Pulp Fiction: Well, let's not start sucking each other's dicks just yet, έχει δίκιο. Όταν γυρίσω το βράδυ σπίτι να θυμηθώ να γράψω "μια καληνύχτα;" Έτσι με ερωτηματικό, επειδή δεν είμαι σίγουρη για την νύχτα κανενός μας αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποιους, λίγους, ελάχιστους, δεν θέλω να τους χάσω . Πότε θα τους πω σας χρειάζομαι; Πότε θα μου πουν αει γαμήσου; Aς χαμογελάσω στην γραβάτα του δίπλα οδηγού. Ακόμα και οι γραβάτες νιώθουν μόνες όταν οι λαιμοί που τυλίγουν δεν τις κάνουν παρέα. Τι όμορφο διάβασα πρόσφατα; Τι με συγκίνησε πριν λίγο; Τι με νοιάζει; Τώρα φαντάζομαι τεράστια πολυβόλα ηχεία να στοχεύουν όλες τις γειτονιές από ψηλά, να στέλνουν νότες κατά ριπάς και να γιατρεύουν ψυχές με τις κοσμικές ερμηνείες των Swans, you'll feed me with gasoline, i'll burn my name in your head, ακολουθώ με το βλέμμα τον ήχο που αιωρείται αργά σαν καπνός πάνω από τους χτυπημένους κατάστηθα κατοίκους . Τα ίδια ηχεία να βρίσκονται κρεμασμένα σε όλους τους σταθμούς των τρένων, όλα τα βαγόνια να παίζουν Kraftwerk δυνατά, και οι επιβάτες να χτυπούν ρυθμικά χέρια, πόδια, κεφάλια. Δεν είσαι μέσα σε αυτό το τρένο, μπορεί να ξεκινήσει. Εdith στη διαπασών εκείνων των δευτερολέπτων λίγο πριν το ξημέρωμα, όταν σε πιάνει η στιγμιαία επιθυμία να πεις αυτό είναι όλο; Τελειώσαμε; Και κάποιος να απαντήσει, όχι. Τώρα ξεκινάμε. Απόψε Eraserhead , οι φίλοι που χασμουριούνται, εγώ που βουρκώνω όσες φορές και να το δω, η οθόνη που γεμίζει με το κεφάλι του Henry που σέρνεται σε σκοτεινούς διαδρόμους, την παράνοια, τις φοβίες, τις ενοχές του. Lights and industrial sounds. Ποιήμα ή αρρωστημένο δημιούργημα ποτέ δεν κατάφερα να καταλήξω τι από τα δύο, πάντως σίγουρα περιέχει κάποια από τα υλικά που κατασκευάζονται οι εφιάλτες . Περιμένω λευκές επελάσεις που δεν θα έρθουν, οι βιτρίνες θα γεμίσουν επιγραφές jingle all the way, ευτυχισμένο το νέο έτος, οι πληγές μας αγριεύουν σε κάθε γιορτή, αντιστέκονται , τις σπρώχνουμε, μας τραβάνε. Γαμίδια. Τα. Στο παρμπρίζ διαφημιστικά για το χριστουγεννιάτικο Παρίσι. Σκέφτομαι τη Mona Lisa, την βλέπω να κοιτάζει πίσω από το αλεξίσφαιρο τζάμι της, την βλέπω να το χτυπάει, την ακούω που φωνάζει ασφυκτιώντας , ναι ρε μαλάκες όλοι σας! Ήμουν χαρούμενη και χαμογελούσα μέχρι που με βρήκατε! Εντάξει τώρα; Στην παραλιακή μποτιλιάρισμα, δεν πονάω -λέει- πουθενά ούτε κανένας άλλος σε ακτίνα ενός τρισεκατομμυρίου χιλιομέτρων και -πάλι λέει - ανάβω αλάρμ, κατεβαίνω στο πεζουλάκι του Φλοίσβου βάζω το χέρι μου μέσα στο νερό -ναι εκεί που πίνουμε μπύρες παρέα και ξερνάμε παρελθόν - και ξαφνικά αρχίζουν να ακούγονται πολύ σιγά και ταυτόχρονα οι λέξεις από όλα τα γραμμένα μέσα σε γυάλινα μπουκάλια, όλων των ωκεανών του κόσμου που επιπλέουν μπροστά μου. Εδώ και μέρες μου επαναλαμβάνω εκείνο το και τίποτα δεν τελειώνει. Όλα γύρω γύρω πάνε και θα ξανάρθουν. Θέλω να το ρίξω κι εγώ στη θάλασσα μπροστά από το σπίτι και να φτάσει στην άκρη του σύμπαντος να το ανοίξει κάποιος που το έσκασε από το σαλόνι του για να κάνει επιτέλους ένα τσιγάρο και να καταλάβει ακριβώς τι γράφει το χαρτί. Προς το παρόν μου το λέω συνέχεια. Όλα γύρω γύρω πάνε και θα ξανάρθουν. Όλα, γύρω, γύρω, πάνε, και, θα, ξανάρθουν. Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά, μα πάλι κόκκινα βλέπω.